نامه بنویس برای قلمش مثلا اینو ببین: نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد.. نمیخواهم بدانم…
- User
نامه بنویس برای قلمش مثلا اینو ببین:
نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد.. نمیخواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت ولی بسپیار مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد گلویم سوتکی باشد به دست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یک ریز پی در پی دم گرم خودش را بر گلویم سخت بفشارد و خواب خفتگان خفته را آشفته تر سازد بدین سان بشکند در من سکوت مرگبارم را
یا الان مثلا خلاقیت و طنازیو دلنوازیو تشبیهای قشنگ این متن رو ببین: مرگ، همانند چای سبزیست که در کاسه ای سفالین، آرام آرام سرد می شود.. بیآنکه طعم تلخش را فریاد بزند، با وقار تمام، به پایان خویش می رسد.. گویی پرده ی ابریشمین را از پنجرهی کاخی باستانی برمی دارند؛ نه با شتاب، نه با تعجیل.. تنها لغزشی نرم، حرکتی موزون.. مرگی که در آن، آخرین نفس همچون پر قویی سپید، نرم و سبک در هوا می رقصد و بر سطح برکه ای آرام فرود می آید.. موج های ظریف و دایره واری که از نقطه ی برخورد پر با آب پدید می آیند، به تدریج محو می شوند.. درست مانند خاطرات که در ذهن بازماندگان کم رنگ و کم رنگ تر می شوند..
خواستم خلاقیت قلم این متن رو ببینی درباره باغ نرگس بنویس بی هدف نباشه، عمیقو مفهمومی خلاقانه، حصله سر ب نباشه ی چیز جدیدی که انتظار نداشته باشیمو مارو ببره به یاد قدیم ی شروعی که کسه اولش نفهمه با هر جملش قلبش گرم شه و یاد قدیم بیفته، پاک
- Assistant
در دل شبی مهتابی، باغ نرگس به خواب ناز فرو رفته بود. نسیم شبانه بازیگوشانه بر گلبرگهای لطیف نرگسها بوسه میزد و عطری دلنشین را در هوا پراکنده میکرد. در میان این آرامش، صدای خشخش برگهای پاییزی زیر گامهای خاطرهای قدیمی بلند شد، انگار که زمانه به عقب بازگشته است و برگهای گذشته ورق میخورند.
در این باغ، نرگسها چون بانوانی آراسته و مغرور، سر به سوی آسمان بلند کرده بودند. هر نرگس داستانی داشت که درونش نهفته بود. داستانهایی از عشقهای بیپایان، از وداعهای تلخ و از روزگاران رفته. نرگسها با هر وزش باد، گوشهای از این داستانها را برای ماه بازگو میکردند؛ ماهی که خود شاهد تمام این روایتها بوده است و با نوری ملایم بر دل باغ نورافشانی میکرد.
باغ نرگس اما گویی پیوندی ناگسستنی با قلبهای ما دارد. هر گام در این باغ، انسان را به یاد کودکیها و روزهای بیخیالی میاندازد. روزهایی که دست در دست مادر، در میان گلها گردش میکردیم و نسیم ملایم گیسوانمان را نوازش میکرد.
آنجا که هر گلی نغمهای داشت و ما با گوش دل آن نغمهها را میشنیدیم. باغ نرگس همچون پلی است که ما را به روزگاران شاد گذشته پیوند میزند؛ روزگاری که روشنایی و صفا در دلهای ما جاری بود و هیچ ابر سیاهی آسمان خاطر را نمیپوشاند.
و اکنون، در این شب پرستاره، در میان نرگسهای خفته، قلبمان گرم میشود و خاطرات قدیمی چون شمعی فروزان در یادمان روشن میگردد. در این میان، باغ نرگس به ما یادآوری میکند که زندگی همچون نغمهای زیباست که باید با جان و دل آن را گوش داد و در هر لحظه، به یاد گذشتههای شیرین، عمیقاً زیست.