Skip to content
TheChatArchiveThe Chat Archive
o1-preview-2024-09-12· OpenAIAi2 WildChat-4.8M (AI2)

i will send you three text message about airplane take off performance and each one from…

  1. User

    i will send you three text message about airplane take off performance and each one from a book. i want you to comprare methods that used in find formula and comprare root of formula they used and use all data i provide you and you can find equations and more formula to complete my comprare research . my focus on mathemtic part and solving methods . when i send all my data i say finish then you start to comprare , please dont start without my signal. " فصل 6 تحلیل عملکرد تیک‌آف بر اساس کتاب Theory and practice of aircraft performance نوشته Ajo Kumar مسافت حرکت روی زمین مسافت حرکت روی زمین \left(dS_G\right) در طول برخاست را می‌توان به‌عنوان مسافت طی‌شده توسط هواپیما در یک بازه زمانی کوچک \left(dt\right)، بر اساس سرعت لحظه‌ای \left(V\right) و شتاب \left(a\right) آن بیان کرد: dS_G=V\thinsp dt=\frac{V}{a}\thinsp dV طول باند مورد نیاز برای برخاست (TOFL) نمایانگر کل مسافت روی زمین است که برای رسیدن هواپیما به سرعت برخاست \left(V_2\right) لازم است. این مقدار با انتگرال‌گیری از (dS_G) در بازه سرعت از سرعت اولیه (معمولاً 0) تا (V_2) به دست می‌آید:

    \mathrm{TOFL}=\int_{0}^{V_2}\frac{V}{a}\thinsp dV

    در صورت وجود باد مخالف با سرعت (V_w)، سرعت مؤثر روی زمین کاهش می‌یابد و معادله TOFL به صورت زیر اصلاح می‌شود:

    \mathrm{TOFL}=\int_{V_w}^{V_2}\frac{V-V_w}{a}\thinsp dV

    با در نظر گرفتن عوامل جزئی‌تر مانند وزن هواپیما \left(W\right)، شتاب گرانشی \left(g\right)، Thrust \left(T\right)، ضریب Drag \left(C_D\right)، ضریب Lift \left((C_L\right)، چگالی هوا \left(\rho\right)، سطح بال \left(S\right) و ضریب اصطکاک روی زمین \left(\mu\right)، می‌توان TOFL را به صورت زیر بیان کرد:

    \mathrm{TOFL}=\int_{0}^{V_2}\left(\frac{W}{g}\right)\cdot\left(\frac{V\thinsp d V}{\left(T-\mu W\right)-\left(C_D-\mu C_L\right)\frac{1}{2}\rho S V^2}\right)dV

    به دلیل پیچیدگی انتگرال‌گیری تحلیلی از این معادله (زیرا شتاب و Thrust با سرعت تغییر می‌کنند)، یک رویکرد عملی شامل تقسیم‌بندی بازه سرعت به بازه‌های کوچک است. در هر بازه، متغیرها به‌صورت ثابت تقریب زده می‌شوند و TOFL به‌عنوان مجموع سهم‌های هر بازه محاسبه می‌شود:

    S_G=\sum_{\Delta V_i}^{\Delta V_f}{\Delta S_g}

    این روش تقسیم‌بندی محاسبه را ساده‌تر می‌کند و در عین حال تعادلی بین دقت و کارایی محاسباتی برقرار می‌نماید، و آن را برای تحلیل و مقایسه عملکرد برخاست هواپیما تحت شرایط مختلف مفید می‌سازد. \Delta S_G=\frac{1}{\bar{a}}\int_{V_i}^{V_f}VdV=\frac{V_f^2-V_i^2}{2\bar{a}}=\frac{\left(V_f-V_i\right)V_{ave}}{\bar{a}}\emsp

    و در اینجا (\bar{a}) مقدار ثابت در بازه، با توجه به این که \left(V_f+V_i\right)/2=V_{ave} سرعت متوسط

    \bar{a}=\left(\frac{g}{W}\right)\left[\left(\bar{T}-\mu W\right)-\left(\bar{C_D}-\mu\bar{C_L}\right)Sq\right]=\left(g\right)\left[\left(\frac{\bar{T}}{W}-\mu\right)-\left(\frac{\bar{D}}{W}-\mu\frac{\bar{L}}{W}\right)\right]\emsp

    معادله به صورت زیر درمی‌آید، \Delta S_G=\frac{W\left(V_f-V_i\right)V_{ave}}{g\left[\left(\bar{T}-\mu W\right)-\left(\bar{C_D}-\mu\bar{C_L}\right)Sq\right]}\emsp S_G=\int{dS_G}=\sum_{\Delta V_i}^{\Delta V_f}{\Delta S_{Gi}}=\sum_{\Delta V_i}^{\Delta V_f}\frac{W\left(V_f-V_i\right)V_{ave}}{g\left[\left(\bar{T}-\mu W\right)-\left(\bar{C_D}-\mu\bar{C_L}\right)Sq\right]}

    یک روش ساده‌تر می‌تواند از طریق گرفتن شتاب متوسط (\bar{a}) برای هواپیما در (0.707V_{LO}) متوسط (V_{LO}^2) از صفر، یعنی در \sqrt{\left(V_{LO}^2/2\right)} از معادله زیرانجام شود.

    S_{G_{LO}}=\int{dS_G}=\frac{1}{\bar{a}}\int_{0}^{V_{LO}}VdV=\frac{V_{LO}^2}{2\bar{a}}={\frac{WV_{LO}^2}{2g\left[\left(T-\mu W\right)-\left(C_D-\mu C_L\right)Sq\right]}}{0.707V{LO}}\emsp

    طبیعتاً، معادله دقیق‌ترS_G از معادلهS_{G_{LO}} است، اما محاسبه‌ی معادله‌ی دوم سریع‌تر انجام می‌شود.

    برای ساده‌سازی، مسافت طی‌شده روی زمین \left(S_G\right) تا سرعت (V_{LO}) گاهی اوقات به صورت زیر محاسبه می‌شود. S_G=\int{dS_G}=\frac{1}{\bar{a}}\int_{0}^{V_{LO}}VdV=\frac{V_{LO}^2}{2\bar{a}}=\frac{WV_{LO}^2}{2g\left[\left(T-\mu W\right)-\left(C_D-\mu C_L\right)Sq\right]{0.707V{LO}}}

    زمان مورد نیاز برای مسافت طی‌شده روی زمین (\mathbit{S}_\mathbit{G})

    در هر لحظه، شتاب (a\ =\ dV/dt) یا (dt\ =\ dV/a) است. dt=\frac{dV}{a}=\frac{WdV}{g\left[\left(T-\mu W\right)-\left(C_D-\mu C_L\right)Sq\right]_\ }

    با انتگرال‌گیری،

    t_{S_G}=\int_{0}^{V_{LO}}\frac{WdV}{g\left[\left(T-\mu W\right)-\left(C_D-\mu C_L\right)Sq\right]_\ }

    این به صورت زیر تجزیه می‌شود:

    t_{S_G}=\sum_{\Delta V_i}^{\Delta V_f}{\Delta t_{SGi}}\emsp

    یک محاسبه ساده‌تر برای (t_{S_G}) می‌تواند به صورت (\Delta t_{S_G}=\left(\Delta V/\bar{a}\right)) انجام شود، و با انتگرال‌گیری در شرایط (0.707V_{LO}) یا (0.707V_{ave}):

    t_{S_G}=\left(V_{LO}/\bar{a}\right)\emsp " " فصل 4 تحلیل عملکرد تیک‌آف بر اساس کتاب Airplane Aerodynamics and Performance نوشته دکتر Jan Roskam پیش‌بینی مسافت برخاست چهار روش برای محاسبه مسافت برخاست ارائه خواهد شد: روش دقیق
    روش آماری
    روش تقریبی و تحلیلی
    طول باند متعادل

    مسافت زمینی (روش دقیق) این روش شامل انتگرال‌گیری دقیق برای تعیین بخش مسافت زمینی برخاست، با عنوان (S_{GS}) است. برای در نظر گرفتن باد در طول حرکت برخاست، یک منحنی (\frac{V\pm V_w}{a_g}) در مقابل \ (\ V\ )\ رسم می‌شود. سپس از قاعده سیمپسون یا یک طرح انتگرال‌گیری عددی دیگر برای یافتن (S_{GS}) استفاده می‌شود. شکل ‏4 14: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    شتاب زمینی (a_g):

    a_g=g\left{\left(\frac{T}{W}-\mu_g\right)-\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)\frac{\bar{q}}{W/S}-\phi\right}

    که در آن:

    • (\ T\ )\ =\ Thrust (نیروی پیشران)
    • \ (\ W\ )\ =\ Weight\ (وزن)
    • (\mu_g) = ضریب اصطکاک زمینی
    • (C_{D_g}) = ضریب درگ
    • (C_{L_g}) = ضریب بالابری
    • (\ q\ ) = فشار دینامیکی
    • (\ S\ ) = مساحت بال
    • (\ \phi) = ضریب اضافی درگ

    فاصله زمینی (S\ _G):

    S\ g=\int f\left(V\right)\thinsp dV=\sum\frac{\Delta V}{3}\left(f_i+4f{i+1}+f_{i+2}\right)=S_{NGR}+S_R که در آن:

    • (S_{NGR})= فاصله غیرزمینی (Non-ground run distance)
    • (S_R) = فاصله چرخش (Rotation distance)
    • (\Delta V) = تغییر در سرعت (Change in velocity)
      از قاعده سیمپسون برای ادغام عددی استفاده می‌شود.

    طرح ادغام (قاعده سیمپسون): قاعده سیمپسون یک روش برای ادغام عددی است که انتگرال یک تابع را با استفاده از چندجمله‌ای‌های درجه دو تقریب می‌زند. در زمینه این مسئله، از آن برای ادغام تابع (f\left(V\right)=\frac{\left(V-V_w\right)}{a_g}) در بازه سرعت از (V) تا (V_{LOF}) (سرعت بلند شدن) استفاده می‌شود. مسافت انتقالی (روش دقیق) مسافت انتقالی به شکل مسیر پرواز و تغییرات سرعت در طول آن بستگی دارد. معادلات حرکت در این مرحله به صورت عددی انتگرال‌گیری می‌شوند، با توجه به اینکه هواپیما باید طبق الزامات عملکردی به مانع با سرعت مشخص (V_2) برسد. مسافت انتقالی با استفاده از معادله داده‌شده محاسبه می‌شود، با فرض زوایای کوچک (\gamma_j) S_{TR}=\sum_{i}{\Delta S_{TRi}}=\sum_{i}\left(V_i\cos{\gamma_i}\times\Delta t\right)\approx\sum_{i}\left(V_i\Delta t\right) که در آن:

    • (S_{TR}) = مسافت انتقالی
    • (V_i) = سرعت در بازه (\ i\ )\ ام
    • (\gamma_i) = زاویه مسیر پرواز در بازه (\ i\ ) ام (فرض شده که کوچک است) این روش دقیق اجازه می‌دهد تا با دقت بیشتری مسافت انتقالی را محاسبه کنند و اطمینان حاصل کنند که هواپیما با سرعت مناسب به مانع می‌رسد.

    Here’s the translation of your text into Persian while keeping the professional terms in English:

    فاصله صعود (روش دقیق)

    S_{CL}=\left(\frac{V_2+V_{INCL}}{2}\right)\left(\frac{h_{screen}-h_{INCL}}{\left(\frac{V_2+V_{INCL}}{2}\right)\gamma}\right)=\frac{h_{screen}-h_{INCL}}{\gamma}

    که در آن:

    • (S_{CL}) = فاصله صعود به مانع (Climb distance to the obstacle)
    • (V_2) = سرعت مورد نیاز در مانع
    • (V_{INCL})\ = سرعت اولیه صعود در انتهای فاز انتقال
    • (h_{screen}) = ارتفاع مانع (35 فوت یا 50 فوت)
    • (h_{INCL}) = ارتفاع در انتهای فاز انتقال
    • (\gamma) = زاویه مسیر پرواز

    توضیح و ارتباط با عملکرد برخاستن: فاصله صعود (S_{CL}) فاصله‌ای است که هواپیما از انتهای فاز انتقال تا زمانی که ارتفاع مشخص شده مانع را رد کند، طی می‌کند. این مرحله اطمینان می‌دهد که هواپیما شیب صعود و سرعت مناسبی را حفظ می‌کند تا به‌طور ایمن از روی مانع عبور کند.

    روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست روش آماری برای هواپیماهای جت تحت FAR 25: زمینه: روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست هواپیماهای جت تحت FAR 25 در مرحله طراحی مقدماتی ارزشمند است. این روش مسافت کل باند FAR 25 (S_{TOFL})را پیش‌بینی می‌کند. مسافت کل باند FAR 25: S_{TOFL}=37.5\cdot TOP_{25}

    پارامتر برخاست FAR 25: TOP_{25}=\frac{\left(W/S\right){TO}}{\sigma\cdot C{L_{max_{TO}}}\cdot\left(T/W\right)_{TO}}

    که در آن:

    • (\left(T/W\right)_{TO})نسبت نیروی پیشران به وزن در هنگام برخاست (بی‌بعد) است.
    • (\ \sigma)\ نسبت چگالی محیط است.
    • (C_{L_{max_{TO}}}) حداکثر ضریب بالابری در هنگام برخاست است.
    • (\left(W/S\right)_{TO}) بارگذاری بال در هنگام برخاست است.

    توضیح و ارتباط با عملکرد برخاست: روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست، با استفاده از پارامترهای کلیدی مانند نسبت نیروی پیشران به وزن، نسبت چگالی محیط، حداکثر ضریب بالابری و بارگذاری بال، به مهندسان در طراحی و ارزیابی عملکرد اولیه هواپیما کمک می‌کند. این روش به ویژه در مراحل اولیه طراحی مفید است، جایی که داده‌های دقیق‌تر ممکن است در دسترس نباشد. فرمول‌های ارائه‌شده به توصیف عملکرد هواپیما در شرایط مختلف محیطی و طراحی کمک می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که هواپیما قادر به برخاست ایمن و کارآمد خواهد بود. شکل ‏4 15: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    روش تقریبی برای محاسبه فاصله زمینی این بخش یک روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله زمینی در طول مرحله‌ی برخاست را بررسی می‌کند. در این مرحله، هواپیما از حالت سکون \left(V=0\right) به سرعت چرخش \left(V=V_R\right) شتاب می‌گیرد.

    فرمول‌ها و استنتاج‌های کلیدی:

    1. شتاب زمینی: a_g=a_{gV=0}-\left(a_{gV=0}-a_{gV=V_R}\right)\frac{V^2}{V_R^2}
    2. شتاب زمینی اولیه:

    a_{gV=0}=g\left(\frac{T_{V=0}}{W}-\mu_g-\phi\right)

    1. شتاب زمینی در سرعت چرخش:

      a_{gV=V_R}=g\left{\left(\frac{T_{V=V_R}}{W}-\mu_g\right)-\left(\frac{{C_D}_g-\mu_g{C_L}_g}{2W/S}\right)\rho V_R^2-\phi\right}

    که در آن:

    • (TV=۰)و (TV=VR) به ترتیب مقادیر رانش (Thrust) در (V=۰)و (V=VR) هستند.
    • (\mu_g) ضریب اصطکاک سطح زمین است.
    • (\ \phi) یک ضریب اصلاحی برای شیب باند و تأثیرات باد است.
    • (\ W\ ) وزن هواپیما است.
    • (\ S\ ) مساحت بال‌ها است.
    • (\ \rho) چگالی هوا است.
    • (C_Dr)و(CLr) به ترتیب ضرایب پسا (Drag) و برآ (Lift) هستند.

    هر دو شتاب، (agV=۰)و(agV=VR)، برای یک هواپیمای معین در زمان برخاست، مقادیر ثابتی هستند.

    این روش تغییرات پسا (Drag)، برآ (Lift)، و رانش (Thrust) را با سرعت به‌صورت توابع درجه دوم تقریب می‌زند و امکان محاسبه شتاب زمینی را به عنوان تابعی از سرعت فراهم می‌کند. این رویکرد فرآیند انتگرال‌گیری را ساده می‌کند و به این ترتیب امکان به‌دست آوردن تخمین دقیقی از مؤلفه فاصله زمینی در طول مرحله‌ی برخاست را فراهم می‌آورد.

    باد صفر

    S_{NGR}=\int_{0}^{V_R}\frac{VdV}{a_{g_{V=0}}-\frac{\left(a_{g_{V=0}}-a_{g_{V=V_R}}\right)V^2}{V_R^2}}=\frac{1}{2}\int_{0}^{V_R^2}\frac{dV^2}{a_{g_{V=0}}-\frac{\left(a_{g_{V=0}}-a_{g_{V=V_R}}\right)V^2}{V_R^2}}=\frac{V_R^2}{{2a}{g{ave}}} که در آن: {\ a}{g{ave}}ممکن است به‌عنوان شتاب متوسط در طول حرکت زمینی در نظر گرفته شود، که با رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود:

    a_{g_{ave}}=a_{gV=0}\times\left(\frac{1-\frac{a_{gV=VR}}{a_{gV=0}}}{\ln{\left(\frac{a_{gV=0}}{a_{gV=VR}}\right)}}\right)=k\cdot a_{gV=0}

    و:

    k=\frac{1-\frac{a_{gV=VR}}{a_{gV=0}}}{\ln{\left(\frac{a_{gV=0}}{a_{gV=VR}}\right)}} شکل ‏4 16: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    باد غیر صفر

    \frac{1}{2}\int_{V_0}^{V_R}\frac{dV^2}{\tau V^2}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right) که در آن:

    a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}=k_wa_{g_{v=0}}\emsp\mathrm{با: kw=ln1-ag v=vRag v=01-VW2VR21-ag v=vRagvvR=01-VW2VR2+VW2VR2 شکل ‏4 17: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    برای مؤلفه فاصله زمینی، (S_{\mathrm{NGR}})، به این ترتیب نتیجه میگیریم که:

    S_{\mathrm{NGR}}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)\pm V_Wt_R

    زمانی که طی این بخش از مسیر زمینی طی می‌شود، (t_R)، ممکن است از:

    t_R=\frac{V_R\pm V_W}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}} و S_{\mathrm{NGR}}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)\pm V_W\left(\frac{V_R\pm V_W}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)

    این زمان سپری شده، (t_R)، نقش در تعیین مصرف سوخت در طول تیک‌آف دارد.

    فرمول و متغیرها: با توجه به زمان‌های چرخش برای انواع مختلف هواپیماها:

    • هواپیماهای سبک: (t_{\mathrm{rotate}}=1) ثانیه
    • جنگنده‌ها: (t_{\mathrm{rotate}}=2) ثانیه
    • هواپیماهای ترابری: (t_{\mathrm{rotate}}=3) ثانیه

    فرض بر این است که سرعت در طول فرآیند چرخش به طور متوسط برابر با (V_R) (سرعت چرخش) و (V_{LOF}) (سرعت تیک‌آف) است.

    مؤلفه فاصله زمینی شامل باد:

    S_R=\frac{1}{2}\left[\left(V_R+V_{LOF}\right)\pm V_W\right]t_{\mathrm{rotate}}

    که در آن:

    • (V_R) سرعت چرخش است
    • (V_{LOF}) سرعت تیک‌آف است
    • (V_W) سرعت باد است (مثبت برای باد مخالف، منفی برای باد موافق)
    • (t_{\mathrm{rotate}}) زمان چرخش به تیک‌آف است

    روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله هوایی (\mathbit{S}{\mathbit{TR}}) در فرآیند برخاستن، پس از جدا شدن هواپیما از باند، وارد مرحله انتقال می‌شود که در آن هواپیما به ارتفاع معینی از مانع می‌رسد. در این مرحله، مسیر پرواز هواپیما اغلب به صورت دایره‌ای فرض می‌شود و فاصله پوشش داده شده در طول این انتقال به عنوان مؤلفه فاصله هوایی (S{TR})شناخته می‌شود.

    فرضیات و متغیرهای کلیدی:

    1. فرض مسیر پرواز: مرحله انتقال به صورت مسیر دایره‌ای فرض می‌شود.
    2. سرعت ثابت: سرعت در طول انتقال ثابت می‌ماند و برابر با (V_{LOF})(سرعت تیک‌آف) است.
    3. ضریب برآ در طول انتقال:

    C_{L_{TR}}=\frac{W}{\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S}+\Delta C_L=C_{L_{max}}\left(\frac{V^2}{V_{LOF}^2}\right)+\Delta C_L

    تعادل برآ و نیروی گریز از مرکز: برآ باید وزن و نیروی گریز از مرکز را در طول انتقال دایره‌ای متعادل کند:

    W+\frac{WV_{LOF}^2}{gR_{TR}}=\left[C_{L_{max}}\left(\frac{V^2}{V_{LOF}^2}\right)+\Delta C_L\right]\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S

    با ساده‌سازی، عبارت برای شعاع انتقال (R_{TR}) به دست می‌آید:

    \frac{WV_{LOF}^2}{gR_{TR}}=\Delta C_L\cdot\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S

    R_{TR}=2\left(\frac{W}{S}\right)\frac{1}{\rho g\Delta C_L}

    تعیین (\Delta C_L): تغییر در ضریب برآ، (\Delta C_L)، به صورت زیر است:

    \Delta C_L=\frac{1}{2}{\left(\frac{V_{mean}}{V_S}\right)^2-1}^\ \left[C_{L_{{max}{TO}}}{{\left(\frac{V_S}{V{mean}}\right)}^2-0.53}+0.38\right] شکل ‏4 18: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    برای مقاصد عملی، (V_{mean}\approx V_{LOF})، کاربرد دارد. زاویه صعود (\theta_{CL}): از معادله نرخ صعود:

    R.C.=V_{LOF}\sin{\theta_{CL}}=\frac{V_{LOF}\left(T-D\right)}{W}

    زاویه صعود:

    \ {\theta_{CL}}\approx\frac{\left(T-D\right)}{W}\emsp\mathrm{at\ }V=V_{LOF}

    فاصله انتقال (S_{TR}): در نهایت، فاصله انتقال (S_{TR}) را می‌توان به صورت زیر محاسبه کرد:

    S_{TR}=R_{TR}\sin{\theta_{CL}}

    روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله اوج‌گیری، (\mathbit{S}_{\mathbit{CL}})

    در تحلیل عملکرد برخاست، مؤلفه فاصله اوج‌گیری (S_{CL}) نشان‌دهنده فاصله افقی طی‌شده در طول اوج‌گیری تا ارتفاع صفحه (screen height) است که می‌تواند 35 فوت یا 50 فوت باشد، بسته به الزامات صدور گواهینامه.

    مؤلفه فاصله اوج‌گیری:

    • فاصله اوج‌گیری (S_{CL}) از اختلاف بین ارتفاع صفحه (h_{screen}) و ارتفاع گذار (h_{TR})به‌دست می‌آید: S_{CL}=\frac{h_{screen}-h_{TR}}{\tan{\theta_{CL}}} که در آن (\theta_{CL}) زاویه اوج‌گیری است.

    ارتفاع گذار (h_{TR}):

    • ارتفاع گذار (h_{TR}) می‌تواند با استفاده از شعاع گذار (R_{TR})و زاویه اوج‌گیری (\theta_{CL}) تخمین زده شود: h_{TR}\approx R_{TR}-R_{TR}\cos{\theta_{CL}} با ساده‌سازی با استفاده از تقریب زاویه کوچک (جایی که (\theta_{CL}) کوچک است): h_{TR}\approx\frac{S_{TR}\theta_{CL}}{2} در اینجا (S_{TR})فاصله گذار است.

    شرایط: حالت (اول): اگر (h_{TR}>h_{screen}) باشد، آنگاه (S_{CL}=0). حالت (دوم): اگر (h_{TR}<h_{screen}) باشد، آنگاه (S_{CL}) با استفاده از معادله داده‌شده محاسبه می‌شود.

    ارتفاع صفحه:

    • ارتفاع صفحه (h_{screen}) بر اساس الزامات صدور گواهینامه تعیین می‌شود که می‌تواند 35 فوت یا 50 فوت باشد.
    • برای هواپیماهای نظامی، ارتفاع صفحه همیشه 50 فوت است.

    روش جایگزین برای محاسبه کل فاصله زمینی، (\mathbit{S}_\mathbit{G})

    در این روش جایگزین، کل فاصله زمینی، (S_G=S_{NGR}+S_R)، بر اساس این فرض محاسبه می‌شود که شتاب در روی زمین به صورت خطی با (V^2)تا (VLOF) تغییر می‌کند.

    در این صورت، مقدار متوسط شتاب زمینی ممکن است در (V^2=\left(V_{LOF}^2\right)/2) یا در:

    V=\frac{V_{LOF}}{\sqrt2}

    محاسبه شود.

    معادله به صورت زیر است:

    S_G=\frac{1}{a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}}\int_{\mp V_w}^{V_{LOF}}{V\ \pm}V_w\thinsp dV=\frac{1}{a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}}\left[\frac{1}{2}V^2\pm V_wV\right]{\mp V_w}^{V{LOF}}=

    =\frac{1}{2}a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}\left[V_{LOF}^2\pm2V_wV_{LOF}-V_w^2+2V_w^2\right]=\frac{1}{2}a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}\left(V_{LOF}\pm V_w\right)^2

    =\frac{\left(V_{LOF}\pm V_w\right)^2}{2g\left{\left(\frac{T}{W}-\mu_g\right)-\left(\frac{{(C}{D_g}-\mu_gC{L_g})q}{W/S}\right)-\phi\right}{at\thinsp V=V{LOF}/\sqrt2}} روش محاسبه زمان مورد نیاز برای برخاستن، (\mathbit{t}_{\mathbit{TO}})

    زمان کل مورد نیاز برای برخاستن، که با (t_{TO}) نشان داده می‌شود، می‌تواند با استفاده از فرمول زیر تعیین شود:

    t_{TO}=t_{NGR}+t_R+t_{TR}+t_{CL}

    که در آن:

    • (t_{NGR}): زمان فاز غیرغلتشی (مرحله شتاب).
    • (t_R): زمان چرخش هواپیما.
    • (t_{TR}): زمان گذار.
    • (t_{CL}): زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای.

    زمان غیرغلتشی، (t_{NGR})

    با توجه به اینکه شتاب (a_g=\frac{dV}{dt})، زمان مورد نیاز برای رسیدن به سرعت چرخش (V_R) می‌تواند از طریق انتگرال زیر محاسبه شود:

    t_{NGR}=\int_{\pm V_w}^{V_R}\frac{dV}{2g\left[\left(\left(\frac{T}{W}\right)-\mu_g\right)-\frac{\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)q}{W/S}-\Phi\right]}

    این معادله نیاز به دانش رابطه شتاب نسبت به سرعت دارد که می‌تواند به صورت عددی انتگرال‌گیری شود.

    روش تقریبی برای (t_{NGR})

    برای یک تخمین ساده‌تر، شتاب متوسط در (V=\frac{V_R}{\sqrt2}) محاسبه می‌شود که منجر به عبارت زیر می‌شود:

    t_{NGR}=\frac{V_R\pm V_w}{{g\left(\left(\frac{T}{W}\right)-\mu_g\right)-\frac{\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)q}{W/S}-\Phi}_{\mathrm{at\ }V=\frac{V_R}{\sqrt2}}}

    اینجا، علامت مثبت (+) برای برخاستن با باد عقب و علامت منفی (-) برای برخاستن با باد جلو استفاده می‌شود.

    زمان چرخش، (t_R)

    زمان چرخش، (t_R)، معمولاً بین 1 تا 3 ثانیه در نظر گرفته می‌شود.

    زمان گذار، (t_{TR})

    زمان گذار می‌تواند به صورت زیر تخمین زده شود:

    t_{TR}=\frac{S_{TR}}{V_{LOF}}

    که در آن (S_{TR})فاصله گذار است که از S_{TR}=R_{TR}\sin{\theta_{CL}} محاسبه می‌شود.

    زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای، (t_{CL})

    زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای را می‌توان به صورت زیر تخمین زد:

    t_{CL}=\frac{2S_{CL}}{V_{LOF}+V_2}\emsp\mathrm{OR:}\emsp t_{CL}=\frac{2S_{CL}}{V_{LOF}+V_{50}}

    در اینجا، (V_2) و (V_{50}) بر اساس مبنای صدور گواهینامه هواپیما تعریف می‌شوند، که مقادیر دقیق این سرعت‌ها را تعیین می‌کند. " " فصل 2 تحلیل عملکرد تیک‌آف بر اساس کتاب Performance of the Jet Transport Airplane نوشته Trevor M. Young پیش‌بینی مسافت برخاست چهار روش برای محاسبه مسافت برخاست ارائه خواهد شد: روش دقیق
    روش آماری
    روش تقریبی و تحلیلی
    طول باند متعادل

    مسافت زمینی (روش دقیق) این روش شامل انتگرال‌گیری دقیق برای تعیین بخش مسافت زمینی برخاست، با عنوان (S_{GS}) است. برای در نظر گرفتن باد در طول حرکت برخاست، یک منحنی (\frac{V\pm V_w}{a_g}) در مقابل \ (\ V\ )\ رسم می‌شود. سپس از قاعده سیمپسون یا یک طرح انتگرال‌گیری عددی دیگر برای یافتن (S_{GS}) استفاده می‌شود. شکل ‏4 14: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    شتاب زمینی (a_g):

    a_g=g\left{\left(\frac{T}{W}-\mu_g\right)-\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)\frac{\bar{q}}{W/S}-\phi\right}

    که در آن:

    • (\ T\ )\ =\ Thrust (نیروی پیشران)
    • \ (\ W\ )\ =\ Weight\ (وزن)
    • (\mu_g) = ضریب اصطکاک زمینی
    • (C_{D_g}) = ضریب درگ
    • (C_{L_g}) = ضریب بالابری
    • (\ q\ ) = فشار دینامیکی
    • (\ S\ ) = مساحت بال
    • (\ \phi) = ضریب اضافی درگ

    فاصله زمینی (S\ _G):

    S\ g=\int f\left(V\right)\thinsp dV=\sum\frac{\Delta V}{3}\left(f_i+4f{i+1}+f_{i+2}\right)=S_{NGR}+S_R که در آن:

    • (S_{NGR})= فاصله غیرزمینی (Non-ground run distance)
    • (S_R) = فاصله چرخش (Rotation distance)
    • (\Delta V) = تغییر در سرعت (Change in velocity)
      از قاعده سیمپسون برای ادغام عددی استفاده می‌شود.

    طرح ادغام (قاعده سیمپسون): قاعده سیمپسون یک روش برای ادغام عددی است که انتگرال یک تابع را با استفاده از چندجمله‌ای‌های درجه دو تقریب می‌زند. در زمینه این مسئله، از آن برای ادغام تابع (f\left(V\right)=\frac{\left(V-V_w\right)}{a_g}) در بازه سرعت از (V) تا (V_{LOF}) (سرعت بلند شدن) استفاده می‌شود. مسافت انتقالی (روش دقیق) مسافت انتقالی به شکل مسیر پرواز و تغییرات سرعت در طول آن بستگی دارد. معادلات حرکت در این مرحله به صورت عددی انتگرال‌گیری می‌شوند، با توجه به اینکه هواپیما باید طبق الزامات عملکردی به مانع با سرعت مشخص (V_2) برسد. مسافت انتقالی با استفاده از معادله داده‌شده محاسبه می‌شود، با فرض زوایای کوچک (\gamma_j) S_{TR}=\sum_{i}{\Delta S_{TRi}}=\sum_{i}\left(V_i\cos{\gamma_i}\times\Delta t\right)\approx\sum_{i}\left(V_i\Delta t\right) که در آن:

    • (S_{TR}) = مسافت انتقالی
    • (V_i) = سرعت در بازه (\ i\ )\ ام
    • (\gamma_i) = زاویه مسیر پرواز در بازه (\ i\ ) ام (فرض شده که کوچک است) این روش دقیق اجازه می‌دهد تا با دقت بیشتری مسافت انتقالی را محاسبه کنند و اطمینان حاصل کنند که هواپیما با سرعت مناسب به مانع می‌رسد.

    Here’s the translation of your text into Persian while keeping the professional terms in English:

    فاصله صعود (روش دقیق)

    S_{CL}=\left(\frac{V_2+V_{INCL}}{2}\right)\left(\frac{h_{screen}-h_{INCL}}{\left(\frac{V_2+V_{INCL}}{2}\right)\gamma}\right)=\frac{h_{screen}-h_{INCL}}{\gamma}

    که در آن:

    • (S_{CL}) = فاصله صعود به مانع (Climb distance to the obstacle)
    • (V_2) = سرعت مورد نیاز در مانع
    • (V_{INCL})\ = سرعت اولیه صعود در انتهای فاز انتقال
    • (h_{screen}) = ارتفاع مانع (35 فوت یا 50 فوت)
    • (h_{INCL}) = ارتفاع در انتهای فاز انتقال
    • (\gamma) = زاویه مسیر پرواز

    توضیح و ارتباط با عملکرد برخاستن: فاصله صعود (S_{CL}) فاصله‌ای است که هواپیما از انتهای فاز انتقال تا زمانی که ارتفاع مشخص شده مانع را رد کند، طی می‌کند. این مرحله اطمینان می‌دهد که هواپیما شیب صعود و سرعت مناسبی را حفظ می‌کند تا به‌طور ایمن از روی مانع عبور کند.

    روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست روش آماری برای هواپیماهای جت تحت FAR 25: زمینه: روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست هواپیماهای جت تحت FAR 25 در مرحله طراحی مقدماتی ارزشمند است. این روش مسافت کل باند FAR 25 (S_{TOFL})را پیش‌بینی می‌کند. مسافت کل باند FAR 25: S_{TOFL}=37.5\cdot TOP_{25}

    پارامتر برخاست FAR 25: TOP_{25}=\frac{\left(W/S\right){TO}}{\sigma\cdot C{L_{max_{TO}}}\cdot\left(T/W\right)_{TO}}

    که در آن:

    • (\left(T/W\right)_{TO})نسبت نیروی پیشران به وزن در هنگام برخاست (بی‌بعد) است.
    • (\ \sigma)\ نسبت چگالی محیط است.
    • (C_{L_{max_{TO}}}) حداکثر ضریب بالابری در هنگام برخاست است.
    • (\left(W/S\right)_{TO}) بارگذاری بال در هنگام برخاست است.

    توضیح و ارتباط با عملکرد برخاست: روش آماری برای پیش‌بینی مسافت برخاست، با استفاده از پارامترهای کلیدی مانند نسبت نیروی پیشران به وزن، نسبت چگالی محیط، حداکثر ضریب بالابری و بارگذاری بال، به مهندسان در طراحی و ارزیابی عملکرد اولیه هواپیما کمک می‌کند. این روش به ویژه در مراحل اولیه طراحی مفید است، جایی که داده‌های دقیق‌تر ممکن است در دسترس نباشد. فرمول‌های ارائه‌شده به توصیف عملکرد هواپیما در شرایط مختلف محیطی و طراحی کمک می‌کنند و اطمینان حاصل می‌کنند که هواپیما قادر به برخاست ایمن و کارآمد خواهد بود. شکل ‏4 15: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    روش تقریبی برای محاسبه فاصله زمینی این بخش یک روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله زمینی در طول مرحله‌ی برخاست را بررسی می‌کند. در این مرحله، هواپیما از حالت سکون \left(V=0\right) به سرعت چرخش \left(V=V_R\right) شتاب می‌گیرد.

    فرمول‌ها و استنتاج‌های کلیدی:

    1. شتاب زمینی: a_g=a_{gV=0}-\left(a_{gV=0}-a_{gV=V_R}\right)\frac{V^2}{V_R^2}
    2. شتاب زمینی اولیه:

    a_{gV=0}=g\left(\frac{T_{V=0}}{W}-\mu_g-\phi\right)

    1. شتاب زمینی در سرعت چرخش:

      a_{gV=V_R}=g\left{\left(\frac{T_{V=V_R}}{W}-\mu_g\right)-\left(\frac{{C_D}_g-\mu_g{C_L}_g}{2W/S}\right)\rho V_R^2-\phi\right}

    که در آن:

    • (TV=۰)و (TV=VR) به ترتیب مقادیر رانش (Thrust) در (V=۰)و (V=VR) هستند.
    • (\mu_g) ضریب اصطکاک سطح زمین است.
    • (\ \phi) یک ضریب اصلاحی برای شیب باند و تأثیرات باد است.
    • (\ W\ ) وزن هواپیما است.
    • (\ S\ ) مساحت بال‌ها است.
    • (\ \rho) چگالی هوا است.
    • (C_Dr)و(CLr) به ترتیب ضرایب پسا (Drag) و برآ (Lift) هستند.

    هر دو شتاب، (agV=۰)و(agV=VR)، برای یک هواپیمای معین در زمان برخاست، مقادیر ثابتی هستند.

    این روش تغییرات پسا (Drag)، برآ (Lift)، و رانش (Thrust) را با سرعت به‌صورت توابع درجه دوم تقریب می‌زند و امکان محاسبه شتاب زمینی را به عنوان تابعی از سرعت فراهم می‌کند. این رویکرد فرآیند انتگرال‌گیری را ساده می‌کند و به این ترتیب امکان به‌دست آوردن تخمین دقیقی از مؤلفه فاصله زمینی در طول مرحله‌ی برخاست را فراهم می‌آورد.

    باد صفر

    S_{NGR}=\int_{0}^{V_R}\frac{VdV}{a_{g_{V=0}}-\frac{\left(a_{g_{V=0}}-a_{g_{V=V_R}}\right)V^2}{V_R^2}}=\frac{1}{2}\int_{0}^{V_R^2}\frac{dV^2}{a_{g_{V=0}}-\frac{\left(a_{g_{V=0}}-a_{g_{V=V_R}}\right)V^2}{V_R^2}}=\frac{V_R^2}{{2a}{g{ave}}} که در آن: {\ a}{g{ave}}ممکن است به‌عنوان شتاب متوسط در طول حرکت زمینی در نظر گرفته شود، که با رابطه‌ی زیر محاسبه می‌شود:

    a_{g_{ave}}=a_{gV=0}\times\left(\frac{1-\frac{a_{gV=VR}}{a_{gV=0}}}{\ln{\left(\frac{a_{gV=0}}{a_{gV=VR}}\right)}}\right)=k\cdot a_{gV=0}

    و:

    k=\frac{1-\frac{a_{gV=VR}}{a_{gV=0}}}{\ln{\left(\frac{a_{gV=0}}{a_{gV=VR}}\right)}} شکل ‏4 16: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    باد غیر صفر

    \frac{1}{2}\int_{V_0}^{V_R}\frac{dV^2}{\tau V^2}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right) که در آن:

    a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}=k_wa_{g_{v=0}}\emsp\mathrm{با: kw=ln1-ag v=vRag v=01-VW2VR21-ag v=vRagvvR=01-VW2VR2+VW2VR2 شکل ‏4 17: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    برای مؤلفه فاصله زمینی، (S_{\mathrm{NGR}})، به این ترتیب نتیجه میگیریم که:

    S_{\mathrm{NGR}}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)\pm V_Wt_R

    زمانی که طی این بخش از مسیر زمینی طی می‌شود، (t_R)، ممکن است از:

    t_R=\frac{V_R\pm V_W}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}} و S_{\mathrm{NGR}}=\frac{1}{2}\left(\frac{V_R^2-V_W^2}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)\pm V_W\left(\frac{V_R\pm V_W}{a_{g_{\mathrm{ave\ with\ wind}}}}\right)

    این زمان سپری شده، (t_R)، نقش در تعیین مصرف سوخت در طول تیک‌آف دارد.

    فرمول و متغیرها: با توجه به زمان‌های چرخش برای انواع مختلف هواپیماها:

    • هواپیماهای سبک: (t_{\mathrm{rotate}}=1) ثانیه
    • جنگنده‌ها: (t_{\mathrm{rotate}}=2) ثانیه
    • هواپیماهای ترابری: (t_{\mathrm{rotate}}=3) ثانیه

    فرض بر این است که سرعت در طول فرآیند چرخش به طور متوسط برابر با (V_R) (سرعت چرخش) و (V_{LOF}) (سرعت تیک‌آف) است.

    مؤلفه فاصله زمینی شامل باد:

    S_R=\frac{1}{2}\left[\left(V_R+V_{LOF}\right)\pm V_W\right]t_{\mathrm{rotate}}

    که در آن:

    • (V_R) سرعت چرخش است
    • (V_{LOF}) سرعت تیک‌آف است
    • (V_W) سرعت باد است (مثبت برای باد مخالف، منفی برای باد موافق)
    • (t_{\mathrm{rotate}}) زمان چرخش به تیک‌آف است

    روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله هوایی (\mathbit{S}{\mathbit{TR}}) در فرآیند برخاستن، پس از جدا شدن هواپیما از باند، وارد مرحله انتقال می‌شود که در آن هواپیما به ارتفاع معینی از مانع می‌رسد. در این مرحله، مسیر پرواز هواپیما اغلب به صورت دایره‌ای فرض می‌شود و فاصله پوشش داده شده در طول این انتقال به عنوان مؤلفه فاصله هوایی (S{TR})شناخته می‌شود.

    فرضیات و متغیرهای کلیدی:

    1. فرض مسیر پرواز: مرحله انتقال به صورت مسیر دایره‌ای فرض می‌شود.
    2. سرعت ثابت: سرعت در طول انتقال ثابت می‌ماند و برابر با (V_{LOF})(سرعت تیک‌آف) است.
    3. ضریب برآ در طول انتقال:

    C_{L_{TR}}=\frac{W}{\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S}+\Delta C_L=C_{L_{max}}\left(\frac{V^2}{V_{LOF}^2}\right)+\Delta C_L

    تعادل برآ و نیروی گریز از مرکز: برآ باید وزن و نیروی گریز از مرکز را در طول انتقال دایره‌ای متعادل کند:

    W+\frac{WV_{LOF}^2}{gR_{TR}}=\left[C_{L_{max}}\left(\frac{V^2}{V_{LOF}^2}\right)+\Delta C_L\right]\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S

    با ساده‌سازی، عبارت برای شعاع انتقال (R_{TR}) به دست می‌آید:

    \frac{WV_{LOF}^2}{gR_{TR}}=\Delta C_L\cdot\frac{1}{2}\rho V_{LOF}^2S

    R_{TR}=2\left(\frac{W}{S}\right)\frac{1}{\rho g\Delta C_L}

    تعیین (\Delta C_L): تغییر در ضریب برآ، (\Delta C_L)، به صورت زیر است:

    \Delta C_L=\frac{1}{2}{\left(\frac{V_{mean}}{V_S}\right)^2-1}^\ \left[C_{L_{{max}{TO}}}{{\left(\frac{V_S}{V{mean}}\right)}^2-0.53}+0.38\right] شکل ‏4 18: یکی از شکل‌های پایان‌نامه

    برای مقاصد عملی، (V_{mean}\approx V_{LOF})، کاربرد دارد. زاویه صعود (\theta_{CL}): از معادله نرخ صعود:

    R.C.=V_{LOF}\sin{\theta_{CL}}=\frac{V_{LOF}\left(T-D\right)}{W}

    زاویه صعود:

    \ {\theta_{CL}}\approx\frac{\left(T-D\right)}{W}\emsp\mathrm{at\ }V=V_{LOF}

    فاصله انتقال (S_{TR}): در نهایت، فاصله انتقال (S_{TR}) را می‌توان به صورت زیر محاسبه کرد:

    S_{TR}=R_{TR}\sin{\theta_{CL}}

    روش تقریبی برای محاسبه مؤلفه فاصله اوج‌گیری، (\mathbit{S}_{\mathbit{CL}})

    در تحلیل عملکرد برخاست، مؤلفه فاصله اوج‌گیری (S_{CL}) نشان‌دهنده فاصله افقی طی‌شده در طول اوج‌گیری تا ارتفاع صفحه (screen height) است که می‌تواند 35 فوت یا 50 فوت باشد، بسته به الزامات صدور گواهینامه.

    مؤلفه فاصله اوج‌گیری:

    • فاصله اوج‌گیری (S_{CL}) از اختلاف بین ارتفاع صفحه (h_{screen}) و ارتفاع گذار (h_{TR})به‌دست می‌آید: S_{CL}=\frac{h_{screen}-h_{TR}}{\tan{\theta_{CL}}} که در آن (\theta_{CL}) زاویه اوج‌گیری است.

    ارتفاع گذار (h_{TR}):

    • ارتفاع گذار (h_{TR}) می‌تواند با استفاده از شعاع گذار (R_{TR})و زاویه اوج‌گیری (\theta_{CL}) تخمین زده شود: h_{TR}\approx R_{TR}-R_{TR}\cos{\theta_{CL}} با ساده‌سازی با استفاده از تقریب زاویه کوچک (جایی که (\theta_{CL}) کوچک است): h_{TR}\approx\frac{S_{TR}\theta_{CL}}{2} در اینجا (S_{TR})فاصله گذار است.

    شرایط: حالت (اول): اگر (h_{TR}>h_{screen}) باشد، آنگاه (S_{CL}=0). حالت (دوم): اگر (h_{TR}<h_{screen}) باشد، آنگاه (S_{CL}) با استفاده از معادله داده‌شده محاسبه می‌شود.

    ارتفاع صفحه:

    • ارتفاع صفحه (h_{screen}) بر اساس الزامات صدور گواهینامه تعیین می‌شود که می‌تواند 35 فوت یا 50 فوت باشد.
    • برای هواپیماهای نظامی، ارتفاع صفحه همیشه 50 فوت است.

    روش جایگزین برای محاسبه کل فاصله زمینی، (\mathbit{S}_\mathbit{G})

    در این روش جایگزین، کل فاصله زمینی، (S_G=S_{NGR}+S_R)، بر اساس این فرض محاسبه می‌شود که شتاب در روی زمین به صورت خطی با (V^2)تا (VLOF) تغییر می‌کند.

    در این صورت، مقدار متوسط شتاب زمینی ممکن است در (V^2=\left(V_{LOF}^2\right)/2) یا در:

    V=\frac{V_{LOF}}{\sqrt2}

    محاسبه شود.

    معادله به صورت زیر است:

    S_G=\frac{1}{a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}}\int_{\mp V_w}^{V_{LOF}}{V\ \pm}V_w\thinsp dV=\frac{1}{a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}}\left[\frac{1}{2}V^2\pm V_wV\right]{\mp V_w}^{V{LOF}}=

    =\frac{1}{2}a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}\left[V_{LOF}^2\pm2V_wV_{LOF}-V_w^2+2V_w^2\right]=\frac{1}{2}a_{g_{ave\thinsp a t\thinsp V=V_{LOF}/\sqrt2}}\left(V_{LOF}\pm V_w\right)^2

    =\frac{\left(V_{LOF}\pm V_w\right)^2}{2g\left{\left(\frac{T}{W}-\mu_g\right)-\left(\frac{{(C}{D_g}-\mu_gC{L_g})q}{W/S}\right)-\phi\right}{at\thinsp V=V{LOF}/\sqrt2}} روش محاسبه زمان مورد نیاز برای برخاستن، (\mathbit{t}_{\mathbit{TO}})

    زمان کل مورد نیاز برای برخاستن، که با (t_{TO}) نشان داده می‌شود، می‌تواند با استفاده از فرمول زیر تعیین شود:

    t_{TO}=t_{NGR}+t_R+t_{TR}+t_{CL}

    که در آن:

    • (t_{NGR}): زمان فاز غیرغلتشی (مرحله شتاب).
    • (t_R): زمان چرخش هواپیما.
    • (t_{TR}): زمان گذار.
    • (t_{CL}): زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای.

    زمان غیرغلتشی، (t_{NGR})

    با توجه به اینکه شتاب (a_g=\frac{dV}{dt})، زمان مورد نیاز برای رسیدن به سرعت چرخش (V_R) می‌تواند از طریق انتگرال زیر محاسبه شود:

    t_{NGR}=\int_{\pm V_w}^{V_R}\frac{dV}{2g\left[\left(\left(\frac{T}{W}\right)-\mu_g\right)-\frac{\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)q}{W/S}-\Phi\right]}

    این معادله نیاز به دانش رابطه شتاب نسبت به سرعت دارد که می‌تواند به صورت عددی انتگرال‌گیری شود.

    روش تقریبی برای (t_{NGR})

    برای یک تخمین ساده‌تر، شتاب متوسط در (V=\frac{V_R}{\sqrt2}) محاسبه می‌شود که منجر به عبارت زیر می‌شود:

    t_{NGR}=\frac{V_R\pm V_w}{{g\left(\left(\frac{T}{W}\right)-\mu_g\right)-\frac{\left(C_{D_g}-\mu_gC_{L_g}\right)q}{W/S}-\Phi}_{\mathrm{at\ }V=\frac{V_R}{\sqrt2}}}

    اینجا، علامت مثبت (+) برای برخاستن با باد عقب و علامت منفی (-) برای برخاستن با باد جلو استفاده می‌شود.

    زمان چرخش، (t_R)

    زمان چرخش، (t_R)، معمولاً بین 1 تا 3 ثانیه در نظر گرفته می‌شود.

    زمان گذار، (t_{TR})

    زمان گذار می‌تواند به صورت زیر تخمین زده شود:

    t_{TR}=\frac{S_{TR}}{V_{LOF}}

    که در آن (S_{TR})فاصله گذار است که از S_{TR}=R_{TR}\sin{\theta_{CL}} محاسبه می‌شود.

    زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای، (t_{CL})

    زمان صعود به ارتفاع صفحه‌ای را می‌توان به صورت زیر تخمین زد:

    t_{CL}=\frac{2S_{CL}}{V_{LOF}+V_2}\emsp\mathrm{OR:}\emsp t_{CL}=\frac{2S_{CL}}{V_{LOF}+V_{50}}

    در اینجا، (V_2) و (V_{50}) بر اساس مبنای صدور گواهینامه هواپیما تعریف می‌شوند، که مقادیر دقیق این سرعت‌ها را تعیین می‌کند.

    ارزیابی مسافت برخاستن از آزاد کردن ترمز تا چرخش معادله پایه برای مسافت برخاستن (s_R)

    مسافتی که هواپیما در حین برخاستن طی می‌کند (با نماد (\ s\ )) به سرعت روی زمین (V_G) و شتاب آن (\ a\ ) بستگی دارد. شتاب هواپیما نسبت به زمین می‌تواند به صورت زیر بیان شود:

    a=\frac{d}{dt}\left(\frac{ds}{dt}\right)=\frac{dV}{dt}

    اگر سرعت باد (V_w) در طول زمان ثابت باشد، می‌توان این را به صورت زیر بازنویسی کرد:

    a=\frac{dV}{dt}=\frac{dV}{ds}\cdot\frac{ds}{dt}=\frac{dV}{ds}\cdot\left(V-V_w\right)

    این معادله شتاب هواپیما را به عنوان تابعی از سرعت هوایی آن، به جای سرعت روی زمین، بیان می‌کند، زیرا لیفت مورد نیاز برای برخاستن به سرعت هوایی بستگی دارد (نه سرعت روی زمین).

    در شروع برخاستن (زمانی که ترمزها آزاد می‌شوند)، هواپیما در زمین ثابت است، اما به دلیل وجود باد مخالف (V_w)،سرعت هوایی صفر نیست. این بدان معناست که حد پایین انتگرال سرعت باد است، در حالی که حد بالا سرعت چرخش (سرعتی که در آن هواپیما از زمین بلند می‌شود) است.

    مسافت از شروع برخاستن تا نقطه چرخش (s_R) می‌تواند با استفاده از انتگرال زیر محاسبه شود:

    s_R=\int_{V_w}^{V_R}\frac{V-V_w}{a}dV

    که در آن:

    • (V_R) سرعت چرخش (سرعتی که در آن هواپیما برای برخاستن می‌چرخد) است.
    • (\ a\ ) شتاب است.

    در هر لحظه از برخاستن، شتاب هواپیما می‌تواند با استفاده از قانون دوم نیوتن تعیین شود:

    a=\frac{\sum F}{m}=\frac{g}{W}\sum F\emsp

    با جایگزینی داریم:

    s_R=\int_{V_w}^{V_R}\frac{W}{g\sum F}dV-\int_{V_w}^{V_R}\frac{WV_w}{g\sum F}dV\emsp

    که در آن نیروی خالص (\sum F) از معادله داده شده است.

    ساده‌سازی معادله برای مسافت برخاستن

    برای حل این انتگرال، نیاز است که توضیح دهیم که چگونه کشش، لیفت، درگ، وزن، و اصطکاک با سرعت تغییر می‌کنند. در طول زمان کوتاه حرکت روی زمین، وزن هواپیما تغییرات کمی دارد (اکثراً به دلیل مصرف سوخت)، بنابراین برای محاسبات دستی می‌توان فرض کرد که وزن ثابت باقی می‌ماند. علاوه بر این، ضریب اصطکاک غلتشی (\ \mu) می‌تواند به عنوان ثابت در نظر گرفته شود و هم لیفت و هم درگ تابعی از (V^2) هستند.

    چگالی هوا (\ \rho)، و بنابراین لیفت و درگ، همچنین با ارتفاع و دما تغییر می‌کنند که تأثیر زیادی بر عملکرد برخاستن دارند. کشش معمولاً با افزایش سرعت هواپیما کاهش می‌یابد، که به نوع موتورهای استفاده شده بستگی دارد. برای موتورهای جت، کاهش کشش با سرعت بیشتر قابل توجه است.

    با فرض اینکه (F_N) (کشش) در طول حرکت روی زمین ثابت است، انتگرال‌گیری می‌تواند به طور تحلیلی انجام شود تا برآوردی از مسافت برخاستن ارائه دهد. این نتیجه برای محاسبات دستی سریع و درک تأثیر پارامترهای مختلف، مانند کشش یا شیب باند فرود، بر مسافت کلی برخاستن مفید است. تعیین مسافت (\mathbit{s}\mathbit{R}) با فرض ثابت بودن (\mathbit{F}\mathbit{N})

    این بخش روش ریاضی برای برآورد مسافت (s_R) برای یک هواپیما که در باند خشک یا خیس با شیب (\gamma_G)و باد مخالف (V_w) برخاست می‌کند، ارائه می‌دهد. برای سادگی، فرض می‌شود که کشش موتور (F_N) یک مقدار میانگین ثابت است. این مقدار میانگین در سرعت مرجع خاص (V^\ast) تعیین می‌شود، نه در شروع یا پایان حرکت روی زمین، که اطمینان از برآورد دقیق مسافت برخاستن را تضمین می‌کند.

    سرعت مرجع (V^\ast): سرعت مرجع به صورت زیر محاسبه می‌شود: V^{\ast2}=\frac{1}{2}\left(V_R-V_w\right)^2\emsp\mathrm{یا V*=12VR-Vw=0.707VR-Vw که در آن (V_R) سرعت چرخش و (V_w) سرعت باد است.

    نیروی شتاب خالص (\sum F): با جایگزینی مقادیر از معادلات قبلی، نیروی شتاب خالص به صورت زیر است: \sum F=F_N-\frac{1}{2}\rho V^2S\left(C_{D_0}+\lambda K C_L^2-\mu C_L\right)-\left(\mu+\gamma_G\right)W مسافت برخاستن (s_R) با جمع دو انتگرال محاسبه می‌شود: \int_{1}\hairsp\hairsp=\int_{V_w}^{V_R}\hairsp\hairsp\frac{WV}{g\sum\ F}\mathrm{\ }dV{\ }\mathrm{\ and\ }{\ }\int_{2}\hairsp\hairsp=\int_{V_w}^{V_R}\hairsp\hairsp\frac{WV_w}{g\sum\ F}\mathrm{\ }dV جایگزینی انتگرال اول: f=V2# 1  =12gfwfR  1FNW-μ-γG-ρS2WCD0+λKCL2-μCLf df# A_2=FNW-μ-γG and B2=ρS2WCD0+λKCL2-μCL {\ }C_2=\sqrt{\frac{A_2}{B_2}}\bigm{\int\ }1\hairsp=\frac{1}{2g}{\int\ }{\sqrt{f_w}}^{\sqrt{f_R}}\hairsp\frac{1}{A_2-B_2f}\mathrm{\ }df=\frac{-1}{2gB_2}\left[ln{\left(A_2-B_2f\right)}\right]{\sqrt{f_w}}^{\sqrt{f_R}} 1  =-12gB2lnA2-B2V2VwVR=12gB2ln⁡A2-B2Vw2A2-B2VR2# \begin{matrix}\ &\ \int{2}\hairsp\hairsp=\frac{V_w}{g}\int_{V_w}^{V_R}\hairsp\hairsp\frac{1}{A_2-B_2V^2}\mathrm{\ } dV=\frac{V_W}{gB_2}\int_{V_w}^{V_R}\hairsp\hairsp\frac{1}{C_2^2-V^2}\mathrm{\ } dV\\end{matrix} (\int_{2}\ =\frac{V_w}{2gB_2C_2}\left[\ln{\left(\frac{C_2+V}{C_2-V}\right)}\right]_{V_w}^{V_R}=\frac{V_w}{2gB_2C_2}\ln{\left{\frac{\left(C_2+V_R\right)\left(C_2-V_w\right)}{\left(C_2-V_R\right)\left(C_2+V_w\right)}\right}})

    محاسبه انتگرال دوم: برای انتگرال دوم: \int_{2}\ =\frac{V_w}{2gB_2C_2}\ln{\left{\frac{\left(C_2+V_R\right)\left(C_2-V_w\right)}{\left(C_2-V_R\right)\left(C_2+V_w\right)}\right}} که در آن (C_2) به صورت (\sqrt{\frac{A_2}{B_2}}) تعریف شده است. معادله نهایی برای (s_R): مسافت کل (s_R) مجموع دو انتگرال است: s_R=\frac{1}{2gB_2}\left[ln{\left(\frac{A_2-B_2V_w^2}{A_2-B_2V_R^2}\right)}-\frac{V_w}{C_2}ln{\left{\frac{\left(C_2+V_R\right)\left(C_2-V_w\right)}{\left(C_2-V_R\right)\left(C_2+V_w\right)}\right}}\right] این روش یک راه حل تحلیلی برای مسافت برخاستن تحت فرض ثابت بودن کشش ارائه می‌دهد. تعیین مسافت (\mathbit{s}_\mathbit{R}) با استفاده از شتاب میانگین

    شکل ‏2 3: یکی از شکل‌های پایان‌نامه یک روش ساده‌تر و جایگزین برای برآورد (s_R) بر اساس استفاده از شتاب میانگین (\bar{a}) است. معادله برای مسافت روی زمین با شتاب یکنواخت به صورت زیر است: sR=1aVwVR  V-VwdV=1aV22-VVwVwVR=12aVR-Vw2# این نشان می‌دهد که باد مخالف مسافت برخاستن را کاهش می‌دهد، در حالی که باد دمی آن را افزایش می‌دهد. مراحل محاسبه:

    1. سرعت مرجع : تعیین (V^\ast) با استفاده از معادله {\ }V^\ast=\frac{1}{\sqrt2}\left(V_R-V_w\right)=0.707\left(V_R-V_w\right).
    2. کشش: محاسبه (F_N) در (V^\ast).
    3. شتاب: محاسبه (\bar{a}) با استفاده از معادلات \ a=\frac{\sum\ F}{m}=\frac{g\sum\ F}{W}و \sum\ F=F_N-\frac{1}{2}\rho V^2S\left(C_{D_g}-\mu C_L\right)-\left(\mu+\gamma_G\right)W.
    4. مسافت برخاستن: استفاده از معادله s_R=1aVwVR  V-VwdV=1aV22-VVwVwVR=12aVR-Vw2 برای یافتن (s_R). این روش، اگرچه کمتر دقیق از روش‌های عددی است، تخمینی معقول از مسافت برخاستن ارائه می‌دهد و تأثیر باد و شتاب بر عملکرد برخاستن را نشان می‌دهد. ارزیابی عددی مسافت (\mathbit{s}\mathbit{R}) روش دقیق‌تری برای ارزیابی، ادغام عددی است، به ویژه زمانی که داده‌های واقعی کشش موتور در دسترس باشند. معادله حاکم بر مسافت برخاستن به صورت زیر است: s_R=\int{V_w}^{V_R}\frac{V-V_w}{a}dV=\frac{W}{g}\int_{V_w}^{V_R}\frac{V-V_w}{\sum F}dV که در آن (\sum F) نیروی شتاب خالص است که با معادله 9.13 داده شده است.

    مثال از ادغام عددی مسافت برخاستن (s_R) می‌تواند با تقسیم محدوده سرعت به (\ n\ ) بخش و استفاده از قاعده ذوزنقه‌ای برای ادغام عددی محاسبه شود: s_R=\frac{W}{2g}\sum_{i=0}^{n}\left[\left(V_{i+1}-V_w\right)F_{i+1}+\left(V_i-V_w\right)F_i\right]\Delta V برآورد مسافت چرخش مسافت از چرخش تا برخاستن \left((s_{RL})\right) به دلیل تغییرات در (C_L) به طور دقیق برآورد کردن دشوار است. با این حال، این مسافت نسبت به (s_R) نسبتاً کوچک است. به طور معمول، داده‌های آزمایش پروازی برای تحلیل‌های عملکردی استفاده می‌شود. تخمین مسافت چرخش می‌تواند با ضرب زمان چرخش معمولی در سرعت متوسط زمینی به دست آید:

    s_{RL}=\Delta t_{RL}\left(\frac{V_R+V_{LOF}}{2}-V_w\right) تخمین سرعت برخاستن (V_{LOF})می‌تواند با توجه به اینکه مقررات سازگاری FAR/CS 25.105 نیاز به (V_{LOF}) به میزان حداقل 1.1 برابر سرعت حداقل جداسازی (V_{MU}) می‌شود، به دست آید.

    پس از دانستن مسافت چرخش، کل حرکت زمینی \left((s_g)\right) می‌تواند با جمع کردن دو بخش زمینی به دست آید: s_g=s_R+s_{RL} روش انرژی برای برآورد مسافت از برخاستن تا 35 فوت مسافت برخاستن تا پاک کردن صفحه نمایش 35 فوت می‌تواند با در نظر گرفتن کار انجام شده برای تسریع هواپیما از سرعت برخاستن تا سرعت در نقطه 35 فوت و در عین حال بالا بردن آن 35 فوت از سطح باند تخمین زده شود. این تقریب فرض می‌کند که شیب باند و باد صفر است. کار انجام شده به طور تقریبی به صورت زیر داده می‌شود: U\approx\int\left(F_N-D\right)\thinsp\mathrm{d}s=\left(F_N-D\right){\mathrm{avg}}\thinsp s{L35}

    کار انجام شده می‌تواند به مجموع تغییرات در انرژی جنبشی و پتانسیل معادل شود: U=\frac{W}{2g}\left(V_{35}^2-V_{LOF}^2\right)+h_{sc}W که در آن:

    • (h_{sc})ارتفاع صفحه نمایش (یعنی 35 فوت یا 10.7 متر). ترکیب معادلات منجر به عبارت زیر برای مسافت از برخاستن تا نقطه 35 فوت (با فرض باد صفر) می‌شود: s_{L35}=\left(\frac{W}{\left(F_N-D\right){\mathrm{avg}}}\right)\left(\frac{V{35}^2-V_{LOF}^2}{2g}+h_{sc}\right) روش مبتنی بر زمان برای برآورد مسافت از برخاستن تا 35 فوت روش جایگزین و نسبتاً ساده برای برآورد مسافت از برخاستن تا نقطه 35 فوت شامل حاصل‌ضرب زمان میانگین و سرعت زمینی میانگین برای این بخش از برخاستن است: s_{L35}=\Delta t_{L35}\left(\frac{V_{LOF}+V_{35}}{2}-V_W\right) که در آن:
    • (\Delta t_{L35}) زمان از برخاستن تا پاک کردن صفحه نمایش 35 فوت (واحد: ثانیه).

    شکل ‏2 6: یکی از شکل‌های پایان‌نامه زمان (\Delta t_{L35}) عمدتاً تابع نسبت کشش به وزن هواپیما است. تأثیر نسبت کشش به وزن در معادله 9.39 مشاهده می‌شود. زمان (\Delta t_{L35})، که بهترین حالت از داده‌های تجربی به دست می‌آید، معمولاً بین 2 تا 5 ثانیه است. برآورد تجربی مسافت‌های برخاستن روش گرافیکی‌ای در اینجا ارائه شده است تا تأثیر تنظیم کشش، وزن و چگالی هوا بر مسافت برخاستن، به ویژه از آزاد کردن ترمز تا رسیدن به ارتفاع 35 فوت، تخمین زده شود. این روش، که از پارامتر برخاستن (TOP) استفاده می‌کند، برای عملیات بدون باد و از باندی با شیب صفر مناسب است. TOP به توصیف عملکرد واقعی اندازه‌گیری شده (به‌دست‌آمده از آزمایش‌های پروازی) کمک می‌کند تا تأثیر تغییرات در کشش یا وزن بر مسافت برخاستن را تقریب بزند. با اینکه پارامترهای مختلف برخاستن در ادبیات علمی موجود است، همه آنها فرمت مشابهی دارند. روش همبستگی فرض می‌کند که TOP به مسافت برخاستن متناسب است. پارامتر برخاستن برای شرایط تمام موتورها در حال کار برای شرایط تمام موتورها در حال کار (AEO)، پارامتر برخاستن \left(({\mathrm{TOP}}{AEO})\right) تحت فرض شتاب ثابت \left((a)\right) استخراج می‌شود. این شتاب میانگین همان مسافت را به‌دست می‌دهد که شرایط واقعی که در آن شتاب با افزایش سرعت هوا کاهش می‌یابد. مسافت برخاستن \left((s{35})\right) می‌تواند به صورت زیر بیان شود: s_{35}=\frac{V_{35}^2}{2a} که در آن:

    • (s_{35}) مسافت از آزاد کردن ترمز (جایی که (V\ =\ 0)) تا ارتفاع 35 فوت.
    • (V_{35}) سرعت هوای واقعی (TAS) در 35 فوت (معادل سرعت زمینی به دلیل (V_w=\ 0)) .

    بیشترین بخش از مسافت برخاستن، حرکت زمینی است. با فرض شیب صفر \left((\gamma_G=0)\right)، شتاب میانگین به صورت زیر است: a= Fm=gWFN-12ρV2SCD-μRCL-μRW با ساده‌سازی، توجه به این نکته که شتاب عمدتاً به کشش موتور میانگین \left((F_N)\right) و وزن هواپیما \left((W)\right)بستگی دارد. اصطکاک غلتشی و درگ آیرودینامیکی حدود 10% تا 20% از نیروی شتاب خالص را شامل می‌شوند. این بخش را با (k)\ نشان دهید، بنابراین: a=gFNW1-k که در آن (g) شتاب ناشی از جاذبه است.

    این را در معادله مسافت برخاستن جایگزین کنید: s_{35}=\frac{V_{35}^2W}{2g\left(1-k\right)F_{N_{0.7}}} عبارت سرعت را با استفاده از ضریب لیفت در ارتفاع صفحه نمایش \left((C_{L_{35}})\right) حذف کنید: C_{L_{35}}=\frac{2L}{\sigma\rho_0V_{35}^2S}=\frac{2n_zW}{\sigma\rho_0V_{35}^2S} که در آن:

    • (\sigma) چگالی نسبی هوا (بُعد‌ناپذیر),
    • (\rho_0) چگالی هوا در سطح دریا مطابق با استاندارد ISA
    • (V_{35})TAS در 35 فوت (معمولاً معادل سرعت ایمنی برخاستن (V_2))\
    • (S)\ مساحت مرجع بال
    • (n_z) ضریب بارگذاری عمود بر مسیر پرواز (بُعد‌ناپذیر),
    • (W)\ وزن هواپیما

    بنابراین: s_{35}=\frac{n_z}{g\rho_0\left(1-k\right)}\left[\frac{W^2}{\sigma C_{L_{35}}SF_{N_{0.7}}}\right] پارامتر برخاستن \left(({\mathrm{TOP}}_{AEO})\right) به صورت زیر است:

    s_{35}\propto\frac{W^2}{\sigma C_{L_{35}}SF_{N_{0.7}}}={\mathrm{TOP}}_{AEO}

    که در آن ({\mathrm{TOP}}_{AEO}) پارامتر برخاستن تمام موتورها در حال کار است.

    اگر مسافت تا صفحه نمایش 35 فوت \left((s_{35})\right) برای برخاستن‌های مختلف تحت شرایط مختلف کشش، وزن و شرایط محیطی اندازه‌گیری شود، می‌توان یک منحنی همبستگی با رسم (s_{35})در برابر ({\mathrm{TOP}}{AEO}) ایجاد کرد. این امکان را می‌دهد تا (s{35}) برای ترکیب‌های آزمایش نشده از این پارامترها با محاسبه پارامتر برخاستن مربوطه و مراجعه به نمودار تخمین زده شود. "

  2. Assistant

    مقایسه روش‌های تحلیل عملکرد تیک‌آف در سه منبع:

    در بررسی عملکرد تیک‌آف هواپیما، سه منبع اصلی مورد بررسی قرار گرفته‌اند که هر کدام رویکردهای مختلفی را برای محاسبه مسافت تیک‌آف ارائه می‌دهند. در ادامه، به مقایسه روش‌های استفاده شده در این منابع می‌پردازیم، با تمرکز بر بخش‌های ریاضی و روش‌های حل.


    ۱. کتاب "Theory and Practice of Aircraft Performance" نوشته Ajo Kumar

    روش‌های ارائه شده:

    • انتگرال‌گیری دقیق مسافت تیک‌آف:

      • معادله پایه: ( dS_G = V , dt = \frac{V}{a} , dV )
      • محاسبه TOFL (طول باند مورد نیاز): ( \mathrm{TOFL} = \int_{0}^{V_2} \frac{V}{a} , dV )
      • تأثیر باد مخالف: ( \mathrm{TOFL} = \int_{V_w}^{V_2} \frac{V - V_w}{a} , dV )
    • رویکرد عملی با تقسیم‌بندی بازه سرعت:

      • به دلیل پیچیدگی انتگرال‌گیری تحلیلی (به دلیل تغییر شتاب و رانش با سرعت)، بازه سرعت به بخش‌های کوچکی تقسیم می‌شود.
      • در هر بخش، متغیرها را ثابت فرض کرده و مسافت کل را با جمع سهم‌های هر بخش محاسبه می‌کنند: [ S_G = \sum_{\Delta V_i}^{\Delta V_f} \Delta S_{Gi} ]
    • محاسبه شتاب متوسط در سرعت متوسط:

      • پیشنهاد شده است که شتاب متوسط را در ( V = 0.707 V_{LO} ) محاسبه کنند.
      • فرمول ساده‌شده مسافت زمینی: [ S_G = \frac{V_{LO}^2}{2 \bar{a}} ]

    فرضیات و روش‌های حل:

    • تقریب ثابت بودن متغیرها در بازه‌های کوچک سرعت: این فرضیه محاسبات را ساده‌تر می‌کند.
    • استفاده از شتاب متوسط: با محاسبه شتاب متوسط در سرعتی خاص، انتگرال‌گیری را ساده می‌کنند.
    • در نظر گرفتن تأثیرات وزن، رانش، درگ، لیفت، اصطکاک، و چگالی هوا در معادلات شتاب و مسافت.

    ۲. کتاب "Airplane Aerodynamics and Performance" نوشته دکتر Jan Roskam

    روش‌های ارائه شده:

    • چهار روش برای محاسبه مسافت تیک‌آف:
      • روش دقیق (انتگرال‌گیری عددی):

        • معادله پایه: ( S_G = \int \frac{V \pm V_w}{a_g} , dV )
        • از قاعده سیمپسون یا سایر روش‌های انتگرال‌گیری عددی استفاده می‌شود.
      • روش آماری:

        • استفاده از پارامتر تیک‌آف (TOP): [ \mathrm{TOP}{25} = \frac{(W/S){TO}}{\sigma \cdot C_{L_{\text{max}{TO}}} \cdot (T/W){TO}} ]
        • پیش‌بینی مسافت کل باند: ( S_{\text{TOFL}} = 37.5 \cdot \mathrm{TOP}_{25} )
        • این روش برای طراحی‌های اولیه و استفاده از داده‌های آماری هواپیماهای مشابه مفید است.
      • روش تقریبی و تحلیلی:

        • فرض تغییر شتاب با مربع سرعت: این فرضیه انتگرال‌گیری تحلیلی را ممکن می‌سازد.
        • استفاده از شتاب متوسط در ( V = \frac{V_R}{\sqrt{2}} ).
      • طول باند متعادل:

        • محاسبه طول باندی که در آن هواپیما می‌تواند در صورت نقص یک موتور ایمن برخاست یا متوقف شود.

    فرضیات و روش‌های حل:

    • استفاده از انتگرال‌گیری عددی: برای محاسبه دقیق مسافت زمینی.
    • استفاده از پارامترهای بدون بعد: در روش آماری، برای ساده‌سازی و تطبیق با داده‌های تجربی.
    • تقریب شتاب به صورت تابعی از ( V^2 ): برای ساده‌سازی انتگرال‌گیری در روش تقریبی.
    • در نظر گرفتن تغییرات رانش، درگ، و لیفت با سرعت.

    ۳. کتاب "Performance of the Jet Transport Airplane" نوشته Trevor M. Young

    روش‌های ارائه شده:

    • چهار روش مشابه با روش‌های کتاب Roskam:
      • روش دقیق (انتگرال‌گیری عددی):

        • معادله پایه: ( s_R = \int_{V_w}^{V_R} \frac{V - V_w}{a} , dV )
        • استفاده از انتگرال‌گیری عددی با داده‌های واقعی رانش موتور.
      • روش آماری:

        • استفاده از پارامتر تیک‌آف (TOP): مشابه با روش Roskam.
        • تخمین مسافت تیک‌آف با استفاده از همبستگی‌های تجربی.
      • روش تقریبی و تحلیلی:

        • فرض ثابت بودن رانش میانگین در سرعت مرجع: ( V^\ast = 0.707(V_R - V_w) )
        • محاسبه شتاب میانگین و استفاده از آن در انتگرال ساده‌شده.
      • طول باند متعادل:

        • همانند روش‌های قبل، برای محاسبه شرایط ایمن برخاستن یا توقف در صورت خرابی موتور.

    فرضیات و روش‌های حل:

    • استفاده از سرعت مرجع برای محاسبه رانش و شتاب میانگین.
    • تقریب رانش به عنوان مقدار ثابتی در سرعت مرجع: برای ساده‌سازی انتگرال‌گیری.
    • به‌کارگیری انتگرال‌گیری عددی با داده‌های واقعی: برای دقت بیشتر در محاسبات.
    • در نظر گرفتن تأثیر باد و شیب باند در معادلات.

    مقایسه کلی روش‌ها

    1. معادلات پایه:

      • هر سه منبع از معادله حرکت ( dS = V , dt ) و ( a = \frac{dV}{dt} ) برای شروع محاسبات استفاده می‌کنند.
      • شتاب ( a ) به صورت تابعی از نیروهای وارد بر هواپیما بیان می‌شود: ( a = \frac{g}{W} (\sum F) ).
    2. انتگرال‌گیری:

      • روش دقیق: همه منابع به دلیل پیچیدگی انتگرال‌گیری تحلیلی، از انتگرال‌گیری عددی استفاده می‌کنند.
      • روش‌های عددی: استفاده از قاعده سیمپسون یا روش‌های عددی مشابه.
    3. تقریبات و فرضیات:

      • تقسیم‌بندی بازه سرعت به بخش‌های کوچک: در هر سه منبع برای ساده‌سازی محاسبات استفاده می‌شود.
      • فرض شتاب میانگین در سرعت مرجع: منابع دوم و سوم از این روش برای ساده‌سازی انتگرال‌گیری استفاده می‌کنند.
      • فرض ثابت بودن برخی متغیرها در بازه‌های کوچک سرعت: برای امکان‌پذیر کردن انتگرال‌گیری تحلیلی.
    4. استفاده از پارامترهای بدون بعد:

      • روش آماری: منابع دوم و سوم از پارامتر تیک‌آف (TOP) برای تطبیق با داده‌های تجربی و طراحی‌های اولیه استفاده می‌کنند.
    5. در نظر گرفتن عوامل محیطی و عملیاتی:

      • هر سه منبع تأثیر باد، شیب باند، اصطکاک، و تغییرات چگالی هوا را در معادلات خود لحاظ می‌کنند.
      • معادلات اصلاح‌شده برای باد مخالف یا موافق: برای محاسبه دقیق‌تر مسافت تیک‌آف.
    6. تفاوت‌های روش‌شناسی:

      • منبع اول: بیشتر بر تقسیم‌بندی بازه سرعت و محاسبه شتاب و مسافت در هر بخش تمرکز دارد.
      • منبع دوم: تنوع بیشتری در روش‌ها دارد، از جمله استفاده از روش آماری و تقریب شتاب به عنوان تابعی از ( V^2 ).
      • منبع سوم: بر استفاده از سرعت مرجع و رانش میانگین برای ساده‌سازی محاسبات تأکید می‌کند.

    نتیجه‌گیری

    شباهت‌ها:

    • استفاده از مبانی فیزیکی مشترک: هر سه منبع از اصول مکانیک نیوتنی برای تحلیل حرکت هواپیما در طول تیک‌آف استفاده می‌کنند.
    • چالش‌های مشترک در انتگرال‌گیری: به دلیل تغییرات رانش، درگ، و لیفت با سرعت، انتگرال‌گیری تحلیلی پیچیده است و همه منابع به نوعی از روش‌های تقریبی یا عددی استفاده می‌کنند.
    • توجه به عوامل مؤثر بر تیک‌آف: تمامی منابع تأثیر عوامل محیطی و عملیاتی را در نظر می‌گیرند و در معادلات خود لحاظ می‌کنند.

    تفاوت‌ها:

    • رویکردهای متفاوت در ساده‌سازی: منبع اول بر تقسیم‌بندی بازه سرعت تأکید دارد، در حالی که منابع دوم و سوم از شتاب میانگین و سرعت مرجع استفاده می‌کنند.
    • استفاده از روش آماری: منابع دوم و سوم از روش آماری و پارامتر تیک‌آف (TOP) برای پیش‌بینی مسافت تیک‌آف استفاده می‌کنند، در حالی که منبع اول به این روش اشاره نکرده است.
    • سطح جزئیات در معادلات: هر منبع با توجه به هدف و دامنه پوشش خود، سطح متفاوتی از جزئیات را در معادلات ارائه می‌دهد.

    پیشنهادات برای تکمیل تحقیق:

    • بررسی دقیق‌تر تأثیر فرضیات بر نتایج: می‌توان با مقایسه عددی نتایج حاصل از هر روش، تأثیر فرضیات مختلف را بر دقت محاسبات بررسی کرد.
    • تحلیل حساسیت: بررسی حساسیت مسافت تیک‌آف نسبت به تغییرات پارامترهای کلیدی مانند وزن، رانش، و ضرایب آیرودینامیکی.
    • ارائه مثال‌های عملی: محاسبه مسافت تیک‌آف برای یک هواپیمای نمونه با استفاده از هر سه روش، به منظور مقایسه نتایج.
    • بررسی کاربردپذیری در شرایط عملی: ارزیابی اینکه کدام روش‌ها برای مراحل مختلف طراحی هواپیما یا شرایط عملیاتی متفاوت مناسب‌تر هستند.

    نتیجه‌گیری نهایی:

    تحلیل عملکرد تیک‌آف هواپیما یک مسئله پیچیده است که نیاز به در نظر گرفتن عوامل متعدد و استفاده از روش‌های ریاضی دقیق دارد. هر یک از منابع مورد بررسی، با رویکردهای خاص خود، سعی در ساده‌سازی و قابل حل کردن این مسئله دارند. با مقایسه روش‌های استفاده شده، می‌توان بهترین رویکرد را برای شرایط خاص انتخاب کرد و از ترکیب روش‌ها برای دستیابی به نتایج دقیق‌تر استفاده نمود.