برای این داستان چند اسم پیشنهاد کن چهارشنبه، ۱۱ مهر ۱۴۰۳ـ ۲ اکتبر ۲۰۲۴ هتل استقلال،…
- User
برای این داستان چند اسم پیشنهاد کن
چهارشنبه، ۱۱ مهر ۱۴۰۳ـ ۲ اکتبر ۲۰۲۴هتل استقلال، تهران، یک روز بعد از حمله موشکی ایران به اسراییل
هتل پر از خبرنگارانی از سراسر جهان بود، که برای گزارش از اتفاقات، به سرعت اعزام شده بودند. لابی پر از چمدان، دوربین ها و گروه های خبری بود، صدای گفتگوها به زبان های مختلف درهم آمیخته بود. خبرنگاران در لابی و کافه تریا نشسته بودند، دوربین هایشان را چک میکردند، ایمیل میزدند، آخرین اخبار را بررسی میکردند یا با همدیگر بحث میکردند. در کافه تریا، سه خبرنگار کنار هم پشت یک میز نشسته بودند. آندره مورو، خبرنگار لوموند، مردی میانسال و لاغر اندام با قد بلند، موهای جوگندمی مرتب و چشمان آبی مهربان. از تلویزیون کافه، اخبار شبکه پرس تی وی را با دقت دنبال میکرد، و هر از چندگاهی در دفترچه اش چیزی یادداشت میکرد. امیلیان پوکارد، خبرنگار لیبراسیون. مرد جوانی با موهای سیاه فر و چشمان قهوه ای روشن، یک دورگه فرانسوی ـ کوبایی. پدرش یک نماینده معروف چپگرا در مجلس فرانسه بود و او اعتقادات پدرش را به ارث برده بود. از لبتابش اخبار خبرگزاری های فرانسه را دنبال میکرد. پاهایش زیر میز تکان تکان میخوردند، تیک عصبی که از کودکی همراهش بود. و دمیتری پتروف، خبرنگار ریانووستی. مردی میانسال، قوی هیکل و قدبلند. به خاطر گزارشهایش از پوتین، مدال میگرفت. یک نسخه قدیمی از جنگ و صلح زیر دستش بود، که احتمالا قبل از سقوط شوروی چاپ شده بود، و به همسرش پیامک میداد. شایعات مبنی بر این بودند، که او یک افسر سابق کا گ ب بود، و شایعات دیگر میگفتند که در پوشش خبرنگاری، برای کشورش جاسوسی میکند. امیلیان چشم از لبتاب برداشت، رو به آندره گفت:« خوب استاد، نظرتون درباره واکنش اسراییل چیه؟» :«به نظرم اسرائیل در شوک به سر میبره. این اولین باره که یک کشور مستقیماً از خاک خودش به اسرائیل حمله موشکی میکنه، اونها حالا نیاز دارن با دقت تصمیم بگیرن که...» همان موقع صدایی گفت:« اوه، پس شما هم اینجایید؟» به سمت صدا چرخیدند. مردی میانسال با موهای خاکستری بلند و کت و شلوار آرمانی با نخوت به سمتشان میامد. انگشترهای الماس و برلیان و زنجیر طلایش برق میزدند. او، جیجی آنتونیونی بود، خبرنگار مشهور ایتالیایی، از کوریره دلاسرا. گزارش های تحقیر آمیزش از کشورهای جهان سوم همیشه در صفحه اول چاپ میشد. والدینش، کارگران فقیر بودند؛ همیشه از افشای اصل و نسبش نفرت داشت. بوی ادکلنش زودتر از خودش سر میز رسید. خودش را روی صندلی رها کرد، و سیگار برگ کلفتش را روشن کرد:«چه جالب که شما رو هم اینجا میبینم...من تو پنت هاوس هتل اسپیناس اقامت دارم، اومده بودم اینجا که یکی رو ببینم.» کام عمیقی گرفت و دود را با ژستی نمایشی به هوا فرستاد، چشمان سبز رنگش برق زدند:« راستی آندره عزیز، هنوز با همون پژوی قدیمیت رانندگی میکنی؟» دوباره کام گرفت و گفت:«تازگیا یه فراری جدید گرفتم...باید یه روز بیای ایتالیا... البته، هتلهای لب دریاچه کومو خیلی گرونن...» آندره فقط لبخند آرامی زد و دوباره به تلویزیون خیره شد. :«امیلیان جان، این کتشلوارت...» با ساعت رولکسش بازی کرد:«فکر کنم از فروشگاههای تخفیفدار خریدی.» امیلیان با حرص مشهودی پایش را محکم تر تکان داد. رو به دمیتری کرد:«و دوست روسی ما... هنوز حقوق دولتی میگیری؟» سپس نگاهی به تلوزیون انداخت و با تمسخر گفت:«این خاورمیانه همیشه درگیر جنگه، نمیدونن تو اروپا ما چطور با تمدن زندگی میکنیم. پریروز داشتم از بالکن ویلام تو کومو...» دمیتری با لحن جدی گفت:« ساکت شو جیجی، این یه تحول تاریخیه.» آندره گفت:«عجیبه... تهران کاملاً آرومه، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده.» جیجی با آیفونش ور رفت و گفت:«طبق توییتر، منابع موثق میگن...» ولادیمیر چشمهای خاکستریاش را تنگ کرد:«جیجی عزیز، وقتی من توی چچن و سوریه گزارش مینوشتم، تو داشتی توی کلاب های میلان...» دستش را طوری تکان داد که انگشت هایش به سروصدا افتادند:«من از تمام مناطق جنگی دنیا گزارش نوشتم...» امیلیان حرفش را قطع کرد:« بله، از اتاق خواب گزارش نوشتی، زحمت رفتن به خودت ندادی.» به امیلیان چشم غره رفت و به منوی کافه نگاهی انداخت:«اینجا همه چیز عقبافتاده است، حتی نمیتونم یک گیلاس شراب درست و حسابی پیدا کنم. چطور میخوان با اسرائیل بجنگن؟» با این حال یک میلک شیک سفارش داد. آندره و امیلیان قهوه و دمیتری، چای. آندره گفت:«این سومین باره که برای پوشش خبری جنگ احتمالی به تهران میام، هر بار فکر میکنیم این دفعه دیگه جنگ حتمیه.» جیجی پوزخندی زد:«اینبار فرق میکنه دوست من. نشانهها رو نمیبینی؟ این خاورمیانهی شما دیگه تاب تحمل نداره.»بی توجه ادامه داد:« من امروز با چند خانواده تو جنوب تهران صحبت میکردم. میدونید چی میگفتن؟ میگفتن ما به جنگ عادت کردیم.» جیجی با تمسخر جوابش را داد:«البته که عادت کردن. مگه این منطقه چیز دیگه هم دیده؟» امیلیان با عصبانیت مشهودی گفت:«ما خبرنگارها مسئولیت داریم. باید صدای این مردم باشیم، نه اینکه...» آندره حرفش را قطع کرد:«صدای کدوم مردم؟ مردم ایران؟ اسرائیل؟ یا شاید صدای آمریکا و روسیه و چین که هر کدوم منافع خودشون رو دنبال میکنند؟»ادامه داد:«میدونید مشکل چیه؟ ما همه چیز رو از دریچه ایدئولوژیهامون میبینیم. جیجی با عینک لیبرالیسم غربی، امیلیان با نگاه چپگرایانه، دمیتری از منظر دولت روسیه...» جیجی وسط حرفش پرید:«و تو از چه دریچهای میبینی؟» لحظهای سکوت کرد:«من سعی میکنم از دریچه انسانیت ببینم. بیست ساله که جنگها رو پوشش میدم. میدونی چی یاد گرفتم؟ درد مادری که فرزندش رو از دست میده، یکی در تهران و دیگری تلآویو.» در هملن لحظه مرد جوانی به میزشان نزدیک شد. خبرنگار لبنانی، حسن الخلیل، خبرنگار المیادین. تقریباً همسن و سال امیلیان بود، با موهای مشکی و چشمان قهوهای تیره. کت سادهای به تن داشت و دوربین کوچکی از گردنش آویزان بود. با لبخندی گرم گفت:«سلام، اجازه هست به جمعتون ملحق بشم؟» آندره با خوشرویی به صندلی خالی کنارش اشاره کرد. در پوشش جنگ سوریه با هم آشنا شده بودند. جیجی با دیدن او، پوزخندی زد و خودش را عقب کشید. امیلیان رو به حسن کرد:«واکنش رسانههای لبنان به حمله چی بود؟» صندلیاش را کمی جلوتر کشید: «اوضاع خیلی جالبه. رسانههای نزدیک به حزبالله این حمله رو یک پیروزی تاریخی میدونن، المنار دیشب برنامههای عادیش رو قطع کرد و مستقیم از تهران گزارش میداد. اما رسانههای طرفدار جریان ۱۴ مارس سعی میکنن محتاطانه برخورد کنن...» جیجی با لحن تمسخرآمیزی حرفش را قطع کرد: «البته که حزبالله خوشحاله. مگه غیر از این هم انتظار داشتی؟» بی تفاوت ادامه داد: «همونطور که داشتم میگفتم، نکته جالب اینجاست که حتی رسانههای منتقد ایران هم اذعان میکنن، که این حمله معادلات منطقه رو تغییر داده و...» جیجی به صندلیاش تکیه داد و با لحنی که تلاش میکرد متمدنانه به نظر برسد، حرفش را قطع کرد: «میدونید، من همیشه به همکارانم در خاورمیانه میگم که باید از روزنامهنگاری مدرن اروپایی یاد بگیرن...»و طوری روی صندلیاش جابجا شد که پشتش کاملاً به حسن باشد، انگار که او اصلاً وجود ندارد: «البته، وقتی آدم تو بیروت زندگی میکنه و تو کافههای محلی گزارش مینویسه...» پوزخندی زد و ادامه داد: «...نمیتونه درک کنه که ما تو میلان و پاریس چطور کار میکنیم.» امیلیان زیر لب چیزی به فرانسوی گفت که شبیه «احمق متظاهر» بود. آندره که متوجه تنش شده بود، از حسن خواست صحبتش را ادامه بدهد. در همان لحظه، جیجی با ضربه دست، میلک شیکش را روی لباس حسن ریخت. با لحن سردی گفت:« ببخشید، لباس دست دومت کثیف شد.» حسن که تلاش میکرد خونسردیاش را حفظ کند، آرام از جایش بلند شد. لحظهای مکث کرد، انگار میخواست چیزی بگوید، اما فقط لبخند تلخی زد. جیجی حالا داشت با صدای بلند درباره ویلای دومش در توسکانی حرف میزد. حسن آهسته گفت:« بعدا میبینمتون آقای مورو.» آندره با نگاهی عذرخواهانه سر تکان داد. امیلیان که حالا پایش را تندتر تکان میداد، با خشم به جیجی خیره شده بود. دمیتری دستی به صورتش کشید و زیر لب چیزی به روسی گفت که احتمالاً فحش بود. حسن در حالی که کتش را با دستمال تمیز میکرد، از میز دور شد. جیجی صدایش را بلندتر کرد: «و البته، وقتی من تو پوشش جنگ افغانستان برنده جایزه پولیتزر شدم...» لحظهای ایستاد، شانههایش منقبض شدند، اما بعد نفس عمیقی کشید و به راهش ادامه داد. به محض اینکه از کافه خارج شد، امیلیان با عصبانیت فنجانش را روی میز کوبید: «تو یک نژادپرست احمقی، جیجی.» آندره که معمولاً آرام بود، اینبار رگه ای از خشم در صدایش شنیده میشد:«اون وقتی داشت از جنگ سوریه گزارش مینوشت، دو بار زخمی شد. اون موقع تو داشتی با دخترا...» شانهای بالا انداخت و جرعهای از قهوهاش نوشید: «من فقط سعی میکنم استانداردهای حرفهای رو...» دمیتری با فریادی خشمگین، حرفش را قطع کرد:«نه، تو فقط سعی میکنی حقارتهای شخصیت رو، پشت اون ساعت رولکس و کت آرمانی قایم کنی.» امیلیان سر تکان داد:« البته از آدمی که برای منابع قدرت کار کنه، بیشتر این انتظار نمیره. » جیجی با تحقیر خندید:«منابع قدرت؟ اینو به دمیتری عزیز بگو که هر روز از رییس جمهور دیکتاتورشون مدال میگیره.... شنیدم که افسر کا گ ب بوده.»دمیتری لبخندی زد و گفت:« کسی که خود را بسیار بالا میگیرد، معمولاً از درون بسیار پایین است .» آندره گفت:«فقر مادی قابل درمان است، اما فقر روح درمانی ندارد .» امیلیان هم اضافه کرد:«رذالت و نبوغ حد و مرزی نمیشناسند، اما رذالت بیشتر به چشم میآید .» جیجی با خشم بلند شد، صندلی با صدای بلندی به زمین افتاد، کافه برای لحظه ای ساکت شد. دستی به موهایش کشید و گفت:« سارتر میگه: دوزخ...» اما هرچه تلاش کرد نتوانست ادامه جمله را به یاد بیاورد . پس روی پاشنه کفش های چرمی اش چرخید و از کافه بیرون رفت. به محض رفتن او، هر سه نفس راحتی کشیدند. خدمتکار با تی و سطل آب رسید و میلک شیک ریخته شده روی زمین و تکه های شکسته لیوان را جمع کرد. آندره، یک قهوه دیگر سفارش داد. امیلیان سیگارش را روشن کرد و سعی کرد تکان های پایش را کنترل کند، و دمیتری کتابش را خواند. آندره به امیلیان گفت:« راستی، یکی بهت علاقه مند شده.» با بی علاقگی پرسید:« کی؟» :« سوفی.» :«کدوم سوفی؟» :«سوفی از بخش ویرایش.» :«من علاقه ای به روابط عاطفی ندارم. نمیخوام به سرنوشت شما دچار بشم، سه تا ازدواج که به طلاق ختم شدن.» :« ولی یه دختر دارم که برام نوه آورده...میخوای عکسشون رو ببینی ؟» :«نه، ممنون. از بچه ها خوشم نمیاد.» :«همه که سرنوشتی مثل من ندارن. مثلاً دمیتری، یه همسر خوب داره و سه تا بچه.» امیلیان خواست چیزی بگوید، که صدایی پرسید:« ببخشید، شما آندره مورو، خبرنگار لوموند هستید؟» آندره سربرگرداند، پشت سرش دختر جوان ایرانی بود. دختر، چادرش را جلو کشید و دوربینش را دست به دست کرد:« من کوثر رحیمی هستم، از خبرگزاری فارس.» :«سلام خانم رحیمی. بله، من آندره مورو هستم.» :«از دیدارتون خوشوقتم آقای مورو... راستش، وقتی من دانشجو بودم، با شما آشنا شدم. شما از معدود خبرنگار های خارجی هستید که حقیقت رو اونجوری که هست، نشون میدید.» :«ممنونم خانم رحیمی.» امیلیان پرسید:« ببخشید خانم. درسته که روز جمعه، رهبر شما اعلام کردن که برای نماز... ببخشید، یادم نمیاد، نماز چی؟» لبخندی زد:« نماز جمعه...درسته، ایشون اعلام کردن که نماز روز جمعه رو میخونن.» آندره گفت:«رهبر شما بدون شک یه شخصیت قابل احترام هستن. بسیاری در اروپا آرزو میکنن که رهبری با چنین نفوذ و تعهدی در امور معنوی و اجتماعی داشته باشیم.» •••••• جیجی، به محض خروج از کافه، به سرعت به سمت پذیرش رفت. جمعیت را کنار زد و به جلوی میز رسید. چند بار روی زنگ زد، اما در میان همهمه صدایش به گوش کسی نرسید. زیر لب فحش داد و سعی کرد سیگار برگش را روشن کند، دستانش از عصبانیت میلرزیدند. :«چطور میتونم کمکتون کنم قربان؟» سر بلند کرد و با دختر جوانی روبرو شد که پشت میز پذیرش ایستاده بود. دختری زیبا با چشمان میشی و موهای شرابی رنگ که از زیر مقنعهاش بیرون زده بود. نیشش باز شد:«سلام خوشگله، میتونی یه رستوران ایتالیایی خوب بهم معرفی کنی؟» دختر با حرفهایترین لحن ممکن پاسخ داد:«بله قربان، رستوران دیمارکو در خیابان فرشته عالیه. مایلید براتون تاکسی بگیرم؟» :«آره خوشگله... فقط مطمئن شو راننده انگلیسی بلده.» و خودش را روی یکی از مبلهای چرمی لابی رها کرد و زیر چشمی دختر را نگاه کرد، که در تلفن با کسی صحبت میکرد و لب های آغشته به رژ سرخش، تکان میخوردند، در همان حال حرفهای آنها در گوشش میپیچید :«متکبر ...نژادپرست ...حقیر.» کامی عمیق از سیگارش گرفت و دود را بیرون داد. نگاهش به تابلوی «no smoking» افتاد و پوزخندی زد. ناگهان به یاد جمله ناتمام افتاد. او جیجی آنتونیونی بود، خبرنگار مشهور کوریره دلاسرا، برنده جایزه پولیتزر، اما چرا نمیتوانست ادامه جمله سارتر را به یاد بیاورد؟ صدای دختر او را از افکارش بیرون کشید:«قربان، تاکسیتون رسید.» از جا برخاست و به سمت در خروجی رفت، برای دختر چشمک زد و دست تکان داد. و بیرون رفت. با دیدن پرایدی که منتظرش بود، پوزخندی زد و با اکراه سوار شد. راننده سلام کرد و گفت:«I'm going to DeMarco's restaurant.» سری تکان داد و به بیرون خیره شد، خیابانهای تهران مملو از زندگی بود. مردم در حال رفت و آمد بودند، انگار نه انگار که همین دیروز کشورشان به اسرائیل حمله کرده بود. پرچمهای سهرنگ ایران در کنار پرچمهای فلسطین و حزبالله در باد تکان میخوردند و از بلندگوهای خیابانی سرودهای حماسی پخش میشد. با لحن تندی به راننده گفت :«?Can't you go faster» به زنی که چادر مشکی به سر داشت و دست دختر کوچکش را گرفته بود خیره شد. فکر کرد:«اینها همون آدمهایی هستن که...» افکار نژادپرستانهاش با پخش شدن جمله دمیتری در ذهنش ناتمام ماند:«کسی که خود را بسیار بالا میگیرد، معمولاً از درون بسیار پایین است.»تاکسی از کنار دیوارنگاره بزرگی گذشت که روی آن به انگلیسی نوشته شده بود:«مرگ بر اسرائیل.» زیر لب گفت:«بربرها!» هنوز نمیتوانست ادامه جمله سارتر را به یاد بیاورد. سرش درد میکرد و جملات آن سه در ذهنش پخش میشدند، در پس زمینه تصویر دختر پذیرش. راننده از آینه نگاه دیگری به او انداخت و لبخندی زد :«First time in Iran?» سرش را به نشانه مثبت تکان داد. :«Welcome to Iran… We love peace. We just want justice.» پوزخندی زد. در ذهنش، کلمات گزارشش شکل میگرفتند:«...باز هم خاورمیانه ثابت کرد که از درک تمدن مدرن عاجز است. در حالی که موشکها به سمت اسرائیل پرتاب میشدند، مردم در خیابانها شادی میکردند و شیرینی پخش میکردند...این رفتار وحشیانه، یادآور جشنهای قبیلهای قرون وسطی است...معلوم است که این مردم هنوز برای ورود به جامعه متمدن جهانی آمادگی ندارند.» در گوشه خیابان، چند نفر ایستاده بودند. میز بزرگی جلویشان بود با پارچهای پر از شربت زعفران. روی بنر بالای سرشان، نوشته شده بود:«ایستگاه صلواتی - به یاد شهدای غزه.» چراغ، قرمز شد و ماشین ایستاد. جیجی زیر لب غرولند کرد و به ساعتش نگاه کرد. پسر نوجوانی با لبخند و سینی پر از شربت به سمت ماشین آمد راننده شیشه را پایین کشید، دو لیوان برداشت و تشکر کرد. یکی را به سمت جیجی گرفت. برای لحظهای به لیوان خیره شد، مایع زرد رنگ درونش میدرخشید. برای یک لحظه، تصویر مادرش را دید که در آشپزخانه کوچکشان در میلان، با عشق برایش لیموناد درست میکرد. اما ناگهان، مثل ماری که نیش میزند، دستش را بالا برد و با ضربه محکمی لیوان را از دست راننده پرت کرد. شربت روی داشبورد، صندلی و کف ماشین پاشید. با خشم فریاد زد:«Maledetti bastardi, Morirete tutti .» پسر با چشمان گرد شده عقب رفت. راننده که شربت رویش ریخته بود، آهی کشید و سری به نشانه تأسف تکان داد. سپس دستمالی برداشت و شروع به تمیز کردن داشبورد کرد. چراغ سبز شد و حرکت کردند. در ذهنش ادامه مقاله اش را نوشت:«...اینها همان وحشیهای صحرانشین هستند، نسلهای بعد از نسلهای بیتمدن. چطور جرأت میکنند به اسرائیل حمله کنند؟» صدای راننده او را به خود آورد :«We have arrived, sir.» از کیف پولش چند دلار بیرون آورد و روی صندلی پرت کرد، و با عجله پیاده شد. پلههای سنگی را دو تا یکی کرد و وارد فضای شیک و مجلل رستوران شد. اما با دیدن جمعیت شلوغ و سر و صدای داخل، اشتهایش کور شد. همه میخندیدند، صحبت میکردند و غذا میخوردند، انگار نه انگار که جنگ جهانی دیگری نزدیک بود! احساس خفگی میکرد، صدای قهقهها و صحبتهای بلند در گوشش زنگ میزد، بوی غذا که همیشه برایش دلپذیر بود، حالا تهوع آور بود. ناگهان با خشم فریاد زد :«...Imbecilli del terzo mondo » اما نتوانست جمله اش را کامل کند، از خشم میلرزید و رنگش سرخ شده بود. همه ساکت شدند، چشمها به سمت او چرخیدند. اما ثانیه ای بعد سروصدا دوباره فضا را پر کرد. خواست بیرون برود که نگاهش به پسر چاقی افتاد که روی پیتزا، سس میریخت. سرش فریاد زد :«Stupido, non mettono la salsa sulla pizza .» و با خشم و قدم های بلند بیرون رفت. صدای خنده بلندتر شده بود. تاکسی اش در ترافیک گیر کرده و هنوز آنجا بود. در را باز کرد و خودش را به داخل پرت کرد :«Go to Espinas Hotel.» نگاهش به صد دلاری های روی صندلی افتاد که آغشته به شربت شده بودند. آهی کشید، سردردش بیشتر شد. سر راننده فریاد زد :«Go faster, damn it.» •••••• با رسیدن به هتل، به سرعت پیاده شد و داخل رفت. لابی مرمرین را طی کرد و سوار آسانسور شد. از شیشه آسانسور، دورنمای شهر و خورشید در حال غروب را میدید، صحنه ای که برای بقیه زیبا بود، ولی برای او نه. با توقف آسانسور، با همان سرعت وارد پنت هاوس شد و چراغ ها را روشن کرد. همان موقع نگاهش به خودش افتاد، کفش و شلوارش به لکه های میلک شیک و کتش به شربت آلوده شده بود. سوزشی در قلبش حس کرد. سریع آنها را درآورد و روی مبل انداخت، و به سمت تلفن رفت:« یکی رو بفرست بالا، کت و شلوار آرمانی و کفش چرمی خوشگل من کثیف شدن، نیاز به شستشو دارن...گداگشنه نفرست، من انعام نمیدم.» بعد به طرف حمام رفت. در زمانی که وان مرمرین پر از آب میشد، وسایلش را در حمام چید، حوله های نرم پنبه ای، شامپو و صابونی که اختصاصی برای خودش تولید شده بود و نمک های معطر حمام. به خودش در آینه حمام خیره شد. با وجود سن بالا، بدنش هنوز بدون چروک و لکه و چربی بود، برای همین همکارانش او را تام کروز صدا میزدند!لبخندی مغرورانه زد و به آینه نزدیک تر شد. همان موقع صدای در آمد:«خدمات اتاق.» :« بیا تو.» وان پر شده و همه جا پر از بخار شده بود، آب را بست و از در سرک کشید. سر خدمتکار کت و شلوار و کفشش را جمع میکرد. :« هی، مواظب باش. میدونی چقدر قیمت دارن؟» با احترام گفت:« نگران نباشید قربان، من کارم رو بلدم.» :«خودت بشورش، وای به حالت اگه خراب بشه...احتمالا نمیتونی خسارتش رو پرداخت کنی.» با احترام سر خم کرد و خارج شد. همان لحظه صدای اذان از بیرون به گوش رسید. زیر لب غرغر کرد:« از این صدا متنفرم.» از گوشی اش، موسیقی فیلم پدرخوانده را با بلندترین صدا پخش کرد و در را بست. داخل وان دراز کشید و سیگارش را روشن کرد. برای لحظه ای تمام افکارش از بین رفت، به موسیقی گوش داد و چشمانش را بست. همیشه موقع گوش دادن به آن، خودش را دون کورلئونه تصور میکرد، در آن صحنه معروف! اما دوباره آن جمله ناتمام به ذهنش آمد:« دوزخ...» بیفایده بود، نمیتوانست کاملش کند. گوشی اش را برداشت و از سیری، ادامه جمله را پرسید. ثانیهای بعد، صدای بیروح دستیار صوتی شنیده شد:« دوزخ، دیگران هستند.» :« دوزخ، دیگران هستند...درسته، همین بود.» اما چرا نمیتوانست به یاد بیاورد؟ ناگهان به یاد پزشکش افتاد، که هفته پیش درباره چیزی به اسم زوال عقل صحبت میکرد. ترس وجودش را پر کرد. یعنی سلول های مغزش، بی سرو صدا از بین میرفتند؟ سیگارش را داخل آب انداخت و دوش کوتاهی گرفت. خودش را خشک کرد و بیرون رفت. کلمه زوال عقل در گوشش میپیچید، باید به پزشکش زنگ میزد. بطری شرابی که پنهانی از سفارت گرفته بود را باز کرد و جرعهای نوشید. سعی کرد چهره دختر پذیرش را به یاد بیاورد، اما فقط صورتی مبهم را دید. سعی کرد دختری که همان هفته را با او گذرانده بود را به یاد بیاورد، نتوانست. اما تصویری قدیمی در ذهنش پخش شد، دختر جوانی که چمدان به دست جلوی در ایستاده بود. سر برگرداند و گفت:« دیگه تو رو نمیشناسم جیجی.» و رفت. او، ماریا بود. دختری که سالها پیش، به شهرت ترجیح داده شده بود. ناگهان دلش برای او تنگ شد، یعنی الان چکار میکرد؟ با حرص بطری را سر کشید و روی مبل ول شد. به شهر خیره شد که حالا چراغ هایش روشن شده بودند. باید مقالهای مینوشت که خوانندگانش انتظار داشتند. درباره بربریت، عقبماندگی، خطر اسلام سیاسی، همان کلیشههای همیشگی. اما خسته بود. خسته از این نقاب، خسته از این تحقیر دائمی، خسته از تنهایی... شاید وقتش رسیده بود یک مقاله متفاوت بنویسد. اما به خودش نهیب زد:«نه، صفحه اول رو نمیشه با احساسات پر کرد...من جیجی آنتونیونی هستم. متکبر، موفق... و تنها.» کلمه آخر آغشته به حسرت بود. گوشی اش زنگ زد، سردبیر بود. وقت بازی کردن نقش همیشگی بود…
- Assistant
- "در سایهی موشکها"
- "خبرنگاران در هتل استقلال"
- "دود سیگار و سیاستهای جهانی"
- "روزی در تهران پس از حمله"
- "لایهبرداری از حقیقت خبرنگاری"
- "برخورد تمدنها و ایدئولوژیها"
- "صدای جنگ، سکوت قلب"
- "پشت پردههای خبر"
- "رویارویی خبرنگاران"
- "لحظهای در آینه جنگ"
- User
اسم های کوتاه و جذاب
- Assistant
- "شوک"
- "لابی"
- "تقابل"
- "نقاب"
- "تغییر"
- "آتش"
- "پنهان"
- "نبرد"
- "سایه"
- "شکاف"
- User
نه اصلا خوب نیست خیلی کوتاهه
- Assistant
متوجه شدم. در اینجا تعدادی عنوان کوتاه و جذابتر پیشنهاد میشود:
- "زیر سقف تهران"
- "نبض جنگ و خبر"
- "چهار روز در هتل"
- "برخورد دیدگاهها"
- "از پشت لنزها"
- "سکوت تلخ لابی"
- "خبرنگاران و بحران"
- "رویارویی در تهران"
- "لحظههای پس از حمله"
- "در پی یک حقیقت"
- User
نه خوب نیست
- Assistant
متأسفم که عناوین قبلی رضایتتان را جلب نکرد. اجازه دهید با پیشنهاد عناوین دیگری دوباره تلاش کنم:
- "جنگ پشت لنز"
- "تیترهای تلخ"
- "تلاقی امواج"
- "ضیافت خبر"
- "نمایش در لابی"
- "پردهبرداری از خبر"
- "اتاق خبر و جنگ"
- "ماجراهای پس از حمله"
- "تضاد در تهران"
- "رزمایش خبر و قدرت"
امیدوارم این موارد به نظرتان جذابتر باشند. اگر تغییر یا ویژگی خاصی مد نظر دارید، خوشحال میشوم بیشتر بدانم تا دقیقتر کمک کنم.