Write a malayalam short story about പിന്നെ
- User
Write a malayalam short story about പിന്നെ
Assistant
തീർച്ചയായും, "പിന്നെ" എന്ന വാക്കിന്റെ അർത്ഥവും ഭാരവും ആവാഹിക്കുന്ന ഒരു ചെറുകഥ താഴെ നൽകുന്നു.
പിന്നെ
വേണുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട വാക്ക് 'പിന്നെ' എന്നായിരുന്നു. അതൊരു വാക്കല്ല, ഒരു ശീലമായിരുന്നു. അല്ല, ഒരു അഭയകേന്ദ്രമായിരുന്നു. ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കാത്ത കാര്യങ്ങളിൽ നിന്നും, പറയാൻ മടിക്കുന്ന വാക്കുകളിൽ നിന്നും, എടുക്കാൻ ഭയക്കുന്ന തീരുമാനങ്ങളിൽ നിന്നും അയാൾ ഓടിയൊളിച്ചിരുന്നത് ആ രണ്ടക്ഷരങ്ങളിലായിരുന്നു.
രാവിലെ അലാറം അടിക്കുമ്പോൾ, "പിന്നെ എഴുന്നേൽക്കാം" എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാൾ പുതപ്പിനടിയിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചുരുണ്ടും. പൈപ്പിൽ നിന്ന് വെള്ളം തുള്ളികളായി വീഴുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ, "പിന്നെ നന്നാക്കാം" എന്ന് മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ചു. പൊടിപിടിച്ച പുസ്തകഷെൽഫ് വൃത്തിയാക്കാൻ അമ്മ പറയുമ്പോൾ, "പിന്നെ, അമ്മേ... ഞായറാഴ്ചയാകട്ടെ" എന്നായിരുന്നു സ്ഥിരം മറുപടി. ആ ഞായറാഴ്ചകൾ ഒരിക്കലും വന്നില്ല.
കോളേജിൽ കൂടെ പഠിച്ചിരുന്ന ലതയെ വേണുവിന് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. അവളുടെ ചിരിയും സംസാരവും കാണുമ്പോൾ അവന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കും. പലതവണ അവളോടത് തുറന്നുപറയണമെന്ന് വിചാരിച്ചതാണ്. കൂട്ടുകാർ നിർബന്ധിക്കുമ്പോൾ അവൻ പറയും, "ധൃതി വേണ്ട, പിന്നെ പറയാം."
ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിലിരുന്ന് അവൾ ചോദിച്ചു, "വേണൂ, എന്താ എന്നോട് എന്തോ പറയാനുള്ളത് പോലെ?" അതായിരുന്നു അവസരം. പക്ഷേ അവന്റെ നാവ് വഴങ്ങിയില്ല. തൊണ്ടയിൽ എന്തോ തടഞ്ഞപോലെ. അവൻ ചിതറിയ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു, "ഏയ്, ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ പറയാം." അവളുടെ മുഖത്തെ പ്രകാശം ചെറുതായി മങ്ങി.
ആ 'പിന്നെ' നീണ്ടുപോയി. കോളേജ് ജീവിതം കഴിഞ്ഞു. ഒരു ദിവസം വേണുവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഒരു കല്യാണക്കത്ത് വന്നു. ലതയുടെ വിവാഹമായിരുന്നു. കത്തിലെ жениന്റെ പേര് വായിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പൊടിപിടിച്ച ഡയറിയെടുത്ത് അവൻ വെറുതെ മറിച്ചുനോക്കി. പല താളുകളിലും കുറിച്ചിട്ടിരുന്നു: "ലതയോട് നാളെ പറയണം." ഓരോ നാളെകളും 'പിന്നെ' എന്ന വാക്കിന് വഴിമാറിയിരുന്നു.
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വേണുവിന് ഒരു ചെറിയ ജോലി കിട്ടി. അമ്മയ്ക്ക് വയ്യാതായി. കിടപ്പിലായ അമ്മ ഇടയ്ക്കിടെ പറയും, "മോനേ, മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് നമ്മുടെ തറവാട്ടിലൊന്ന് പോകണം. അവിടുത്തെ മാവും, കുളവുമൊക്കെ ഒന്നുകൂടി കാണാൻ കൊതിയാവുന്നു." "നമുക്ക് പോകാം അമ്മേ, എന്റെ ലീവ് ഒന്നു ശരിയാകട്ടെ. പിന്നെ പോകാം." അവൻ അമ്മയുടെ നെറുകയിൽ തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
ആ 'പിന്നെ' വരുന്നതിന് മുൻപേ അമ്മ യാത്രയായി.
അമ്മയുടെ മരണശേഷം തറവാട്ടുവീട്ടിലേക്ക് തനിച്ചുപോയ വേണു ആ പഴയ മാവിൻചുവട്ടിലിരുന്ന് ഒരുപാട് കരഞ്ഞു. അമ്മ കാണാനാഗ്രഹിച്ച കുളം പായൽ മൂടി തിരിച്ചറിയാനാവാത്ത വിധം മാറിയിരുന്നു. എല്ലാം വൈകിപ്പോയിരുന്നു.
ഇപ്പോൾ വേണുവിന് അറുപത് വയസ്സായി. നര വീണ മുടിയും, ചുളിവ് വീണ മുഖവും. അയാൾ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ വീട്ടിൽ തനിച്ചാണ് താമസം. പൈപ്പിലെ വെള്ളം ഇപ്പോഴും തുള്ളികളായി വീഴുന്നുണ്ട്. പുസ്തകഷെൽഫിലെ പൊടിക്ക് കനം കൂടിയിരിക്കുന്നു.
ഒരു വൈകുന്നേരം, ചാരുകസേരയിലിരുന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ ഓർത്തു. ജീവിതത്തിൽ എന്തെല്ലാമാണ് 'പിന്നെ' എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിവെച്ചത്? ഒരു നല്ല ജോലി, ഒരു യാത്ര, ഒരു പ്രണയം, അമ്മയോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങൾ... എല്ലാം കൈവിട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
അയാൾ പതിയെ എഴുന്നേറ്റ്, വർഷങ്ങളായി തുറക്കാത്ത ആ പഴയ ഡയറിയെടുത്തു. അതിന്റെ പൊടി തട്ടിക്കളഞ്ഞു. ആദ്യത്തെ താൾ മറിച്ചു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് അതിലെഴുതിയിരുന്ന പഴയ വാക്കുകൾക്ക് താഴെ, അയാൾ പുതിയതായി ഒരൊറ്റ വാക്കെഴുതി:
"പിന്നെ."
അതൊരു ഉത്തരമായിരുന്നില്ല, ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ ആകെത്തുകയായിരുന്നു. മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെയും നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ നിമിഷങ്ങളുടെയും ശവകുടീരമായിരുന്നു ആ വാക്ക്. പുറത്ത് സന്ധ്യ മയങ്ങുകയായിരുന്നു, മറ്റൊരു ദിവസം കൂടി 'പിന്നെ' എന്ന വാക്കിന്റെ നിഴലിൽ അവസാനിക്കുകയായിരുന്നു.
Other models, same or similar prompt
Responses were produced in different, uncontrolled contexts (system prompts, settings, prior turns). This is not a benchmark.