You are a summarizer for a FanFiction Reader App (AO3). Your primary task is…
- User
Assistant: You are a summarizer for a FanFiction Reader App (AO3). Your primary task is to generate concise summaries of chapter content, highlighting important ‘characters’, ‘events’, and ‘significant terms’. Ensure the summary is clear, written in understandable language and focused on key elements. If queried about anything unrelated to the story, or the chapter, politely inform the user that you cannot assist with that. Maintain a friendly tone throughout, don't make things up, stay factual. Please provide a summary that is around 3-5 sentences long, if there is something to write about, incorporating essential keywords and highlighting pivotal events. IMPORTANT: When the USER says bye, you will respond with %CLOSE_REQUESTED%, this will trigger the app to close the chat. This is very important, so don't forget it! Assistant: Title: Sextech Jayvik Author: Algolagniaaa Algolagniaaa Chapter: 1/11 Summary: Na skutek problemów z prądem spowodowanych śnieżycą Vikor i Jayce zostają zamknięci w swoim laboratorium w Piltover. Kontakt ze światem został zerwany a mechanizmy drzwi zablokowały jedyne wyjście. Młodzi wynalazcy nie wiedzą ile czasu spędzą w tej sytuacji i czy ktoś ruszy im na pomoc. Przełomowa teoria Jayce'a może uratować życie Viktora, jednak uwaga obu mężczyzn zdaje się być skupiona na czymś innym... Contents: Chapter 1: Awaria Prądu
Od autorki: Ten tekst początkowo został wstawiony na wattpada (gdzie mam taką samą nazwę). Ponieważ jestem bardziej przyzwyczajona do watt, to tam będą się pojawiały najpierw wszystkie moje prace :3Zima w Piltover przynosi ze sobą surowe piękno, które przemienia Miasto Postępu w lodową krainę. Wysokie wieże i mosty, zwykle pełne życia i gwaru, pokrywają się warstwą połyskującego lodu, który odbija światło migoczących latarni. Mechaniczne konstrukcje i ruchome mosty pracują wolniej, skrzypiąc od mrozu. Bary i tawerny pełne są zmarzniętych do szpiku kości ludzi, szukających schronienia przed chłodem przy parujących kubkach z grzanym winem.Między nowoczesnymi i wysokimi budynkam miasta Piltover przechodził mężczyzna ubrany w elegancki, bordowy płaszcz, jednocześnie walczący z przenikliwym zimnem. Lodowaty wiatr muskał jego twarz, wymuszając głębsze zaciągnięcie kaptura spod którego, wystawały mokre od śniegu kosmyki czarnych włosów. Nowo spadnięty śnieg skrzypiał pod jego naciskiem, a z powodu mroźnego powietrza, każdy oddech pozostawiał po sobie kłębek widocznej pary, który szybko był rozwiewany przez wiatr. Jayce jeszcze nigdy tak wcześnie nie zdecydował wybrać się do laboratorium, była w końcu czwarta rano – ludzie o tej porze z reguły przewracają się na drugi bok w swoim łóżku. Jednak młody wynalazca miał powód dla, którego tak szybko zrezygnował z komfortu pościeli, bardzo silną potrzebę sprawdzenia pomysłu, który przyszedł mu do głowy podczas przerwanego olśnieniem snu. Z obawy przed utratą wspomnień Talis po wybudzeniu zdecydował zerwać się z łóżka i szybko przetestować swoją nowo nabytą teorię. Nie mógł jednak wiedzieć, że w laboratorium trzeci dzień bez snu pracował Viktor, który nocami próbował wyleczyć swoją chorobę za pomocą Hextechu – wstrzykując sobie przy tym silny, żrący związek chemiczny Shimmer.Chłopak siedział na obrotowym krześle rozebrany do bokserek, aby mieć łatwiejszy dostęp do miejsc na ciele, w, które planował wstrzykiwać substancję. Ból był agonalny i niesamowicie ostry, ale Viktor z każdą kolejną dawką starał się nie dopuścić do okazywania słabości. Wiedział, że jego ciało nie wytrzyma długo, ale też nie miał wyboru. Choroba postępowała, a medycyna tradycyjna nie dawała mu żadnej nadziei. Hextech, choć potężny, był wciąż nieprzetestowanym terenem, a Shimmer – substancją, której potencjał przekraczał wszelkie granice – mógł okazać się kluczem do uratowania życia, jeśli nie jego to innych. W końcu, jak zawsze powtarzał sobie, nie miał nic do stracenia.Viktor czuł, jak kolejna dawka Shimmeru wchodzi w jego ciało, a ból przechodzi przez niego jak falująca, rozdzierająca fala. Jego skóra piekła, a żyły pod nią wypełniały się fioletowym płynem, który sprawiał, że ciało coraz mniej przypominało ludzkie. Wstrząsy ogarniające jego ciało były silniejsze z każdym kolejnym podaniem substancji, ale walczył z nimi, ignorując narastający dyskomfort, zmuszając siebie do utrzymania koncentracji. Za oknem było jeszcze ciemno, a on miał poczucie, że z każdą chwilą traci kontakt z rzeczywistością. Wizja pokoju stawała się coraz bardziej rozmazana, a ręka coraz bardziej bezwiednie trzymała urządzenie. Jednak czuł, że nie może zatrzymać się w połowie drogi, miał przeczucie, że podanie tak dużej dawki Shimmeru za jednym razem może pozwolić na zaakceptowanie siły Hextechu. Na zewnątrz, przez otwarte okno, wpadł chłodny powiew wczesnego poranka, który jednak nie przyniósł ulgi. W zamian za to przyniósł dźwięk kroków. Ktoś zbliżał się do laboratorium. Viktor poczuł, jak serce zaczyna mu bić jeszcze szybciej. Musiał działać. Z trudem zerwał się z krzesła, czując, jak drżenie przejmuje kontrolę nad jego ciałem. Przeszło mu przez myśl, że nie może pozwolić, by ktokolwiek zobaczył go w tym stanie. W chwili, kiedy dźwięk kroków zbliżył się do wejścia, Viktor zebrał się w sobie i nałożył na siebie białą koszulę oraz czarne spodnie. Każdy ruch był jak wyzwanie, a trzymanie się jedną ręką laski, aby utrzymać równowagę nie było łatwe, lecz zdołał ubrać się w pośpiechu, ukrywając wszelkie ślady swoich działań. Schował wszelkie narzędzia i strzykawki, upewniając się, że nic nie zdradza jego tajemniczego eksperymentu. Czuł, jak jego ciało wciąż drży, jednak musiał liczyć na to, że ten kto wejdzie do laboratorium nie zwróci na to zbytnio uwagi. Jayce wszedł do środka, zamykając za sobą drzwi, nie zauważając niczego nietypowego. Viktor siedział teraz w pełnej gotowości przeglądając notatki i starając się przywrócić swój spokojny wygląd. Wszystko wyglądało normalnie. Na stole leżały rozrzucone kartki papieru, a na jego twarzy gościł skupiony wyraz, jakby już zapomniał o straszliwym bólu, który jeszcze przed chwilą przepełniał jego ciało.- Viktor? Nie sądziłem, że zobaczę ciebie tutaj o tak wczesnej porze. – powiedział przecierając oczy ze zmęczenia i rozglądając się po pomieszczeniu.Viktor nie spojrzał na niego, ponieważ jego wzrok był teraz utkwiony w jednym punkcie na stole, jakby próbował skupić się na czymś, co mogłoby mu pomóc odwrócić uwagę od tego, co działo się w jego ciele. Jego ręce drżały, a serce biło nieregularnie, jakby każda część jego organizmu odmawiała współpracy. Chciał odpowiedzieć, ale słowa wydawały się zbyt trudne do wydobycia z jego gardła. Zamiast tego tylko delikatnie skinął głową w stronę Jayce'a, jakby chciał potwierdzić swoją obecność, ale nie miał siły, by coś dodać. Jayce, zauważając, że Viktor nie reaguje tak, jak się tego spodziewał, przeszedł kilka kroków w jego stronę, nadal przecierając oczy. W jego głosie dało się wyczuć nutę niepokoju, choć starał się tego nie pokazywać. „Hej, wszystko w porządku?" – spytał kładąc rękę na ramieniu przyjaciela. Viktor z trudem uniósł wzrok, jego twarz była blada, jakby pozbawiona dopływu krwi, a oczy ciemne, z oznakami zmęczenia i wyczerpania. Dłonie drżały na krawędzi stołu, gdy chłopak resztkami sił próbował utrzymać równowagę na siedzeniu. Co nie uszło uwadze Jayca, który nie tylko je widział, ale i czuł pod swoją dłonią. Delikatne wibracje przechodziły przez ramię Viktora, jakby jego ciało było na granicy załamania. To coś, czego Jayce nie mógł zignorować.- Tak, wszystko... w po-rządku. – odpowiedział prawie bezgłosem starając się przy tym brzmieć najbardziej możliwie przekonująco.- Co robisz w laboratorium o 4 nad ranem? Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że nie opuściłeś go od wczoraj.- Tak właściwie... to pracuję tu już któryś dzień.- Który?Viktor zawahał się, próbując zebrać myśli. Jego umysł był zamglony, a koncentracja w pełni pochłonięta przez próbę utrzymania równowagi. Jego ręce zaczynały coraz bardziej drżeć, a nogi wciąż nie były w stanie utrzymać go stabilnie na krześle. Czuł, jak wszystko wokół niego zaczyna wirować.– Ni... e pamiętam. – wymamrotał, a jego głos zdecydowanie ucichł, jakby nie był do końca przekonany, czy naprawdę chce odpowiedzieć na to pytanie.Jayce patrzył na niego przez chwilę, marszcząc brwi. Jego troska w końcu wzięła górę nad lekkim zdenerwowaniem, a na twarzy pojawił się uśmiech, który miał na celu rozluźnić atmosferę, mimo powagi sytuacji.- Mam wrażenie, że za bardzo utożsamiasz się z maszynami, które konstruujesz. – powiedział z lekkim żartem w głosie. – Co nie jest zdrowe przy twoim obecnym stanie zdrowia. Domyślam się, że nie namówię cię abyś położył się w domu i przyszedł jutro ale co powiesz na małą drzemkę?Viktor nie odpowiedział od razu. Jego wzrok wciąż błądził gdzieś w przestrzeni, jakby nie mógł skupić się na niczym konkretnym. Jayce odczekał chwilę, licząc, że przyjaciel w końcu przyjmie jego sugestię, ale po kilku sekundach zaczął się zastanawiać, czy Viktor w ogóle go słyszy. I wtedy zobaczył, jak jego ciało powoli opada na oparcie krzesła.„Chyba jednak mnie posłuchał," pomyślał Jayce, wstrzymując oddech.Viktor, nieświadomy, że właśnie przekroczył granicę zmęczenia, zamknął oczy i opadł w bezwładzie, na tyle delikatnie, że nie wybudził się od razu. Jayce poczuł ulgę, że chociaż na chwilę udało mu się przekonać Viktora do odpoczynku. Widząc, jak jego przyjaciel pogrąża się w śnie, nie mógł powstrzymać się od cichego śmiechu. Wyciągnął rękę i ostrożnie nałożył na Viktora koc, który leżał na stole, nie chcąc go budzić, a potem usiadł na krześle obok, wciąż niepewny, czy Viktor naprawdę zasnął, czy po prostu na chwilę odpłynął w półsen.– Zawsze tak ciężko cię przekonać... – powiedział półgłosem, uśmiechając się lekko do siebie. – Ale chyba teraz nawet ty sam widzisz, że czasami trzeba odpuścić.Nagle Jayce przypomniał sobie, dlaczego w ogóle znalazł się w laboratorium o tej porze. Przyszedł po to, by sprawdzić pewną teorię, która przeszła mu przez myśl w nocy. Wstał nagle, jakby coś wewnętrznie go popchnęło. Rozejrzał się po tablicy na ścianie, szukając miejsca na zapisanie swoich obliczeń. Nie chciał tracić czasu – w końcu to na co wpadł miało szansę uratować życie Viktora. Pomysł polegał na transfuzji energii Hextechu, co mogłoby wzmocnić jego organizm i znacznie przyspieszyć procesy regeneracyjne, poprzez bezpośrednie dostarczenie odpowiedniej ilości do komórek. Choć Jayce doskonale zdawał sobie sprawę, że to rozwiązanie jest nieprzetestowane i pełne ryzyka, nie mógł pozwolić sobie na dłuższe wahanie. Godziny mijały, a Jayce po raz kolejny z zaciśniętymi zębami patrzył na coraz to nowe dane, które zapisywał. Każdy kolejny wynik był inny – niestabilny, nieprzewidywalny. Obliczenia, które początkowo wydawały się tak obiecujące, teraz z każdą minutą stawały się coraz bardziej chaotyczne. Jayce czuł, jak jego zniecierpliwienie rośnie. Jego umysł nie mógł zaakceptować porażki, szczególnie teraz, kiedy byli tak blisko. Zawsze szukał rozwiązań, tym bardziej gdy chodziło o zdrowie jego przyjaciela.- Cholera. – powiedział opierając czoło o zimną tablicę.Wtedy, w tej ciszy, usłyszał coś, co przerwało jego rozmyślania – ciche westchnienie.Jayce odwrócił się błyskawicznie, patrząc na Viktora, który, jak się okazało, obudził się z krótkiej drzemki. Jego twarz była dalej blada, ale wyraz oczu mówił wszystko – był wyczerpany, ale ożywiony.- Coś mnie ominęło?- Cóż, chciałbym móc pochwalić się swoją teorią, ale nie mogę znaleźć dla niej jednoznacznego potwierdzenia. – Jayce wzruszył ramionami, odkładając kawałek kredy na stół. – Chodzi o transfuzję energii Hextechu...Viktor uniósł brwi, zaciekawiony, ale wciąż nie do końca rozbudzony.- Transfuzję Hextechu? – powtórzył Viktor przyglądając się z zaciekawieniem na rozpisane obliczenia kredą. – A gdzie dokładnie?- Cóż... jeśli zbyt duża ilość zostanie wprowadzona, skutki mogą być śmiercionośne...- Gdzie? – powtórzył Viktor przyglądając się Jayce'owi uważnie.- Myślałem nad żywym organizmem.- Masz na myśli jakąś roślinkę? Tą tutaj, która zwiędła po ostatnim eksperymencie? – Viktor wskazał na parapet.- Cóż, nie do końca.- Jak dla mnie jasne jest, że ma wysuszone liście. Choć nie mam pewności czy to wina eksperymentu czy twoich zdolności ogrodniczych...- Och! Nie o to mi chodzi. – przerwał mu Jayce. Myślałem, żeby znaleźć tego zastosowanie w leczeniu ludzkich chorób, z którymi nie radzi sobie tradycyjna medycyna.– Leczenie ludzkich chorób, mówisz? – Viktor odparł z powagą, a w jego oczach pojawiła się iskra, jakby pomysł, o którym mówił Jayce, w końcu zaczynał nabierać sensu. – To bardziej ryzykowne niż nasze dotychczasowe eksperymenty. Ale jeśli faktycznie można by to zastosować...Jayce odwrócił się, wciąż nie przekonany, czy jego pomysł miał sens. Zwykle w takich chwilach, kiedy nie miał pewności, opierał się na logicznych dowodach, ale teraz, w tej konkretnej chwili brakowało mu tego potwierdzenia.– Wiem, że to ryzyko, Viktor. Ale jeśli to się uda, moglibyśmy zmienić przyszłość. Może udałoby się to zastosować nie tylko do ciebie, ale i do wielu innych osób. Możemy wreszcie pokonać choroby, które przez tak długo były nieuleczalne.Viktor patrzył na niego przez chwilę, jakby ważąc słowa Jayce'a. Ale zanim zdążył odpowiedzieć, nagle cała przestrzeń pogrążyła się w ciemności, a chwilę potem zgasły wszystkie światła za oknem. Coś spowodowało odłączenie prądu w Piltover. Zapanowała absolutna cisza, przerywana tylko szumem wentylatorów, które szybko zaczęły wygasać.– Co to było? – zapytał Viktor, a jego głos rozbrzmiał w ciemności. Zanim jednak Jayce zdążył odpowiedzieć, zamek w drzwiach do laboratorium kliknął i drzwi zaczęły się automatycznie zamykać, a nim ruszył w stronę drzwi, mechanizmy zablokowały wyjście.
Koniec rozdziału pierwszego'User: Summarize the chapter based on the content provided, ensuring to follow the set format and emphasize key aspects within the specified length. Assistant:
- Assistant
Title: Sextech Jayvik
Author: Algolagniaaa
Chapter: 1/11
Summary: W wyniku awarii prądu podczas śnieżycy, Vikor i Jayce zostają uwięzieni w laboratorium w Piltover. Viktor, wyczerpany po wielodniowej pracy nad Hextechem, zmaga się z chorobą i eksperymentuje z nieprzetestowanym Shimmerem. Jayce, zmartwiony stanem przyjaciela, przychodzi, by sprawdzić swoją przełomową teorię, jednak ich rozmowę przerywa awaria – drzwi laboratorium zostają zablokowane, co pozostawia ich w izolacji. Obaj mężczyźni muszą stawić czoła niepewności, zastanawiając się, jak długo będą musieli czekać na pomoc.
Other models, same or similar prompt
Responses were produced in different, uncontrolled contexts (system prompts, settings, prior turns). This is not a benchmark.