دختر بچه¬ای در حیاط مشغول لی لی بازی کردن است. کمی آن طرف¬تر چند سالمند مشغول قدم زدن…
- User
دختر بچه¬ای در حیاط مشغول لی لی بازی کردن است. کمی آن طرف¬تر چند سالمند مشغول قدم زدن هستند. آنجا حیاط آسایشگاه سالمندان است. زمستان است و درختان خشک شده¬اند. پیرمرد و پیرزنی بر روی نیمکتی در حیاط به دور از دیگر سالمندان نشسته¬اند. نام پیرمرد آقای امیری و پیرزن خانم زمانی است. خانم زمانی به آقای امیری می گوید می خواهد چند روزی را مرخصی گرفته و به دیدن پسرش، علی برود و از آقای امیری درباره فرزندانش می پرسد. آقای امیری نیز می گوید که از آخرین باری که فرزندانش را دیده مدت زیادی می گذرد و فرزندانش به بهانه¬های مختلف به او سر نمی زنند. بعد از گفت و گو با خانم زمانی، آقای امیری در حالی که ناراحت به نظر می رسد از روی نیمکت بلند شده و به سمت اتاق خود در آسایشگاه می رود. هنگامی که در حال عبور از کنار آن دختر بچه است، با عصبانیت به او می گوید که کمی آرام¬تر بازی کند. بقیه سالمندان نیز این صحنه را می بینند. چند ساعت می گذرد. آقای امیری در اتاق خود بر روی تخت دراز کشیده است. بر روی میز عکسی قدیمی از او، همسر و سه فرزندش قرار دارد. پرستاری به نام خانم رحیمی برای سر زدن به آقای امیری آنجا می آید تا حالش را بپرسد. دختر بچه نیز که شکوفه نام دارد، به همراه خانم رحیمی با یک گلدان پر از گل وارد اتاق می شود. شکوفه، دختر خانم رحیمی است. شکوفه به آقای امیری می گوید که آن گل ها را برای عذرخواهی به خاطر سر و صدای امروز صبحش آورده است. صبح روز بعد رفتار آقای امیری با شکوفه خوب شده است و دیگر با او به تندی برخورد نمی کند. هنگام ناهار آقای امیری کنار پیرمرد دیگری به نام آقای صمدی می نشیند. آقای صمدی دارد جوکی را که از نوه¬اش شنیده، تعریف می کند. اما آقای امیری برخلاف دیگران به جوک نمی خندد. اقای امیری معتقد است که پیرمردی به سن آقای صمدی نباید این گونه رفتار کند. آقای صمدی، آقای امیری را به خاطر این که با شکوفه که مریض است خوب رفتار کرده، تحسین می کند. آقای امیری که تا آن زمان از مریضی شکوفه اطلاعی نداشته، از آقای صمدی درباره آن سئوال می کند. آقای صمدی نیز می گوید که شکوفه مبتلا به سرطان است و باید هر چه زودتر درمان شود ولی چون هزینه درمان بالا است، مادر او نمی تواند آن ها را پرداخت کند و پدر شکوفه نیز سال ها قبل فوت کرده است. این حرف ذهن آقای امیری را به خود مشغول می کند. آقای امیری از پنجره اتاقش مشغول تماشای شکوفه است که دارد با یک بچه گربه بازی می کند. آقای امیری از پنجره فاصله می گیرد. آقای امیری به گلدان پر از گلی که شکوفه آورده است، نگاه می کند و چشمش به عکس خود و همسر و فرزندانش می افتد که کنار گلدان قرار دارد. آقای امیری فکری به ذهنش می رسد. او به سراغ مدیر آسایشگاه می رود و می گوید می تواند پولی را که شکوفه برای درمان احتیاج دارد، از فرزندانش بگیرد. آقای امیری از مدیر آسایشگاه می خواهد تا به او مرخصی بدهد تا به دیدار فرزندانش برود ولی مدیر آسایشگاه به او می گوید که اول باید با فرزندانش هماهنگ کند زیرا نمی تواند بدون هماهنگی به آقای امیری اجازه خروج بدهد. مدیر آسایشگاه به او اجازه می دهد تا با فرزندانش تماس بگیرد. پسر بزرگ آقای امیری، پرویز گوشی را برمی دارد ولی به خاطر سر و صدای زیاد محل کارش صدای او را نمی شنود و قطع می کند. دخترش، پروانه تلفن را جواب نمی دهد و آقای امیری ترجیح می دهد تا روی پیغامگیر پیامی نگذارد. پسر کوچک او، پرهام نیز صدای او را نمی شناسد. آقای امیری ناراحت شده و ترجیح می دهد بدون این که خود را معرفی کند، تلفن را قطع کند. آقای امیری به مدیر آسایشگاه می گوید که هیچکدام از فرزندانش تلفن را جواب نداده¬اند و سپس با ناراحتی آنجا را ترک می کند. در خواب، در یک بیابان برهوت و به دور از نشانه¬ای از حیات، آقای امیری بالای سر قبری ایستاده است. او گرد و غبار روی سنگ قبر را با آب می شوید و روی آن گل می گذارد. روی سنگ قبر نام او یعنی خسرو امیری نوشته شده است. آقای امیری از خواب می پرد. چند روزی می گذرد تا این که روزی شکوفه در حال بازی ناگهان هوشیار¬ی¬اش را از دست می دهد و بیهوش می شود. آن ها با اورژانس تماس می گیرند. وقتی که اورژانس در حال انتقال شکوفه به بیمارستان است. آقای امیری عروسکی را که به نظر می آید برای شکوفه است، روی زمین پیدا می کند. آقای امیری به آقای صمدی و خانم زمانی ماجرای تهیه پول درمان را می گوید و این که اگر صبر کند تا خود فرزندانش به دیدنش بیایند، ممکن است دیر شده باشد و بدون اطلاع فرزندانش نیز نمی تواند آسایشگاه را ترک کند. خانم زمانی به آقای امیری می گوید که پسرش علی فردا برای بردن او به آسایشگاه می آید و آقای امیری نیز می تواند با آن ها برود. آقای امیری می گوید که با وجود نگهبان نمی تواند از آسایشگاه خارج شود اما خانم زمانی می گوید نقشه¬ای کشیده که با آن می تواند آقای امیری را از آنجا فراری بدهد. صبح روز بعد پسر خانم زمانی، علی برای بردن او به آسایشگاه سالمندان می آید و خانم زمانی که چادری مشکی بر سر دارد همراه او آسایشگاه را ترک می کند و نگهبان نیز این صحنه را می بیند. چند دقیقه بعد تلفن اتاقک نگهبانی زنگ می زند و او مشغول حرف زدن می شود. در همین هنگام او خانم زمانی را می بیند که با چادری مشکی در حال ترک آسایشگاه است. او تلفن خود را قطع کرده و جلوی خانم زمانی را می گیرد. نگهبان به خانم زمانی می گوید که مگر او همین الان آسایشگاه را ترک نکرده بود. خانم زمانی نیز می گوید که احتمالاً نگهبان خیالاتی شده است اما نگهبان که به موضوع مشکوک شده، مانع خروج او می شود. در همین هنگام صدای فریاد آقای صمدی را از حیاط می شنود. نگهبان خانم زمانی را رها کرده و به سمت حیاط می دود. در همین هنگام خانم زمانی از فرصت استفاده کرده و آسایشگاه را ترک می کند. نگهبان به سراغ آقای صمدی می رود تا ببیند که چه اتفاقی افتاده است. آقای صمدی با خونسردی جواب می دهد که داشته تمرین آواز می کرده است. در ماشین علی، آقای امیری با چادری سیاه به سر حضور دارد. آقای امیری به خانم زمانی می گوید که نباید این ماجرا را برای کسی تعریف کند. آن ها آقای امیری را مقابل خانه پسر بزرگش، پرویز که در بالای شهر است، پیاده می کنند. خانم زمانی شماره علی را به آقای امیری می دهد تا هر وقت کاری داشت، به آن ها زنگ بزند. آن ها می روند و آقای امیری زنگ درِ خانه پرویز را می زند. کسی جواب نمی دهد و آقای امیری از این که کسی در خانه باشد، ناامید شده است. ناگهان درِ پارکینگ باز شده و ماشینی آخرین مدل از آن بیرون می آید. پسر جوانی راننده آن است. وقتی که آقای امیری دقت می کند می فهمد که آن پسر جوان، نوه¬اش امید است. امید با سرعت بالا در اتوبان در حال رانندگی است. در ماشین، آقای امیری که کمی ترسیده، خود را محکم به صندلی چسبانده است. امید می گوید که بعد از مرخص شدن از بیمارستان روانی احساس خیلی بهتری دارد و دلش می خواهد در تلافی مدتی که نبوده، کل شهر را بگردد. آقای امیری از امید درباره پدرش می پرسد و امید می گوید که از وقتی که برگشته، پدرش را ندیده و باز هم مثل همیشه در سفر کاری است. آقای امیری از این که پرویز آنجا نیست، ناراحت می شود اما امید بحث را عوض کرده و از آقای امیری می پرسد که آیا گرسنه¬اش نیست. امید و آقای امیری برای خوردن غذا به یک رستوران می روند. امید از برنامه¬هایش می گوید و این که دلش می خواهد تا کاری را انجام دهد که خودش دوست دارد، نه کاری که پدرش برایش مشخص می کند. به خاطر همین هم هست که تصمیم گرفته تا با آقای امیری به رستوران بیاید و ناهار بخورد تا اینکه در مصاحبه شغلی-ای که پدرش برایش ترتیب داده، شرکت کند. وقتی آقای امیری این حرف را می شنود، مانع غذا خوردنشان می شود و از امید می خواهد تا هر چه سریع¬تر خود را به آن مصاحبه برساند. آقای امیری بیرون اتاقی که مصاحبه در آن انجام می شود، منتظر امید است. در کنار آقای امیری نیز جوان-هایی مضطرب منتظر فرا رسیدن نوبتشان هستند. در اتاق، امید با حالتی بی خیال مقابل مرد میانسال مصاحبه کننده نشسته است. مرد به نظر خسته و بی حوصله می آید. توجه امید به ظرف غذای خورده شده¬ای که روی میز مرد قرار دارد، جلب می شود. مرد متوجه می شود که امید دانشگاه نرفته و سابقه کاری نیز ندارد. مرد از امید درباره طراحی هایش می پرسد اما امید می گوید که آن ها را با خود نیاورده است. مرد می پرسد که اگر امید چیزی برای ارائه ندارد، چرا اصلاً آمده. امید نیز می گوید که اگر مجبور نمی شد حاضر نبود تا وقتش را در این آشغالدانی تلف کند. مرد از حرف امید عصبانی می شود و با کلمه بدی از امید می خواهد تا از اتاق خارج شود. آقای امیری در بیرون اتاق، متوجه فریادهای امید می شود. وقتی داخل می رود، امید را می بیند که با عصبانیت تمام دارد وسایل اتاق را بهم می ریزد. در کلانتری، امید به همراه آقای امیری در سالن انتظار حضور دارند. سربازی که آنجا است، آن ها را به اتاق افسر مربوطه راهنمایی می کند. افسر به آن ها می گوید که وقتی مرد مصاحبه کننده متوجه مشکلات عصبی امید شده و دیده که همراه پدربزرگش است، تصمیم گرفته تا رضایت بدهد. امید با اینکه هنوز خشمگین است، ترجیح می دهد چیزی نگوید. وقتی که از کلانتری خارج می شوند. امید و آقای امیری به سمت ماشین می روند تا سوار شوند. در همین لحظه، امید مرد مصاحبه کننده را می بیند که از کلانتری خارج شده و در کنار خیابان منتظر ماشین می ایستد. امید سریع سوار ماشینش شده و هنگام عبور از کنار مرد، بوق بلندی می زند تا باعث وحشت مرد شود. امید کمی جلوتر توقف می کند و از آینه جلوی ماشین مرد را زیر نظر می گیرد. آقای امیری از امید دلیل توقفش را می پرسد و امید می گوید که هنوز با آن مرد کار دارد. مرد سوار تاکسی¬ شده و امید او را تعقیب می کند. مرد در یکی از محله¬های متوسط شهر پیاده می شود. امید نیز از ماشین پیاده شده تا دنبال مرد برود و به اصرار آقای امیری مبنی بر منصرف شدن از تصمیمش توجهی نمی کند. امید در لحظه آخر و دور از چشم آقای امیری، از صندلی عقب ماشین، یک قفل فرمان برمی دارد. امید مرد را در کوچه¬ای تاریک تعقیب می کند و درست زمانی که می خواهد ضربه¬ای به او بزند، صدای پسر بچه¬ای را می شنود. پسر بچه به همراه زنی به مرد نزدیک می شوند. امید خود را در گوشه¬ای پنهان می کند. آن ها خانواده مرد مصاحبه کننده هستند. امید با دیدن این صحنه از تصمیم خود منصرف می شود. وقتی که امید به ماشین برمی گردد، در جواب سوال آقای امیری مبنی بر اینکه چه اتفاقی افتاد، می گوید که مرد را گم کرده است. نیمه شب، امید به خاطر کابوسی که دیده، هذیان گویان از خواب بیدار می شود. آقای امیری که صدای امید را شنیده، به اتاقش می رود. درون اتاق امید پر از نقاشی ها و طرح هایی است که کشیده. امید می گوید که خواب مادرش را دیده. آقای امیری می پرسد که چرا امروز امید اینگونه عصبانی شد و امید جواب می دهد که دوست ندارد تا دیگران با او بد صحبت کنند. آقای امیری می پرسد که آیا امید می خواهد تا با پدرش تماس گرفته و حال بدش را به او بگوید. امید می گوید که فایده¬ای ندارد و پدرش هنگام کار هیچ تماسی را جواب نمی دهد، حتی وقتی شخصی در حال مرگ باشد. آقای امیری می پرسد که آیا منظور امید از آن شخص، مادرش است. امید سکوت می کند. آقای امیری از امید درباره چگونگی مرگ مادرش می پرسد. امید تعریف می کند که هنگامی که حال مادرش بد شده، در خانه نبوده و وقتی برگشته با جسم بدون جان مادرش روبرو شده. امید می گوید این خاطره همیشه حالش را بد می کند و دوست ندارد تا چیز بیشتری بگوید. آقای امیری از امید می پرسد که آیا داروهایش را خورده. امید می گوید که داروها فقط حالش را بدتر می کنند. امید که خوابش نمی برد، تصمیم می گیرد که از خانه بیرون بزند. امید با سرعت بالا در اتوبان خلوت رانندگی می کند. انگار که در آن شهر فقط آن ها بیدار هستند. آقای امیری دیگر ترسی از خود به خاطر سرعت بالای ماشین نشان نمی دهد و بیشتر نگرانی¬اش به خاطر وضعیت امید است. امید در خیابانِ مقابلِ یک بیمارستان توقف می کند. همه اتاق ها تاریک است و به نظر می آید همه به خواب رفته¬اند. فقط یک پنجره نیمه باز است که کمی نور از آن بیرون می آید. امید لحظاتی در سکوت مشغول تماشای آنجا می شود. آقای امیری نیز چیزی نمی گوید. ناگهان پسر جوانی که به نظر بیمار آنجا است، از پنجره نیمه باز بیرون را نگاه می کند. پسر جوان با دیدن امید خوشحال شده و با هیجان دست تکان می دهد. امید اما وحشت کرده و ماشین را روشن می کند و با سرعت از آنجا می رود. آقای امیری از امید علت وحشتش را می پرسد و امید می گوید آنجا همان بیمارستانی است که در آن بستری بوده. ماشین امید به یک خرابه می رسد. پنجره هایش شکسته و بخشی از دیوارهایش تخریب شده. روی قسمت سالم دیوارها، گرافیتی(دیوارنگاری)هایی کشیده شده است. گرافیتی هایی غالباً با رنگ های تیره. امید می گوید که آن ها را خودش کشیده و زمانی که حالش خراب می شد، برای یافتن آرامش به اینجا می آمد زیرا هیچکس دیگری اینجا نیست. آقای امیری درباره معنی گرافیتی ها می پرسد و امید می گوید که معنی آن ها را نمی داند و فقط هر چه به ذهنش بیاید، می کشد. مکالمات آن ها نشان می دهد که امید به خاطر اقدام به خودکشی بستری بوده است. آقای امیری می پرسد که چرا امید مقابل آن بیمارستان رفته بود و امید می گوید به این دلیل که به خود یادآوری کند که اگر حالش بهتر نشود، دوباره به آنجا باز خواهد گشت. امید می گوید که وقتی در بیمارستان روانی بستری بود، به کارهایی فکر می کرد که بعد از مرخص شدن می خواهد انجام دهد ولی حالا هیچ کدام از آن ها را به یاد نمی آورد. ناگهان صدای قدم های کسی که نزدیک می شود، به گوش می رسد. پیرمرد بی خانمانی است که از دیدن آن ها در این وقت شب تعجب کرده. به دلیل سرمای زیاد هوا، پیرمرد آن ها را دعوت می کند تا به آتشی که او و مرد بی خانمانی دیگر، در آن محله درست کرده¬اند، بپیوندند. کنار آتش، مرد بی خانمان که کمی از پیرمرد جوان¬تر است، از آن ها می پرسد که چرا باید نیمه شب و در این سرما به آن خرابه ها بیایند. مرد می گوید حتماً آدم های پولداری مثل آن ها گاهی وقتا از خوشی زیاد به این کارها روی می آورند تا فقط هیجان زندگی خود را بالاتر ببرند. امید که از حرف های مرد بی خانمان ناراحت شده، از او می پرسد که از کجا می داند که آن ها واقعاً خوشبخت هستند. مرد می گوید که مشکلات زندگی امید هر چه که باشد، در مقابل سختی هایی که مرد می کشد، هیچ است. امید به آن گرافیتی ها اشاره می کند و می پرسد که از نظر مرد آیا کسی که آن طراحی ها را کشیده، خوشبخت بوده یا بدبخت. مرد که خبر ندارد طراحی ها کار امید است، می گوید که حتماً بدبخت بوده و نتوانسته یک دفتر نقاشی برای خودش بخرد که آمده در این محله فقیر نشین و روی دیوارهای اینجا نقاشی کشیده. امید می خندد و همین موضوع مرد را ناراحت می کند. امید می گوید که اگر مرد فکر می کند خوشبختی در داشتن ماشینی گران قیمت است، پس ماشینش را به مرد خواهد داد تا به او ثابت کند که خوشبختی اینگونه به دست نمی آید. مرد می گوید که امید چیزی از سختی حقیقی نمی داند و از او می خواهد تا هر چه سریع تر از آنجا برود. آقای امیری نیز از امید می خواهد که به حرف مرد گوش کند. امید اما قبل از رفتن به مرد می گوید که آن بدبختی که گرافیتی ها را کشیده، خودش است. امید که خود را پیروز این بحث دانسته با لبخند سوار ماشین می شود. مرد برای چند لحظه رفتن آن ها را تماشا می کند و بعد از آن، دوباره مشغول گرم کردن خودش می شود. روز بعد، آقای امیری می بیند که امید هنوز در خواب است بنابراین تصمیم می گیرد که او را بیدار نکند. آقای امیری چرخی در خانه بزرگ و متروک پرویز می زند. بعد از مدتی حوصله¬اش سر رفته و به حیاط می رود و روی تابی در آنجا می نشیند. امید و آقای امیری به بام تهران رفته¬اند و امید انرژی خود را با فریاد زدن بر سر شهر خالی می کند. امید به آقای امیری می گوید که دلش می خواهد برای رها شدن، پرواز کند و بعد خودش را از آنجا به پایین پرت می کند. آقای امیری از خواب می پرد. او متوجه می شود که روی تاب خوابش برده بوده است. بعد از چند لحظه به خاطر سرمای زیاد، به داخل خانه برمی گردد. بعد از ظهر همان روز، امید به دیدار روانشناسش می رود. مطب روانشناس درون خانه¬اش است. منشی دفتر که دختر روانشناس نیز هست، قبل از شروع جلسه وارد اتاق شده و درباره بیمار دیگری با پدرش حرف می زند. امید دختر را زیر نظر گرفته. آقای امیری در اتاق انتظار، منتظر نشسته است. با شروع جلسه، امید به روانشناس می گوید که پدرش را به خاطر مرگ مادرش مقصر می داند. روانشناس می گوید امید تعریف کرده بوده که قبل از مرگ مادرش با او دعوا کرده و دلیل ترک خانه توسط امید نیز همین موضوع بوده است. امید در جواب می گوید که اگر پدرش مثل همیشه سرکار نبود، می توانست مادرش را به موقع به بیمارستان برساند و شاید الان مادرش زنده بود. بعد از پایان جلسه، امید می رود تا وقت بعدی را از منشی بگیرد. وقت دکتر برای هفته بعد پُر است. امید که به دختر علاقه¬مند شده، به بهانه مطلع شدن درباره وقت خالی بعدی دکتر، شماره دختر را می گیرد. روز بعد تولد امید است اما همچنان در خانه مانده. آقای امیری از امید می پرسد که مگر نمی خواست تا کل شهر را بگردد. امید می گوید که این کار فایده¬ای ندارد زیرا همیشه با آدم ها دعوایش می شود. آقای امیری می گوید که امید آن روز به این دلیل عصبانی بوده که او مجبورش کرده بود تا به آن مصاحبه شغلی برود اما امروز آن ها می توانند تا به هر جایی که خود امید انتخاب می کند، بروند. امید آقای امیری را به شهربازی می برد تا تمام روز را در آنجا بگذارنند. او سوار وسایل پر سر و صدای آنجا می شود و بعضی از مواقع آقای امیری را نیز مجبور می کند که سوار شود. آقای امیری سعی می کند تا با امید همراهی کند. امید، به طور اتفاقی، دوستِ قدیمی مادرش را در صف یکی از وسایل شهر بازی همراه پسر کوچکش می بیند. آن زن از امید درباره حال مادرش می پرسد. امید که به خاطر حضور در آنجا خوشحال است، با لبخندی، خبر مرگ مادرش را می دهد. بی خیالی امید در گفتن این خبر، دوست مادرش را وحشت زده می کند. او صحبتش را تمام کرده و با پسرش از آنجا می رود. امید از رفتار آن زن ناراحت می شود. ساعتی بعد، امید و آقای امیری در حالی که در یک فست فود منتظر آماده شدن سفارششان هستند، متوجه چند دختر و پسر همسن امید می شوند که چند میز آن طرف¬تر، در حال شوخی و خنده هستند. ناگهان آن ها با یک کیک، یکی از دوستانشان را که تولدش است، غافلگیر می کنند. آقای امیری از امید می پرسد که آیا او می خواهد دوستانی شبیه آن ها داشته باشد. امید می گوید که به دوست نیازی ندارد. همچنین هیچوقت هم از جشن تولد خوشش نمی آمده. آقای امیری می گوید که شاید الان اینگونه باشد اما وقتی که مانند آقای امیری پیر شد، تنهایی اذیتش خواهد کرد. در راه برگشتن امید ساکت است گویی چیزی ناراحتش کرده. او ناگهان به جاده¬ای فرعی می پیچد. آقای امیری دلیل این تغییر مسیر را می پرسد و امید می گوید که می خواهد تا کسی را ببیند. آن ها به بهشت زهرا، سر مزار مادر امید می روند. آقای امیری بعد از خواندن فاتحه، امید را با مادرش تنها می گذارد. امید بعد از کمی مکث شروع به صحبت با مادرش می کند. امید می گوید که نمی خواسته تا آن روز با مادرش دعوا کند اما مادرش هم نباید اینگونه با او حرف می زد و را عصبانی¬اش می کرد. امید می گوید که ای کاش مادرش او را همانطور که هست، دوست می داشت. هنگام بازگشت، آن ها می بینند که ماشین امید به سرقت رفته است. آن ها مجبور می شوند تا با تاکسی به خانه برگردند. امید در راه برگشتن مثل یک بچه در تاکسی خوابش می برد. آقای امیری تصمیم می گیرد تا زمانی که پسر بزرگش، پرویز از مسافرت برمی گردد به بچه¬های دیگرش نیز سر بزند تا شاید بتواند پول درمان را از آن ها بگیرد. آقای امیری قبل از رفتن از امید می پرسد که آیا هنوز تصمیمی درباره آینده¬اش نگرفته؟ امید نیز می گوید که همیشه دوست داشته تا به کل دنیا سفر کند و حالا می خواهد تا همین کار را انجام بدهد. آقای امیری به خانه دخترش پروانه می رسد، جلو می رود و زنگ می زند. بدون این که کسی از آیفون چیزی بپرسد، در باز می شود. وقتی که به جلوی واحد پروانه می رسد، دامادش، محسن سراسیمه در را باز می کند. در خانه، محسن می گوید که هفته گذشته با پروانه به سفر رفته بودند اما آنجا با هم دعوایشان می شود. پروانه به سمت تهران برمی گردد اما محسن برای اینکه عصبانیت پروانه کاهش پیدا کند، چند روزی همانجا می ماند. وقتی که بالاخره دیروز از مسافرت برمی گردد، می بیند که پروانه در خانه نیست. ابتدا فکر می کند که پروانه به سر کارش رفته بنابراین محسن نیز از خانه خارج می شود تا به کارهایش برسد. وقتی که شب به خانه برمی گردد، می بیند که باز هم خبری از پروانه نیست. محسن متوجه می شود که حتی چمدان پروانه نیز آنجا نبوده و گویا پروانه اصلاً به خانه نیامده است. به گوشی پروانه زنگ می زند اما پاسخی دریافت نمی کند. او تا صبح از نگرانی خوابش نمی برد. آقای امیری می گوید که شاید در محل کار پروانه خبری از او داشته باشند اما محسن می گوید که آن ها نیز تماسش را جواب نمی دهند. آقای امیری می گوید که باید خود شخصاً به آنجا بروند. آن ها به محل کار پروانه می رسند. آنجا یکی از ساختمان های اداری است. محسن اتاق پروانه را بلد نیست بنابراین از نگهبان آنجا می پرسند. خانمی که همکار پروانه است، مشغول صحبت با چند مراجعه کننده است و جواب آن ها را نمی دهد. ناگهان رئیس آن بخش سر می رسد تا چیزی به همکار پروانه بگوید. آقای امیری که متوجه حضور او شده، جلویش را می گیرد تا اطلاعاتی درباره دخترش بگیرد اما مرد بدون هیچ حس همدردی فقط می گوید که اگر پروانه تا فردا به سرکارش بازنگردد، اخراج خواهد شد. این حرف باعث خشم آقای امیری می شود و با رئیس بخش دعوای سختی می کند که باعث اخراج آن ها از اداره می شود. آن ها به اداره آگاهی می روند تا گم شدن پروانه را گزارش بدهند. افسر پلیس از محسن سوالاتی درباره مسافرتشان می پرسد. پاسخ های محسن کلی هستند و نمی تواند جزئیات را دقیق شرح دهد. پلیس درباره دوستان پروانه می پرسد که ممکن است خبری از او داشته باشند اما محسن می گوید که پروانه دوستی ندارد. در نهایت، پلیس می گوید که در این باره تحقیق خواهد کرد. در راه برگشت به خانه، آقای امیری سعی می کند تا به محسن دلداری بدهد اما محسن ساکت است و واکنشی نشان نمی دهد. نیمه شب، آقای امیری که دچار بی خوابی شده، گشتی در خانه دخترش می زند. اتاقی که به او داده¬اند، اتاق یک نوزاد است ولی گویا هیچ وقت از آن استفاده¬ای نشده است. در خانه، عکس¬های خیلی کمی از پروانه و محسن وجود دارد. وقتی آقای امیری به سراغ یخچال می رود تا برای درمان بی¬خوابی¬اش چیزی پیدا کند، قرص های متنوعی در آنجا می بیند ولی ترجیح می دهد که هیچ کدام از آن ها نخورد. صبح روز بعد، آقای امیری از صدای زنگ تلفن از خواب بیدار می شود اما وقتی به پذیرایی می رسد تا به تلفن جواب بدهد، تماس قطع شده است. او یادداشت محسن را پیدا می کند که گفته به محل کارش در دانشگاه رفته است تا چیزهایی از آنجا بردارد و شب دیر می آید. در این لحظه تلفن دوباره زنگ می خورد. زنی ناشناس پشت خط است. آن زن می گوید که حال پروانه خوب است و آقای امیری به هیچ عنوان نگران نباشد. وقتی آقای امیری می خواهد تا سوال¬های بیشتری از آن زن بپرسد، زن تلفن را قطع می کند. آقای امیری لحظاتی در فکر فرو می رود و وقتی دوباره چشمش به یادداشت محسن می افتد، تصمیم می گیرد تا با او تماس بگیرد اما محسن نیز جواب نمی دهد. ساعتی بعد، آقای امیری کنار خیابان منتظر ایستاده است که ماشین ونی مخصوص جابجایی گردشگران، جلویش توقف می کند. آقای امیری ابتدا توجهی به ماشین ندارد اما لحظاتی بعد می فهمد که راننده ماشین علی است. آقای امیری از علی می پرسد که چرا اینقدر دیر کرده و چرا با این ماشین آمده. علی می گوید که سر کار بوده و این هم ماشین کارش است. آقای امیری می فهمد که خانم زمانی نیز همراه علی است. خانم زمانی از آقای امیری می پرسد که در این مدت چه کار کرده و آقای امیری می گوید که وقتی حرکت کنند، همه چیز را تعریف خواهد کرد. آن ها به دانشگاهی که محسن در آن تدریس می کند، می روند. مردی که مسئول آنجا هست می گوید که محسن امروز کلاس ندارد و به دانشگاه هم نیامده است. آقای امیری ناامیدانه در حال ترک آنجا است که ناگهان احساس می کند که زنی شبیه پروانه را در بین دانشجویان آنجا دیده است. شلوغی اما به حدی زیاد است که آقای امیری آن زن را گم می کند. نیمه شب، محسن به خانه می آید و از اینکه آقای امیری را بیدار می بیند، شگفت زده می شود. آقای امیری از محسن می پرسد که چرا اینقدر دیر آمده و محسن می گوید که کارش در دانشگاه طول کشیده است. آقای امیری متوجه دروغ محسن می شود اما به روی خودش نمی آورد. آقای امیری می گوید که می خواهد به محسن چیز مهمی را بگوید. محسن می گوید که خیلی خسته است و بهتر است صحبت را به فردا موکول کنند اما آقای امیری می گوید که شخصی امروز تماس گرفته و گفته که حال پروانه خوب است. بعد از این حرف لحظه¬ای سکوت بین آن ها برقرار می شود. لحظاتی بعد، آن ها در آشپزخانه مشغول صحبت هستند. محسن فکر می کند که شاید خود پروانه بوده که تماس گرفته اما آقای امیری می گوید که صدای دخترش را می شناسد و آن زن قطعاً پروانه نبوده است. آقای امیری از محسن می پرسد که آیا حدس می زند که ممکن است آن زن چه کسی باشد. محسن می گوید که پروانه همیشه از بقیه فاصله می گرفته و نمی داند آن زن چطور ممکن است از حال پروانه خبر داشته باشد. آقای امیری به محسن می گوید که باید درباره این تماس به پلیس چیزی بگویند اما محسن می گوید که احتمالاً این تماس یک شوخی بی نمک است و نباید وقت پلیس را با آن بگیرند و سپس می رود تا بخوابد اما آقای امیری همانجا مانده و به آن تماس فکر می کند. روز بعد، آقای امیری به همراه خانم زمانی و علی جلوی اداره پروانه می روند و منتظر می مانند. علی می پرسد که چرا آقای امیری داخل نمی رود و آقای امیری می گوید که به خاطر دعوایش اجازه ورود به آنجا را ندارد و باید صبر کند تا شخصی که منتظرش است، بعد از تعطیلی اداره بیرون بیاید. بعد از لحظاتی زنی از آنجا خارج می شود. آقای امیری زن را صدا می زند و به سمتش می رود. زن همان همکار پروانه در اداره است. آقای امیری به همکار پروانه درباره تماس تلفنی ناشناس می گوید و این که معتقد است همکار پروانه تنها کسی بوده که می توانسته آن تماس را گرفته باشد. آقای امیری می خواهد تا پروانه را ببیند اما همکار پروانه می گوید که خبری از پروانه ندارد و آن تماس گیرنده نیز او نبوده است. همکار پروانه قصد ترک آنجا را دارد اما قبل از رفتن به آقای امیری می گوید که اگر واقعاً می خواهد تا حقیقت را در مورد پروانه بداند، باید از شوهرش بپرسد. بعد از این حرف، همکار پروانه به آرامی از آنجا دور می شود. شب، هنگام شام، آقای امیری اشتهایی ندارد و لب به غذایش نمی زند. برخلاف محسن که با آرامش خاصی مشغول غذا خوردن است. آقای امیری از محسن درباره علت دعوایشان می پرسد. محسن می گوید که چرا آقای امیری اینقدر اصرار دارد تا علت آن دعوا را بفهمد. آقای امیری نیز می گوید که شاید مرور کردن اتفاقات آن سفر به فهمیدن اینکه پروانه الان کجا است و چه بلایی سرش آمده کمک کند. محسن می گوید که مرور کردن آن اتفاقات سودی به حالشان ندارد و فقط باید صبر کنند تا شاید خود پروانه تصمیم به بازگشت بگیرد زیرا پروانه همیشه رفتارهایی غیرقابل پیشبینی از خود نشان می دهد. این حرف اما نمی تواند تا شک آقای امیری را نسبت به محسن برطرف کند. صبح روز بعد، آقای امیری با کمک خانم زمانی و علی، محسن را تعقیب می کنند. محسن به جای اینکه به دانشگاه برود، به مکانی دیگر می رود. محسن بعد از پارک ماشین خود، زنگ یکی از واحدهای آپارتمانی را زده و وارد آنجا می شود. آقای امیری متعجب است که محسن آنجا چه کار دارد. خانم زمانی می گوید که حس خوبی از تعقیب کردن محسن ندارد و شاید نباید اینکار را انجام می دادند. علی اما می گوید که کارشان درست است زیرا به نظر او هم این ماجرا مشکوک است. خانم زمانی حرف علی را جدی نمی گیرد و از آقای امیری می خواهد تا او هم جدی نگیرد. علی کل ماجرا را از نگاه خود مرور می کند و می گوید که مطمئن است که محسن چیزی را مخفی می کند. آقای امیری می گوید که خیلی دلش می خواهد بداند صاحب آن خانه چه کسی است. علی نیز می گوید که این کاری ندارد و به سمت آن خانه راه می افتد. علی زنگ تک تک واحدهای آن آپارتمان را می زند و از آن ها می پرسد که آیا ماشین محسن که جلوی در پارک شده، متعلق به آن ها است. بالاخره دختر جوانی که در یکی از آن واحدها زندگی می کند، جواب می دهد که آن ماشین متعلق به خودش است. علی از حرف دختر تعجب می کند اما دختر دوباره حرفش را تکرار می کند و از علی می پرسد که چه مشکلی پیش آمده است. علی می گوید که این ماشین مانع تردد دیگر ماشین ها شده است. دختر با شخصی در خانه¬اش صحبت می کند و سپس به علی می گوید که چنین چیزی درست نیست. علی اما از دختر می خواهد تا دم در بیاید و خودش ببیند. دختر بعد از کمی مکث به علی می گوید که چند لحظه صبر کند. بعد از چند لحظه دختر جوان پایین می آید. دختر ماشین را دیده و می گوید جای درستی پارک شده و مانع تردد دیگر ماشین ها نیست. علی اما از دختر می پرسد که آیا مطمئن است ماشین مال خودش است و برای مهمانش نیست. دختر می گوید که مهمانی ندارد و اگر هم داشته باشد این موضوع چه فرقی به حال علی می کند. علی نیز می گوید که مردی را دیده که راننده این ماشین بوده و به همین دلیل تعجب کرده که دختر می گوید ماشین مال او است. دختر حرفی برای گفتن ندارد. درست در این لحظه علی محسن را می بیند که در حالی که دارد با گوشی خود با کسی صحبت می کند، با عجله از کنار دست آن ها رد شده و به سمت ماشینش می رود. علی نیز صحبتش را با دختر قطع کرده و سعی می کند با خونسردی به سمت ماشین ون خود برگردد تا به تعقیب محسن ادامه بدهند. در ماشین آقای امیری از علی درباره آن دختر و ارتباطش با محسن می پرسد اما علی می گوید که از آن گفت و گو چیزی عایدش نشده و حتی مطمئن نیست که محسن همراه آن دختر بوده یا نه. محسن به یک کافی شاپ می رود و در آنجا با زنی ملاقات می کند. زن عینکی دودی به چشم دارد. محسن و زن مشغول صحبت می شوند و بحثی بینشان شکل می گیرد. آقای امیری می گوید که چهره زن برایش آشنا به نظر می رسد. بعد از چند لحظه صحبت آن ها تمام شده و محسن آنجا را ترک می کند. آقای امیری در همان لحظه به خانم زمانی و علی می گوید که آن زن را شناخته است. آقای امیری به کافی شاپ آن طرف خیابان می رود تا با زن ملاقات کند. آن زن پروانه است. آقای امیری گیج شده است و به پروانه می گوید که متوجه هیچکدام از رفتارهایش نمی شود. نمی فهمد که چرا ناگهان غیبش زده و چرا ناگهان ظاهر شده است. پروانه می گوید که وقت حرف زدن ندارد و باید برود اما آقای امیری می گوید که تا تمام ماجرا را تعریف نکند، حق ندارد آنجا را ترک کند. پروانه با بی میلی می نشیند. پروانه ناراحت است و از پدرش می پرسد که اصلاً چگونه اینجا را پیدا کرده. آقای امیری می گوید که محسن را تعقیب کرده است. پروانه می پرسد که چطور پدرش محسن را تعقیب کرده وقتی که حتی ماشینی ندارد. آقای امیری می گوید که از یک دوست کمک گرفته. پروانه می پرسد که کدام دوست و آقای امیری ماشین ون را که علی کنارش ایستاده، در آن طرف خیابان نشان می دهد. پروانه می گوید که نمی دانسته پدرش چنین دوست جوانی دارد. آقای امیری به خانم زمانی که در درون ماشین نشسته اشاره می کند و می گوید که خانم زمانی و پسرش، او را رسانده¬اند. پروانه با کنایه می گوید که انگار در آسایشگاه خیلی هم به او بد نگذشته است. آقای امیری از پروانه می پرسد که چرا زندگی¬اش را رها کرده است. پروانه می گوید که این یک مسئله شخصی است. آقای امیری می گوید که غریبه نیست و دوست دارد تا بشنود. پروانه می گوید که شنیدنش چه فایده¬ای دارد وقتی که او تصمیمش را گرفته است. آقای امیری می پرسد که چه تصمیمی و پروانه می گوید که می خواهد تا از محسن جدا شود. آقای امیری سعی دارد تا پروانه را از تصمیمش منصرف کند اما پروانه با ناراحتی می گوید که دیگر بچه نیست و خودش می تواند برای خودش تصمیم بگیرد. پروانه می گوید در تمام این سال ها فقط به این دلیل با محسن بوده تا از رفتار دیکتاتورگونه پدرش نجات پیدا کند. می گوید که اکنون می خواهد تا به گونه¬ای زندگی کند که خود دوست دارد و دیگر نمی خواهد تا از ترک کردن این زندگی بترسد و این برایش بهترین زمان ممکن است. پروانه که عصبی شده می پرسد که اصلاً چرا آقای امیری آسایشگاه را ترک کرده تا به زور وارد زندگی¬اش بشود. آقای امیری به پروانه ماجرای شکوفه و هزینه درمانش را می گوید و اینکه امیدوار است پول درمان را از فرزندانش بگیرد. پروانه می گوید که چنین پولی ندارد و از دیدن پدرش جا خورده وقتی که او را با یک زن دیگر دیده است. پروانه می گوید که حرف آقای امیری را باور نمی کند و می داند آقای امیری آن پول را برای خانم زمانی می خواهد و این داستان را هم خانم زمانی و پسرش یاد آقای امیری داده¬اند. پروانه می پرسد که چطور ممکن است پدرش برای یک کودک غریبه چنین کاری بکند، در حالی که هیچوقت برای فرزندانش پدر خوبی نبوده. آقای امیری که از این حرف دخترش ناراحت شده، به او می گوید که چنین چیزی درست نیست و به پروانه ثابت می کند که اشتباه کرده است. آقای امیری از کافی شاپ خارج شده و از خانم زمانی تشکر می کند که به او کمک کرده تا از آسایشگاه فرار کند. او می گوید که خودش تنهایی از عهده کارها بر می آید و دیگر نیازی به حضور آن ها نیست. سپس بی هیچ حرف اضافه¬ای، پیاده از آنجا دور می شود. پروانه تمام این ماجراها را از آن طرف خیابان می بیند. در راه بازگشت، آقای امیری گم می شود. همچنین بارش شدید باران باعث می شود، او حسابی خیس شود. وقتی که سرانجام به خانه می رسد، می بیند که خبری از محسن نیست. او به قاب عکسی که روی میز است، نگاه می کند. عکس مربوط به کودکی دخترش است. ناگهان آقای امیری قلبش گرفته و برای این که نیفتد، میز را می گیرد ولی این کار فایده¬ای ندارد و هم آقای امیری و هم میز با هم سرنگون می شوند. در خواب، آقای امیری در پارکی است و دارد شکوفه را در حین تاب سواری، هل می دهد. چند لحظه بعد شکوفه تاب را رها کرده و به سمت خیابان می دود. آقای امیری به دنبالش می رود، ولی او را نمی یابد. آقای امیری صدای شکوفه را می شنود که او را پدر صدا می کند. کم کم صدای شکوفه به صدای پروانه تغییر می کند. در همین لحظه هوای آفتابی بارانی می شود، رعد و برق می زند، باران به تگرگ تبدیل می شود و آقای امیری را آزار می دهد. در بیمارستان، آقای امیری به هوش می آید. آنجا، محسن را همراه با دختری که ساکن آن آپارتمان بود، می بیند. محسن و دختر مشغول صحبت با یکدیگرند و هنوز متوجه به هوش آمدن آقای امیری نشده¬اند. محسن دختر را در این ماجرا مقصر می داند و می گوید که همه مشکلات از زمانی شروع شد که دختر، محسن را مجبور کرد تا از رابطه¬شان به پروانه بگوید. دختر که ناراحت است، می گوید که محسن در نهایت باید اینکار را انجام می داد و دلیلی برای فرار از این واقعیت نداشت. همان لحظه آن ها متوجه به هوش آمدن آقای امیری می شوند. محسن خوشحال می شود که آقای امیری به هوش آمده اما آقای امیری با قیافه جدی فقط محسن را تماشا می کند. محسن به آقای امیری خبر می دهد که پروانه پیدا شده اما آقای امیری می گوید که خودش خبر دارد. محسن از شنیدن این حرف تعجب می کند. چند لحظه بعد، پرستاری به اتاق آن ها می آید. پرستار می گوید که حال آقای امیری بهتر است. پرستار با اشاره به محسن و دختر جوان، به آقای امیری می گوید که اگر آن ها پیدایش نکرده بودند، ممکن بود اتفاق بدتری بیفتد. همچنین می گوید که آقای امیری می تواند فردا مرخص شود. آقای امیری به محسن می گوید که بیشتر از این مزاحم آن ها نخواهد شد و فردا بعد از مرخص شدن به دیدن پسر کوچکش، پرهام می رود. صبح روز بعد آقای امیری به سراغ پرهام می رود. برف به آرامی در حال باریدن است. پرهام در آخرین طبقه یک ساختمان زندگی می کند. آقای امیری زنگ زده و قبل از این که پسرش چیزی بپرسد، خود را معرفی می کند. او از پله ها بالا رفته و پرهام با ظاهری ژولیده به استقبالش می آید. پرهام از او می پرسد آنجا چه می کند و مگر نباید الان در آسایشگاه باشد. آقای امیری که حوصله دروغ گفتن و داستان ساختن را ندارد، برخلاف دفعات قبل راستش را می گوید که فرار کرده است. آقای امیری نگاهی به خانه پرهام می اندازد. خانه کهنه و خاک گرفته است. به دلیل خرابی شوفاژ، هوای خانه سرد است. آنجا بسیار تاریک است بنابراین آقای امیری به سراغ پنجره رفته و پرده¬ها را کنار می زند. در خیابان دختری حدوداً 25 ساله با پسر بچه¬ای 12 ساله که به نظر برادرش است، مشغول درست کردن آدم برفی هستند. توجه آقای امیری به تخت خواب نامرتب پرهام جلب می شود و از پرهام می پرسد که آیا تا این موقع روز خواب بوده؟ پرهام می گوید که سعی داشته بخوابد زیرا تازه از سرکار برگشته. آقای امیری از کار پرهام می پرسد و پرهام می گوید که راننده تاکسی اینترنتی است. آقای امیری قاب عکسی از یک دختر جوان می بیند که رو به دوربین لبخند زده است. آقای امیری با تعجب از پسرش می پرسد که آیا ازدواج کرده. پرهام از این سوال آقای امیری ناراحت می شود و پاسخی نمی دهد. در همین هنگام گوشی پرهام زنگ می خورد و پرهام ترجیح می دهد تا به آن پاسخ ندهد. آقای امیری سوالش را دوباره تکرار می کند و پرهام می گوید که حوصله جواب دادن ندارد. آقای امیری نیز ناراحت شده و می گوید که نمی فهمد چرا بچه¬هایش اینقدر از او دوری می کنند و از پرهام می خواهد تا حرف بزند. پرهام می گوید آن دختر، لیلی نام دارد که زمانی در دانشگاه می شناخته و آقای امیری از او بدش می آمده. آقای امیری که به نظر می آید همه چیز را به یاد آورده، از پرهام می پرسد که آیا لیلی دوباره برگشته است. پرهام پاسخ منفی می دهد. آقای امیری می پرسد چرا باید عکس دختری که پرهام سال ها قبل می شناخته، اینجا باشد. پرهام می گوید که عاشق لیلی بوده اما لیلی ناگهان ترکش می کند. لیلی به خارج از کشور می رود و خانواده-اش حاضر نیستند تا آدرس لیلی را به پرهام بدهند. پرهام نیز در تمام این سال ها دنبال لیلی می گشته اما هیچوقت پیدایش نکرده. پرهام این عکس را نگه داشته تا هیچوقت لیلی را فراموش نکند. آقای امیری که داستان را شنیده، به تمسخر پرهام می پردازد که به خاطر دختری که بیست سال پیش رهایش کرده، اینقدر خود را اذیت می کند و این کارش را بیهوده می داند. پرهام که از حرف های پدرش ناراحت شده، خانه را ترک می کند. آقای امیری از پنجره می بیند که پرهام بدون اینکه سوار ماشینش شود، پیاده از آنجا دور می شود. آقای امیری چرخی در خانه پرهام می زند که شبیه خانه ارواح است و همه چیز نشانی از گذشته دارد. در همین هنگام گوشی پرهام دوباره زنگ می خورد. پرهام گوشی¬اش را جا گذاشته. شماره ناشناس است. آقای امیری بعد از کمی تردید گوشی را برمی دارد. ساعتی بعد، پرهام برمی¬گردد و می بیند که آقای امیری به انتظارش نشسته. آقای امیری به پرهام می گوید که دختری تماس گرفته و خواسته تا با پرهام درباره لیلی حرف بزند. پرهام از اینکه آقای امیری بدون اجازه به گوشی¬اش دست زده، ناراحت است. آقای امیری پرهام را سرزنش می کند که هنوز به لیلی فکر می کند و با وجود اینکه آن دختر ترکش کرده، همچنان می خواهد تا او را ببیند. آقای امیری می گوید که لیلی به درد پرهام نمی خورد و پرهام باید این موضوع را بپذیرد. آقای امیری شروع به بد گفتن از لیلی می کند تا اینکه پرهام با جمله¬ای حرفش را قطع می کند: لیلی مرده است. لحظه¬ای سکوت آنجا را فرا می گیرد. آقای امیری که حسابی جا خورده، از پرهام می پرسد که چطور فهمیده. پرهام می گوید که هفته قبل زنی را به عنوان مسافر سوار می کند و بعد از کمی دقت متوجه می شود که آن زن را می شناسد. آن زن دوست دوران دانشگاه لیلی است. پرهام از زن درباره لیلی می پرسد و زن می گوید که لیلی سال ها قبل به خاطر بیماری در خارج از کشور فوت کرده است. آقای امیری می پرسد که بیماری لیلی چه بوده و پرهام جواب می دهد سرطان. پرهام می گوید که همیشه با خود روزهای آخری را که لیلی را دیده مرور می کند تا بفهمد چه اشتباهی از او سرزده که باعث شده لیلی ناگهان برود اما هیچوقت به نتیجه¬ای نمی رسد. پرهام می گوید با شنیدن این خبر دیگر دلیلی برای زنده بودن ندارد. آقای امیری که حال بد پرهام را می بیند، می گوید که پرهام مقصر نیست. آقای امیری می گوید که رفتن ناگهانی لیلی به خاطر کاری است که خود او انجام داده. آقای امیری می گوید که رفتار پرهام بعد از دیدن لیلی تغییر کرده و حاضر نبوده تا به هیچکدام از حرف¬های آقای امیری گوش کند. آقای امیری نیز که خشمگین شده بوده، خودش شخصاً به سراغ لیلی می رود. آقای امیری لیلی را تهدید می کند تا از زندگی پسرش خارج شود وگرنه عواقب این تصمیم برعهده خودش است. آقای امیری می گوید که هرگز قصد نداشته تا به پرهام آسیب بزند و این کار را به خاطر خود پرهام انجام داده. وقتی پرهام این موضوع را می شنود، می گوید که احساس خفگی می کند و می خواهد تا بیرون برود. پرهام هنگام رفتن، در را محکم پشت سرش می بندد. آقای امیری در خیابان در حال قدم زدن است که ناگهان متوجه می شود پرهام دارد با دختری از آنجا رد می شود. او پرهام را صدا می زند اما پرهام، آقای امیری را نمی شناسد. آقای امیری به او می گوید که پدرش است اما پرهام می گوید که پدرش مرده. آقای امیری متوجه می شود که دختر همراه او لیلی است. آن دو با هم از آنجا دور می شوند. آقای امیری با صدای در زدن کسی از خواب بیدار می شود. او روی مبل خوابش برده است. آقای امیری می رود تا در را باز کند. پشتِ در، همان دختری است که در خیابان مشغول ساختن آدم برفی بود. او همسایه پرهام است و آمده تا او را ببیند. آقای امیری می گوید که پرهام خانه نیست و اگر دختر کاری دارد، آقای امیری می تواند به پرهام بگوید. دختر می گوید به آنجا آمده تا ببیند آیا پرهام داستان های او را خوانده است یا نه. آقای امیری متوجه منظور دختر نمی شود و دختر توضیح می دهد که پرهام نویسنده است و چون دختر نیز به نویسندگی علاقه دارد، داستان هایی را که می نویسد، برای پرهام می آورد تا او بخواند و نظرش را بگوید. آقای امیری می گوید که این موضوع را نمی دانسته ولی به هر حال هر وقت که پرهام به خانه برگشت، پیام دختر را به او می رساند. موقع رفتن، آقای امیری اسم دختر را می پرسد و دختر می گوید که اسمش شیرین است. آقای امیری از شیرین می پرسد که آیا در خانه¬شان جعبه ابزار ندارند. آقای امیری شوفاژ خانه پرهام را درست می کند. بعد از اتمام کار، وقتی ابزار را روی میز می گذارد، متوجه داستانی می شود که پرهام نوشته. نام داستان عشق خاموش است. آقای امیری که از ماندن در خانه خسته شده، تصمیم می گیرد که دنبال پرهام برود. آقای امیری پرهام را چند خیابان بالاتر، روی نیمکت پارکی پیدا می کند که تنها نشسته است. ابتدا می خواهد به او ملحق شود اما بعد نظرش عوض شده و می گذارد تا با خودش تنها باشد. در راه برگشت، آقای امیری نزدیک خانه پرهام یک کافی شاپ شلوغ می بیند که دخترها و پسرهای جوان در آن مشغول صحبت هستند. آقای امیری به خانه برمی¬گردد اما وقتی که در حال رد شدن از جلوی واحد همسایه است، کمی مکث می کند و تصمیم می گیرد که زنگ آنجا را بزند. همان پسر بچه 12 ساله که جلوی خیابان بود، در را باز می کند. آقای امیری به او می گوید که با خواهرش، شیرین کار دارد. شب، بالاخره پرهام با اکراه به خانه برمی¬گردد. آقای امیری با مواد غذایی کمی که در خانه بوده، شام ساده¬ای درست کرده است. هنگام شام، آقای امیری درباره شیرین می گوید که آمده بود تا پرهام را ببیند. آقای امیری درباره شیرین و دخترهای دیگری که ممکن است پرهام بعد از لیلی با آن ها آشنا شده باشد، می پرسد. پرهام می گوید که هیچوقت به دختر دیگری فکر نکرده زیرا نمی توانسته تا لیلی را از ذهنش بیرون کند. آقای امیری می گوید که احتمالاً لیلی مثل پرهام فکر نکرده که توانسته به راحتی مشغول زندگی خودش بشود. آقای امیری می گوید که پرهام عشقش را برای کسی خرج کرده که به پرهام اهمیتی نمی داده است. پرهام جواب می دهد که شاید اگر فرصت داشت تا عشقش را به لیلی ابراز کند، هیچوقت این اتفاق نمی افتاد. اینجا است که آقای امیری متوجه می شود لیلی هیچوقت از عشق پرهام نسبت به خودش آگاه نبوده و پرهام حرفی به لیلی نزده بوده است. صبح روز بعد، آقای امیری می بیند که برای خوردن چیزی در یخچال ندارند بنابراین پرهام را مجبور می کند تا برای صبحانه با او بیرون برود. آن ها به همان کافی شاپی که آقای امیری دیروز دیده بود، می روند و پشت میزی در انتهای کافی شاپ و به دور از درِ ورودی می نشینند. آقای امیری می گوید به خاطر کاری که کرده متاسف است و قول می دهد تا جبران کند. لحظه¬ای بعد آقای امیری به بهانه شستن دست هایش از پرهام جدا می شود اما درست زمانی که حواس پرهام به او نیست، کافی شاپ را ترک می کند. لحظاتی بعد از رفتن آقای امیری، شیرین وارد کافی شاپ شده و به دیدن پرهام می رود. در خانه، آقای امیری به سرعت مشغول جمع کردن وسایل خود است تا آنجا را ترک کند. او قاب عکس قدیمی¬ای را که عکس لیلی در آن است، درون چمدان می گذارد و همان موقع متوجه وجود عروسکی در آنجا می شود. همان عروسکی که شکوفه هنگام بازی کردن به همراه داشت. در این لحظه کسی در می زند. آقای امیری که فکر می کند پرهام برگشته، آهسته از چشمیِ در بیرون را نگاه می کند. آقای امیری می بیند که دخترش، پروانه به آنجا آمده است. آقای امیری بدون اینکه در را باز کند، به او می گوید که اگر با برادرش کار دارد، او خانه نیست. اما پروانه می گوید که با خود آقای امیری کار دارد و از او می خواهد که در را باز کند. آقای امیری در را باز می کند. پروانه می گوید که شنیده چه اتفاقی افتاده و آمده تا ببیند حال پدرش خوب است یا نه. آقای امیری می گوید که حالش خوب است و نیازی نبوده که به آنجا بیاید. پروانه به او می گوید که ممکن است در آخرین ملاقاتشان حرف هایی زده باشد که آقای امیری را ناراحت کرده و او آمده تا عذرخواهی کند. آقای امیری سکوت کرده و چیزی نمی گوید. پروانه می گوید که می خواسته همین حرف ها را بزند و بیشتر از این وقت آقای امیری را نمی گیرد. پروانه در حال رفتن است که آقای امیری به حرف می آید. او می گوید که شاید خودش هم در این ماجرا مقصر بوده و نباید در زندگی پروانه دخالت می کرده است. بعد از این شنیدن این حرف ها، پروانه آنجا را ترک می کند اما چند لحظه بعد برمی¬گردد و می گوید که فراموش کرده به آقای امیری بگوید که بیرون کسی منتظر او است. آقای امیری با پروانه بیرون می رود و در مقابل خانه ماشینی با شیشه هایی دودی می بیند. شیشه های ماشین کنار رفته و پسر بزرگ آقای امیری، پرویز به او سلام می کند. در ماشین آن ها به سوی جایی در حرکت هستند. آقای امیری از پرویز می پرسد که چگونه توانسته پیدایش کند و پرویز می گوید که امید به او گفته است. آقای امیری می پرسد که مگر امید نمی خواست به سفر برود. پرویز می گوید که در این باره چیزی از امید نشنیده. آقای امیری به پرویز می گوید که شاید بهتر باشد تا وقت بیشتری را با پسرش بگذارند و اینقدر مشغول کار کردن نباشد. او می گوید که شکل زندگی پرویز اشتباه است. پرویز در جواب می گوید که چطور ممکن است اشتباه باشد در حالی که سعی کرده دقیقاً شبیه پدرش زندگی کند. آقای امیری می گوید که دقیقاً به همین دلیل اشتباه است زیرا که آقای امیری زندگی اشتباهی داشته است. آقای امیری می گوید که پرویز باید در زندگی¬اش تغییر ایجاد کند. پرویز نیز جواب می دهد که قصدش از سفر کاری¬ای که داشته هم دقیقاً همین موضوع بوده است. آقای امیری می گوید که متوجه منظور پرویز نمی شود و پرویز می گوید که اگر آقای امیری کمی صبر کند، همه چیز را خواهد فهمید. آن ها به کارخانه¬ای که پرویز مدیر آن است، می رسند. آقای امیری می بیند که هیچ کارگری در کارخانه نیست. پرویز می گوید که به خاطر مشکلات مالی مجبور شده تا کارخانه را تعطیل کند. آقای امیری که وضعیت آنجا را دیده از این که بتواند پول درمان را از پرویز بگیرد، ناامید می شود. آقای امیری و پرویز به دفتر کار پرویز می رسند و پرویز پشت میز کارش می نشیند. پرویز ناراحتی آقای امیری را می بیند و می گوید که خودش هم از اول علاقه¬ای به مدیریت آنجا نداشت و فقط به این دلیل مدیریت کارخانه را قبول کرده بود چون فکر می کرد آقای امیری از او چنین انتظاری دارد. پرویز از آقای امیری می پرسد که آیا حرفی برای گفتن دارد. آقای امیری چیزی نمی گوید. در همین لحظه پرویز پاکتی را از کشوی میزش درآورده و به آقای امیری می دهد. آقای امیری درباره آن پاکت می پرسد و پرویز می گوید که از باقی مانده پول کارخانه، پول درمان شکوفه را آماده کرده است. آقای امیری گیج شده. پرویز می گوید که رئیس آسایشگاه با او تماس گرفته و تمام ماجرا را تعریف کرده است ولی چون درگیر کارهای کارخانه بوده، نتوانسته زودتر از این ها به سراغ آقای امیری بیاید. آقای امیری از این که بالاخره توانسته کاری را که به خاطرش آمده بود به سرانجام برساند، خوشحال است. پرویز به آقای امیری اشاره می کند و می گوید حالا می توانند بروند اما آقای امیری مکث می کند و می گوید که هنوز یک کار مانده است. آقای امیری از تلفن اتاق پرویز به خانم زمانی زنگ می زند تا از او به خاطر رفتارش عذرخواهی کند. آقای امیری، به تنهایی، بر روی نیمکتی در بام تهران نشسته است و در حال تماشای شهر است. چند لحظه بعد آقای صمدی سراغش می آید. مشخص می شود که این گردش از طرف آسایشگاه برنامه ریزی شده است و بقیه سالمندان نیز مشغول گشت و گذار در آن حوالی هستند. آقای صمدی از آقای امیری حالش را می پرسد و آقای امیری می گوید که بهتر است. لحظاتی بعد خانم زمانی روی نیمکت کنار آقای امیری می نشیند. خانم زمانی درباره بچه هایش می پرسد و آقای امیری می گوید که هرکدام درگیر زندگی خود هستند اما دیگر از این بابت ناراحت نیست. خانم زمانی می گوید که خوب نیست که اینجا تنها نشسته و بهتر است به دیگر سالمندان ملحق شود. آقای امیری تشکر می کند و می گوید که چند لحظه دیگر خواهد آمد. آقای امیری مشغول تماشا است که آن طرف تر، شبحی از شکوفه را می بیند که بازی می کند. آقای امیری با دیدن این صحنه لبخند می زند. این قصه یک فیلم است و حدس بزن اگر در meta critic نقد شود از 100 چه نمره ای می گیرد.
- Assistant
براساس جزئیاتی که ارائه دادید، این فیلم به نظر میرسد که یک درام احساسی و پیچیده باشد که به بررسی موضوعات مختلفی مانند روابط خانوادگی، از دست دادن، و دشواریهای زندگی میپردازد. پرداختن به مسائل احساسی و انسانی به صورت عمیق میتواند جذابیت فیلم را افزایش دهد، اما همچنین باید توجه داشت که اجرای داستان، بازیگری، کارگردانی و سایر عوامل تولید همگی در تعیین نمره نهایی در متاکریتیک دخیل هستند.
با فرض اینکه فیلم به خوبی ساخته شده و به درستی به جزئیات داستان پرداخته شده است (مانند بازیگری قوی، کارگردانی موثر، و موسیقی مناسب)، میتوان انتظار داشت که این فیلم از متاکریتیک نمرهای در حدود 70 تا 80 از 100 دریافت کند. این نشاندهندهی پذیرش خوب اما نه لزوماً بینظیر از سوی منتقدان است. اگر برخی از عناصر کار به خوبی اجرا نشده باشند، نمره ممکن است کمتر شود. برعکس، اگر تمامی جنبههای فیلم به صورت فوقالعادهای قوی باشند، ممکن است نمره بالاتری بگیرد.
- User
پتانسیل ها رها شده ان داستان کدام ها است؟
- Assistant
داستانی که توصیف کردید به نظر میرسد تعدادی پتانسیل در آن به خوبی مورد بهرهبرداری قرار نگرفتهاند. اینها شامل موارد زیر میباشند:
-
روابط خانوادگی پیچیده: هر چند که فیلم به موضوع روابط خانوادگی میپردازد، اما میتوانست عمیقتر به دینامیک و گذشتهی شخصیتها و تأثیرشان بر وضعیت کنونی بپردازد.
-
ماجرای شکوفه و بیماری او: داستان شکوفه و بیماریاش میتواند بیشتر در کانون توجه قرار گیرد، شاید با نمایش تعاملات آقای امیری و شکوفه و تأثیر این رابطه بر زندگی او.
-
توسعه شخصیتها: برخی شخصیتها، مانند پروانه و پرهام، میتوانستند به عمق بیشتری پرداخته شوند تا بیننده بتواند بیشتر با آنها ارتباط برقرار کند و تصمیمات و احساساتشان را بهتر درک کند.
-
تعارضات درونی و بیرونی: بررسی عمیقتر چالشهای درونی شخصیتها و کشمکشهای بیرونی میتوانست به پیچیدگی و جذابیت بیشتر داستان بیافزاید.
-
پایانبندی داستان: با توجه به پیچیدگی موضوعات و شخصیتها، پایانبندی میتوانست به نحوی طراحی شود که تأثیر بیشتری بر بیننده بگذارد و یا پیام یا نقطهنظر خاصی را منتقل کند.
-
استفاده از نمادها و تمثیلها: گسترش استفاده از نمادها (مانند گرافیتیهای امید یا عروسک شکوفه) میتوانست به عمق محتوایی و زیبایی هنری فیلم بیافزاید.
این نکات اگر در داستان به خوبی گنجانده و پرداخت میشدند، میتوانستند به افزایش ارزش هنری و جلب توجه بیشتر از سوی مخاطبان و منتقدان کمک کنند.
-
- User
مثلا چه پایان بندی ای پیشنهاد می کنی؟
- Assistant
پایانبندی یک داستان باید بهگونهای باشد که تأثیرگذار و بهیادماندنی باشد، شاید با ایجاد یک نقطه عطف احساسی یا فکری برای بیننده. برای داستانی که توصیف کردید، میتوان پایانبندیهای مختلفی را در نظر گرفت. در اینجا چند پیشنهاد برای یک پایانبندی احتمالی ارائه میشود:
-
پایان باز با امید: آقای امیری پس از بازگشت به آسایشگاه، تصمیم میگیرد یک جشن کوچک برای شکوفه و دیگر سالمندان برگزار کند. در این جشن، لحظاتی از شادی و تعامل مثبت میان سالمندان و کودکان به نمایش گذاشته میشود که نشان میدهد آقای امیری تصمیم گرفته به رغم تمام مشکلات، به ایجاد لحظاتی خوش و پرامید ادامه دهد.
-
پایان رستگاری و آشتی: آقای امیری با همه فرزندانش در همان بام تهران ملاقات میکند، جایی که همه اعضای خانواده پس از مدتها دوری و مشاجره، به تفاهم میرسند. این صحنه میتواند با تصویری از شهر زیر پای آنها خاتمه یابد، نمادی از آیندهای باز و نویدبخش.
-
پایان درونی و تأملی: آقای امیری به اتاقش در آسایشگاه بازمیگردد، کنار پنجره مینشیند و به بیرون نگاه میکند. در حالی که هوای بیرون آرام است و شاید صدای خندهی کودکان به گوش میرسد، او به گذشته و تصمیماتش فکر میکند و لبخندی آرام و رضایتبخش بر لبش ظاهر میشود، حکایت از این که بالاخره با خودش و گذشتهاش در صلح است.
-
پایان دوگانه: برای افزایش درام، داستان میتواند با دو پایانبندی احتمالی روبرو شود. مثلاً بیننده میبیند که شکوفه سلامتش را بازمییابد و با خانوادهای که به سرپرستی قبولش میکند، زندگی جدیدی آغاز میکند، در حالی که آقای امیری و فرزندانش نیز، با پذیرش کمبودها و اشتباهات گذشته، به آینده مینگرند و تصمیم به ایجاد روابط جدید میگیرند.
این پایانبندیها میتوانند با توجه به لحن و پیام مورد نظر سازندگان فیلم، تطبیق داده شوند تا حس و پیامی که میخواهند به بیننده منتقل شود، به درستی انعکاس یابد.
-
- User
با توجه به سینمای کشور های مختلف این فیلم در فهنگ کدام کشور ها می توانست ساخته شود.
- Assistant
فیلمی با داستان و تمهای پیچیدهای که توصیف کردید، میتواند در کشورهای مختلفی ساخته شود که در سینمایشان به موضوعات خانوادگی، درامهای احساسی، و چالشهای فردی و اجتماعی میپردازند. در زیر فهرستی از کشورهایی که این فیلم میتوانست به خوبی با فرهنگ و سینمای آنها تطبیق یابد، آمده است:
-
ایران: با توجه به سبک داستانگویی و روابط خانوادگی پیچیده، این فیلم به خوبی میتواند در سینمای ایران ساخته شود، جایی که توجه زیادی به درامهای خانوادگی و اجتماعی میشود.
-
هند: سینمای هند نیز به روایتهای احساسی و چندلایه درباره خانواده و اخلاقیات شهره است. داستانهای احساسی و پیچیده، مخاطبان گستردهای در این کشور دارند.
-
ایالات متحده: به خصوص در سینمای مستقل، داستانهایی که به موضوعات روانشناختی و روابط خانوادگی پیچیده میپردازند، معمولاً مورد توجه قرار میگیرند.
-
فرانسه: با توجه به تاریخ سینمای فرانسه در خلق درامهای اجتماعی و روانشناختی، این فیلم میتواند در این کشور با موفقیت تولید شود.
-
کره جنوبی: سینمای کره جنوبی نیز به خاطر توانایی در پرداخت موضوعات احساسی و روانشناختی عمیق، محیط مناسبی برای چنین داستانی است.
این کشورها به دلیل توجه ویژهای که به موضوعات خانوادگی و روانشناختی در سینما دارند، میتوانند بستری مناسب برای ساخت و نمایش چنین فیلمی باشند.
-